บทที่188 ตระกูลหวงต้องเชื่อฟัง

บทที่188 ตระกูลหวงต้องเชื่อฟัง

คำพูดชายวัยกลางคนพึ่งจบลง ลูกน้องตระกูลหวงคนหนึ่งโผล่ออกมาจากในรถยนต์ ในมือถือโทรศัพท์เอาไว้ เอ่ยปากด้วยความเคารพ “นายท่านครับ มีโทรศัพท์ของท่านครับ”

“ใครโทรมา?” ชายวัยกลางคนขมวดคิ้วเล็กน้อย

“ไม่ทราบครับ” ลูกน้องตระกูลหวงส่ายหน้าแล้ว ชายวัยกลางคนรับโทรศัพท์มา ในสายนั้นมีเสียงที่นิ่งสงบล้ำลึกเสียงหนึ่งลอยมา “ท่านกำลังตามหาคนที่รังแกหวงหรุงอยู่หรือไม่?”

“คุณเป็นใคร?”

“หลีเช่าหง”

ชายวัยกลางคนร่างกายสั่น ในแววตาประกายความตื่นตระหนกพาดผ่าน

ในฐานะตระกูลหวงแห่งหู้ไห่ ย่อมเคยได้ยินชื่อของหลีเช่าหงคนนี้เป็นธรรมดา

ชั่วขณะนั้นชายวัยกลางคนเผยสีหน้าความเคารพหลายระดับ ถามว่า “คุณชายหลีรู้ว่าใครรังแกลูกชายผม?”

“บังเอิญรู้มา คนคนนี้เป็นลูกเขยที่แต่งเข้าบ้านของตระกูลหลี ทุกอย่างนี้มีความเป็นไปได้มากว่าเป็นเขาบงการ” ในสายโทรศัพท์นั้น หลีเช่าหงเอ่ยปากเรียบๆ

“ขอบคุณคุณชายหลีที่บอกมากครับ” ชายวัยกลางคนหลังวางโทรศัพท์ลง สีหน้าหนาวเย็น พูดกับหวงหรุงว่า “ไป”

หลังหวงหรุงตามชายวัยกลางคนนั่งเข้าในรถถามว่า “พวกเราจะไปที่ไหนกัน”

“บริษัทตระกูลหลีกรุ๊ป” ชายวัยกลางคนมองทางด้านไกลๆ นอกหน้าต่าง แววตาลุ่มลึกทอดยาวออกไปอย่างไม่มีที่สิ้นสุด

…………

ในร้านกาแฟตรงข้ามของบริษัทตระกูลหลีกรุ๊ป ถังเต๋อพาถังโหรวลุกขึ้น ท่าทางจริงจังแสดงความเคารพต่อเฉินเป่ย ถังเต๋อกล่าวด้วยความซาบซึ้งใจ “เจ้าเฉิน นายช่วยตระกูลถังไว้ครั้งแล้วครั้งเล่า ตระกูลถัง……ล้วนไม่รู้จะตอบแทนนายอย่างไรถึงจะพอ”

มุมปากเฉินเป่ยขยับนิดหน่อย พูดแบบเรียบเฉย “เรื่องเล็กนิดเดียว ไม่เป็นอะไรครับ ผมกลับไปก่อนแล้วกัน”

ถังเต๋อพยักหน้า มองทางเฉินเป่ยที่หมุนตัว หลังจากที่ภาพด้านหลังค่อยๆ เล็กลง จึงหันหน้ามองทางถังโหรว ถามว่า “ฝีมือของเขาเป็นยังไงบ้าง?”

ถังโหรวตะลึง หลังจากครุ่นคิดสักแวบก็ตอบว่า “ตอนที่เขาลงมือ หนูกำลังก้มหน้า พอตอนที่เงยหน้ามา ซานปิ่ญก็ค้างอยู่บนผนังห้องแล้ว”

ถังเต๋อสายตาลุ่มลึก บ่นพึมพำ “น่าสนใจ……”

“มีอะไรเหรอคะ? คุณปู่?” ถังโหรวเงยหน้า ถามด้วยสีหน้าสงสัย

“เขาไม่ธรรมดาไง……” ถังเต๋อเอ่ยปากช้าๆ สีหน้าเคร่งขรึม

“เขาไม่ใช่แค่ฝีมือแกร่งนิดหน่อยเองเหรอ……” ถังโหรวพูดอย่างไม่ใส่ใจอะไร

ถังเต๋อลูบๆ ผมสลวยดำขลับมันวาวของถังโหรว ส่ายหน้าหัวเราะอย่างจำใจ……ถังโหรวไม่ชัดเจน แต่ในใจถังเต๋อชัดเจนดี สามารถสังหารผู้สืบทอดคาราเต้สายตรงของประเทศตี้กั๋วได้อย่างง่ายดาย……เพียงแค่ฝีมือแกร่งนิดหน่อยได้อย่างไรกัน……

