บทที่187 ตระกูลหวงมาถึงที่

บทที่187 ตระกูลหวงมาถึงที่

ด้านนอกผับ ซานปิ่ญนอนอยู่ในถังขยะ ทั้งตัวอ่อนยวบไร้แรง สีหน้าเขาอึมครึมราวกับน้ำ

ทั่วทั้งตัวกระดูกหักหลายที่ จึงทำให้เขาใช้แรงไม่ได้

ในถังขยะมีกลิ่นเหม็นเน่าคละคลุ้ง ทำให้เขายากจะรับไหว คนประเทศตี้กั๋วนิสัยสะอาดดีมาก เขายิ่งเป็นผู้รักความสะอาดคนหนึ่ง สำหรับเขานั้นนี่เป็นความทรมานที่เหมือนตายทั้งเป็นอย่างยิ่ง

อยู่ในถังขยะมากอีกสักวินาทีหนึ่ง ความเกลียดที่เขามีต่อคนจีน่าหัวเซี่ยคนนั้นยิ่งเพิ่มมากขึ้นระดับหนึ่ง!

“คนจีน่า……” ซานปิ่ญสีหน้าดุร้าย ความเกลียดชังเต็มเปี่ยม “ต้องมีสักวัน ฉันจะสังหารคนจีน่าในที่รกร้างแห่งนี้……”

รอหลังจากที่ซานปิ่ญออกแรงแบบยากลำบาก ปีนออกมาจากถังขยะอย่างสั่นเทา ทันใดนั้นก็มีภาพคนลอยมาทางด้านข้าง

“แกคงรอไม่ถึงวันนั้นแล้ว”

ภายในซานปิ่ญตกใจ เงยหน้าฉับพลัน มองเห็นชายชุดดำสองคนจ้องเข้าไปด้วยสีหน้าหยอกล้อ

ในมือพวกเขากุมมีดพกสองเล่มที่เปล่งประกายแพร่ออร่าความตายหนาวเย็นออกมา

“คนจีน่า……พวกแกกล้า!” ซานปิ่ญตวาด “ฉันเป็นผู้สืบทอดคาราเต้สายตรงของประเทศตี้กั๋ว……พวกแกกล้าแตะต้องฉัน จะเอาเลือดพวกแกหัวเซี่ยไหลเป็นแม่น้ำแน่!”

เสียงของซานปิ่ญเรียบมีพลัง สั่นสะเทือนที่ว่างเปล่า

ชายชุดดำสองคนนั้นหัวเราะอย่างเหยียดหยาม สายตาดูถูก “มาถึงขั้นนี้แล้วยังจะอวดดี แกสภาพนี้เป็นผู้สืบทอดคาราเต้ได้ ฉันคงก็เป็นจักรพรรดิแล้วล่ะ”

“พวกแก……ต้องตาย!” ซานปิ่ญสีหน้าแดงขึ้น ท่าทางโกรธเคือง ศักดิ์ศรีของเขากำลังถูกเหยียบย่ำอย่างโจ่งแจ้ง

“แม่งเอ๊ย ไม่รู้ท่านโจวได้ยินมาจากไหนว่าเจ้านี่ทำร้ายหญิงสาวไปไม่น้อย แม้กระทั่งบางคนยังเป็นเด็กสาวไม่บรรลุนิติภาวะ” ชายชุดดำอีกคนจ้องซานปิ่ญ พูดแบบเย็นชา

“เชี่ย ไอ้สัตว์นี้ คาดไม่ถึงยังมีชีวิตมาถึงตอนนี้ได้?”

ชายชุดดำสองคนจ้องซานปิ่ญอย่างหนาวเย็น สีหน้าเย็นชา

“มือหนึ่งด้านคาราเต้ประเทศตี้กั๋วของฉันมีนับไม่ถ้วน……ถ้าพวกแกกล้าแตะต้องฉันสักนิด พวกแกต้องชดใช้แบบยากจะจินตนาการได้!” ภายในใจซานปิ่ญผุดความรู้สึกไม่ดีขึ้น ข่มขู่เสียงดุ

“งั้นไม่รู้ว่าแกเคยได้ยินประโยคนี้รึเปล่า” ชายชุดดำคนหนึ่งเอ่ยปาก “คนที่ล่วงล้ำหัวเซี่ยของฉัน ฆ่าแบบไม่ยกโทษให้”

มีดหนึ่งตกลง เลือดพุ่งกระฉูด

ชายชุดดำสองคนมองศพของซานปิ่ญจมสู่ความเงียบงันที่เย็นเฉียบวังเวง “ถึงตอนนั้นจะบอกท่านโจวยังไงกัน?”

