บทที่150 เขวี้ยงแก้ว

บทที่150 เขวี้ยงแก้ว

บริกรหญิงมองดูซูเหลย แววตาระคนสงสัย

เธอได้รับคำสั่ง ผู้ชายที่อยู่ข้างๆหลีชิงเยียน ไม่ได้บอกว่ามีผู้หญิงคนนี้อยู่ด้วย

แต่ไม่นาน แววตาสงสัยหายวับไป เธอยิ้มเก้อ ราศีจับทั้งตัว ราวกับเป็นเบญจกัลยาณี“คุณผู้ชายคะ คุณหลีกำชับไว้แบบนี้ค่ะ”

แววตาเฉินเป่ยลุ่มลึก ครุ่นคิดชั่วครู่ พยักหน้า หมุนตัวกลับ เดินไปทางระเบียง

เฉินเป่ยผลักประตู ได้กลิ่นประหลาดๆลอยมา ทำให้แววตาเขาลุ่มลึก กะพริบตาแปลกๆ

หลังจากเฉินเป่ยเข้าไป บนโต๊ะสุรา มีสาวๆรูปร่างเผ็ดร้อนสองสามคน กำลังส่งสายตาหวาน หยาดเยิ้มให้เขา ริมฝีปากแดงแจ๊ ราวกับรออยู่นานแสนนาน

“น่าสนใจ”เฉินเป่ยพ่นออกมาคำหนึ่ง มุมปากยิ้มออกมา

แววตาเฉินเป่ยลุ่มลึก……นี่คือ กลยุทธ์สาวงามใช่ไหม

หลีชิงเยียนกับซูเหลยไม่ได้สังเกตว่าเฉินเป่ยหายไป เดินเข้าไปในห้อง เห็นบรรยากาศสวยหรูข้างใน เงาร่างหล่อเหลา ลุกขึ้นยืน มองไปในเมืองหู้ไห่ยามตรี ยังคงคึกคัก ไม่หลับใหล แสงไฟนับไม่ถ้วนส่องประกาย ทำให้ราตรีไม่หลับใหล ทำให้เมืองหู้ไห่ราวกับยามสายัณห์ตลอด

“ความเจริญของเมืองหู้ไห่ เกินกว่าที่ผมคิด”น้ำเสียงและเงาร่างช่างน่าดึงดูด ช่างน่าประหลาดใจเหลือแสน

แววตาหลีชิงเยียนหลุบต่ำ สีหน้าราบเรียบ กะพริบตาถี่ๆ

“เมืองหู้ไห่ในวันนี้ เติบโตเร็วจนน่าตกใจ ในวันนี้ ก้าวไกลไปกว่าเยี่ยนจิง”เงาร่างนั้นค่อยๆหมุนตัวมา ยิ้มอย่างหว่านเสน่ห์

หน้าตาแบบนี้ แม้ว่าผู้หญิงก็อิจฉา！

เงาร่างหันไปหาหลีชิงเยียน แววตาทั้งคู่เร่าร้อน“ชิงเยียน ฉันรอเธอมานานมาก”

“คุณชายใหญ่”หลีชิงเยียนสีหน้าราบเรียบ ไม่ประหลาดใจแม้แต่น้อย ในใจนิ่งสงบดุจสายน้ำ

แต่ในใจของหลีชิงเยียนรู้ดี ว่าตอนนี้ตัวเธอรู้สึกตึงเครียด ความตึงเครียดนั้นพุ่งไปขีดสุดแล้ว

หลีเช่าหง เป็นคุณชายใหญ่สกุลหลี เล่นยากกว่าหลีเช่าเทียน หลีชิงเยียนต้องคอยระวังตัวอยู่ เสมอ คอยป้องกันเขา

มาพบบุคคลระดับ เป็นการเริ่มต้นของความขัดแย้ง ไม่สามารถปลดปล่อย

“นั่งสิ”มุมปากหลีเช่าหงยิ้มขึ้น ดึงเก้าอี้ออกให้หลีชิงเยียนกับซูเหลย

“ขอบคุณค่ะ”หลีชิงเยียนกับซูเหลยนั่งลง ทันใดนั้น หลีชิงเยียนนั่งลงมองดู พูดขึ้น“คุณชายใหญ่สามีฉันมาด้วยค่ะ เขาหายไปแล้ว ฉันต้องไปหาเขาหน่อย”