หลังเฉินเป่ยเดินเข้ามาในอาคารตระกูลหลีภายใต้สายตาซับซ้อนนับไม่ถ้วนของผู้คนโดยรอบ ถือกาแฟสองแก้วมาอย่างนิ่งเฉยแล้วขึ้นลิฟต์ไป

หลังจากผลักประตูเดินเข้าห้องทำงานเลขานุการ เฉินเป่ยกลั้นเสียงลมหายใจ ค่อยๆ ผลักประตูเข้าไป มองเห็นหลินเฉว่กำลังทำงานยุ่งมากที่คอมพิวเตอร์

เฉินเป่ยนำกาแฟมาวางบนโต๊ะของหลินเฉว่เบาๆ พูดเสียงละมุน “เลขาฯ หลิน ท่าทางเธอตั้งใจทำงาน สวยมากเลย~”

“หา?” หลินเฉว่ตกใจที่เฉินเป่ยพูดออกมากะทันหัน เธอมองทางเฉินเป่ยด้วยสีหน้าแปลกใจ “ประธานเฉิน……คุณเข้ามาตั้งแต่เมื่อไรกัน?”

“เมื่อกี้” เฉินเป่ยหัวเราะนิ่งๆ “พวกเรารู้จักกันมาสักระยะหนึ่งแล้ว เธอยังเรียกประธานเฉินอีก?”

“นี่~ นี่เป็นกฎของบริษัท” หลินเฉว่อธิบาย

มุมปากเฉินเป่ยขยับ พูดอย่างเหยียดหยาม “กฎบริษัทบ้าบออะไรกัน เธอดูฉันทำตามข้อไหนแล้ว?”

“พี่เฉิน~” ในที่สุดหลินเฉว่เปลี่ยนคำเรียก ใบหน้างดงามแดงเล็กน้อย

เฉินเป่ยพยักหน้าอมยิ้ม หลินเฉว่หน้าตาบุคลิกล้วนสวยงามไร้เดียงสาที่สุด เสียงที่สวยหวานอ่อนโยนยามเรียกขึ้นมา เพียงพอที่จะทำให้ผู้ชายใดๆ ต่างยากจะควบคุมไหว กระดูกแทบอ่อนเปลี้ยไปหมด

“ฉันจะเอากาแฟไปให้ประธานหลี” เฉินเป่ยบอกไป

“คือว่า……อย่าดีกว่ามั้ง” หลินเฉว่เอ่ยปากทันใด เรียกเฉินเป่ยเอาไว้

“มีอะไรเหรอ?” เฉินเป่ยยักคิ้วทีหนึ่ง

หลินเฉว่พูดอ้ำอึ้ง “ประธานหลี ตอนนี้อารมณ์ไม่ค่อยดี……”

หลังเฉินเป่ยตะลึงเล็กน้อย มุมปากฉีกรอยยิ้มอันธพาลขึ้น “อารมณ์ไม่ดี ให้ฉันไปปลอบใจพอดีเลยสิ”

ใบหน้างดงามของหลินเฉว่ฝืดแข็ง มองเฉินเป่ยหมุนตัวไปเฉยๆ ก่อนจะปิดประตูห้องทำงานลง

และในห้องทำงานท่านประธานเวลานี้ หลีชิงเยียนเปลือยเท้าเปล่าไว้ ยืนหน้ากระจกชมวิวแบบสงบนิ่ง มองทิวทัศน์ด้านนอกกระจกใส

ด้านข้างขายาวที่เรียวขาวเนียนคู่นั้นมีรองเท้าส้นสูงสีแดงที่งดงามคู่หนึ่ง วางอยู่เป็นระเบียบ

เวลานี้ใบหน้างดงามของหลีชิงเยียนหนาวเหน็บราวน้ำค้างแข็ง จากบนหน้าของเธอ ยากมากที่จะมองความคิดภายในของเธอออก

ในเวลานี้ เฉินเป่ยผลักประตูเดินเข้ามาในห้องทำงานท่านประธาน วางกาแฟลงบนโต๊ะทำงาน มองทางภาพคนรูปร่างงดงามสวยสง่านั้นไป แววตาเร่าร้อนเล็กน้อย ยิ้มกริ่ม “ประธานหลี รูปร่างของคุณยังดีเหมือนเช่นเคยเลยนะ”

แม้แต่หน้าหลีชิงเยียนก็ไม่หันกลับ เอ่ยเสียงหนาวเย็น “ฉันต้องต่อสู้ขัดความคิดคนอื่นเพื่อให้นายมานั่งตำแหน่งรองประธานนี้ ผลลัพธ์เป็นยังไงล่ะ นายยังเห็นกฎของบริษัทอยู่ในสายตารึเปล่า?”

เฉินเป่ยไอแห้งๆ สองสามที เล่นลิ้นพูดกลับไปกลับมา “กฎบริษัทยาวเหลือเกิน ผมกำลังจำ……”