“ก็บอกว่าเขาสู้ขัดขืน พวกเราเพียงแค่ป้องกันตัว” ชายชุดดำหนึ่งในนั้นเอ่ยปากนิ่งๆ “ถ้าท่านโจวได้ยินคำพูดทั้งหมดของเขาเมื่อกี้ คงไม่ปล่อยเขารอดเหมือนกัน”

…………

ภายในผับ ท่านโจวนั่งอยู่บนโซฟา มองมีดเปื้อนเลือดที่วางอยู่บนโต๊ะ ฟังคำสาธยายของชายชุดดำสองคน ดวงตาภายใต้แว่นดำทั้งคู่ล้ำลึกอย่างยิ่ง

“คนประเทศตี้กั๋วคนนั้นพูดแบบนี้จริงเหรอ?” ท่านโจวค่อยๆ ถามขึ้น

ชายชุดดำสองคนพยักหน้า “จริงแท้แน่นอนครับ ไม่กล้าหลอกลวงท่าน คนประเทศตี้กั๋วคนนั้น พูดจากำเริบใหญ่โต ยังมีใจคิดอาฆาตพวกเราด้วย พวกผมทนไม่ไหวเลยได้แต่ลงมีดไปครับ”

สายตาท่านโจวที่ล้ำลึกตกบนตัวชายชุดดำทั้งสอง สายตาราวกับสามารถมองทะลุร่างกายของคนสองได้ ทำให้ทั้งสองคนตัวสั่นเทา ภายในใจประหม่าขึ้นมาฉับพลัน

เวลานี้มุมปากท่านโจวเพิ่มความเย็นชืด “ที่จริงอยากไว้ชีวิตเขาสักครั้ง มอบให้คุณเฉินจัดการ แต่เขาอยู่ในดินแดนของหัวเซี่ยกลับมาพูดโอหัง ตายแล้วก็ตายไป”

หลังจากท่านโจวพูดจบ มองทางคนตระกูลหวงสองคนนั้นที่โดนต่อยสภาพน่าเวทนา ส่งเสียงฮึดฮัด เอ่ยปากพูด “เอาพวกเขาไปโยนไว้ข้างทาง ให้ตระกูลหวงแห่งหู้ไห่มารับตัวไป”

หวงหรุงนอนอยู่บนพื้น เดิมทีย่ำแย่สภาพไม่ไหว เป็นสภาพที่ช่างน่าสังเวชเสียจริง!

ทั้งใบหน้าเขาบวมเหมือนกับหัวหมู ข้างหนึ่งสูงข้างหนึ่งต่ำ หน้าตาน่าตลกสุดๆ

หวงหรุงจ้องท่านโจวและคนอื่นอย่างโหดเหี้ยม เผยความเกลียดแค้นเคืองที่เข้มข้น แต่กลับไม่กล้าเอ่ยปาก……เขารู้เหตุผลหนึ่งลึกๆ คนที่อยู่ในชายคาบ้านไม่ก้มหัวไม่ได้

ในใจหวงหรุงแน่วแน่ในความคิดหนึ่ง รอกลับถึงตระกูลหวงแล้ว เขาจะต้องสังหารถานกง! ต้องให้ถานกงเลือดไหลนอง!

หวงหรุงกำลังคิดไปด้วย ทันใดนั้นชายชุดดำคนหนึ่งเดินมาใกล้ ถีบเท้าข้างหนึ่งไปบนตัวเขา

หวงหรุงเจ็บจนร้องเสียงฟึดฟัด ชายชุดดำมองเขาแบบเย็นชา บอกว่า “มัดพวกเขาสองคนรวมกัน โยนไว้ที่ถนนใหญ่”

“อะไร? พวกแกกล้าเหรอ! ไม่ได้นะ!” สมองหวงหรุงเสียงปัง ในแววตาเผยความไม่อยากเชื่อออกมา อย่างไรเสียเขาก็คิดไม่ถึงว่าถานกงจะทำกับเขาด้วยวิธีแบบนี้!

“ฉันเป็นคนของตระกูลหวงแห่งหู้ไห่ พวกแกรู้ผลกรรมที่ทำแบบนี้มั้ย? พวกแกรับไม่ไหวหรอก!” หวงหรุงพูดเสียงสั่น นี่คือความอัปยศที่เปลือยเปล่าที่สุดสำหรับเขา!

นี่เท่ากับว่าเหยียบย่ำและดูถูกต่อชื่อเสียงศักดิ์ศรีของตระกูลหวงแห่งหู้ไห่ด้วย!

หวงหรุงโมโหจนปอดแทบจะระเบิด สถานะเขาสูงส่ง ตำแหน่งที่เมืองหู้ไห่ก็ไม่ธรรมดา ผลสุดท้ายกลับถูกถานกงใช้วิธีแบบนี้มาเหยียดหยามแบบตบตา

“ตระกูลหวงแห่งหู้ไห่ถือว่าเป็นอะไร” ชายชุดดำสองคนนั้นไม่รู้ที่มาของตระกูลหวงแห่งหู้ไห่ หัวเราะเยาะทีหนึ่ง ฝ่ามือหนึ่งพุ่งเข้าไป โบกหวงหรุงจังๆ จนสลบไป

หลังจากที่หวงหรุงฟื้นมา ถานกงออกไปจากผับตั้งนานแล้ว ส่วนตนเองกับคนตระกูลหวงอีกคนหนึ่ง ถูกมัดมือไขว้หลังโยนไว้ข้างทาง รอบล้อมเต็มไปด้วยคนเดินถนนที่มุ่งดูชี้มือทางพวกเขา

“ถานกง!” หวงหรุงกัดฟัน โกรธแบบขึ้นๆ ลงๆ