“ไม่ต้องหรอก”หลีเช่าหงยิ้มเล็กน้อย“ฉันเชิญให้เขาไปห้องอาหารตรงข้ามน่ะ สบายใจได้ เขาอยู่ที่นั่น ไม่เหงาหรอก”

หลีชิงเยียนกอดอก ขมวดคิ้วเล็กน้อย“คุณชายใหญ่หมายความว่ายังไง”

คุณชายใหญ่ยิ้มเล็กน้อย“เพราะว่าต่อไปจะคุยกับเธอเรื่องในบ้านของตระกูลหลี มีบางเรื่อง อย่าให้คนนอกฟังดีกว่า”

หลีชิงเยียนยิ้ม คุณชายใหญ่พูดเสียดูยิ่งใหญ่ แต่ความจริงหลีชิงเยียนฟังถึงเจตนาในคำพูดไม่ออกเลย

ขนาดสีหน้าของซูเหลยยังอึดอัด เธอฟังคำพูดของคุณชายใหญ่ออก ว่าเฉินเป่ยเป็นคนนอก

ถ้าเป็นหลีเช่าเทียนคงจะพูดออกมาตรงๆ แต่หลีเช่าหงเสแสร้งกว่าหลีเช่าเทียน เดาใจยาก

หลีชิงเยียนมองแววตาเย็นชา จ้องมองคุณชายใหญ่ ว่าเขากีดกันเฉินเป่ย ไล่ไปอีกห้อง ทิ้งให้เธออยู่ที่ห้องนี้คนเดียว จะคุยอะไรได้

“คุณชายใหญ่พูดตรงๆเถอะค่ะ คุณมาหู้ไห่ไม่ง่ายเลย”หลีชิงเยียนกล่าว

“แน่นอน ภารกิจที่ครอบครัวให้ฉันกับเช่าเทียน ก็เพื่อกิจการท่าเรือกับสนามบินของตระกูลหลี”หลีเช่าหงยิ้มเล็กน้อย มองหลีชิงเยียนอย่างมีเลศนัย พูดอย่างเฉียบคม“แต่ฉันกับเช่าเทียนไม่เหมือนกัน เช่าเทียนยังเด็ก คิดน้อยไป ฉันคิดเยอะกว่า”

“คุณคิดจะทำอะไรคะ”แววตาหลีชิงเยียนจ้องมองใบหน้าอันร้ายกาจของหลีเช่าหง

“ง่ายมาก ช่วยเธอกับหลีหยาง กลับสู่อ้อมกอดตระกูลหลี”หลีเช่าหงพูด

“โดยใช้ท่าเรือกับสนามบินแลกน่ะหรือ”หลีชิงเยียนยิ้ม เดาจุดประสงค์ของหลีเช่าหงออก

“ไม่ ฉันไม่ต้องการการตอบแทนใดๆ”หลีเช่าหงยิ้มลุ่มลึก ให้หลีเช่าเทียนทำหน้าสนเท่ห์

“ว่าไงนะคะ”หลีชิงเยียนคิดว่าฟังผิด ซูเหลยแสดงสีหน้างุนงง

“ฉันไม่เอาอะไรทั้งนั้น แค่อยากให้เธอรู้สึกติดหนี้”หลีเช่าหงยิ้ม“ชิงเยียน คิดว่าข้อตกลงนี้เป็นไงไม่ต้องจ่ายอะไรทั้งนั้น”

“ตกลงทำอะไร มาไม้ไหน”หลีชิงเยียนขมวดคิ้ว เธอจ้องหลีเช่าหง เธอมองสีหน้าหลีเช่าหงออก

แต่หลีชิงเยียนผิดหวังเลย หลีเช่าหงสีหน้าไม่แยแส หลีชิงเยียนทายไม่ออกว่าหลีเช่าหงคิดอะไร

เขาตั้งใจจะช่วยให้ครอบครัวเธอได้กลับเยี่ยนจิงจริงๆเหรอ