บทที่186 ตระกูลหวงแห่งหู้ไห่

บทที่186 ตระกูลหวงแห่งหู้ไห่

ได้ยินเฉินเป่ยสั่งการ ชายชุดดำหลายคนนั้นก็ลงมือยิ่งโหดขึ้นแล้ว ถังโหรวที่อยู่ด้านข้างมองจนใจเต้นเร็ว พวกเขาจะตีให้ตายจริงเหรอ!

“แบบนี้จะไม่ทำให้คนถึงตายจริงรึไง?” ถังโหรวที่ด้านข้างถามขึ้น

“ตายก็ตายไง คนเลวแบบนี้ตายก็ไม่คู่ควรกับคำว่าเสียดาย” เฉินเป่ยเอ่ยปากอย่างเรียบเฉย

“แต่ว่า……” ถังโหรวอยากพูดอะไร เฉินเป่ยหันหน้ามองทางถังโหรว พลางบอกว่า “ถ้าไม่ใช่พวกเขาสองคน เธอคงไม่ตกอยู่ในสภาพเช่นนี้ เมื่อกี้เขายังอยากใช้เบื้องหลังของตัวเองมาจัดการพวกเรา คนเลวพรรค์นี้ เอาไว้ในตระกูลก็เป็นพวกถ่อยสถุล”

ถังโหรวตันคำพูด “แต่พวกเขาเป็นคนของตระกูลหวง ตีพวกเขาแล้วตระกูลหวงต้องทนไม่ไหวเด็ดขาด……”

“ทนไม่ไหวก็ทนไม่ไหวสิ ยังจะทำอะไรได้?” เฉินเป่ยหัวเราะเยาะ น้ำเสียงบ้าระห่ำ “ถึงแม้จะเป็นท่านเจ้าสวรรค์มาแล้ว ฉันก็จะตีเหมือนเดิม”

หน้าที่สง่างามของถังโหรวเปลี่ยนสีหน้าไปมา……ตอนนี้เฉินเป่ยพูดอย่างกำเริบ เดี๋ยวสักพักคงมีคนจากตระกูลหวงมาจริงๆ เดาว่าที่หวดคนแรกคงจะเป็นเขาเอง

“หยุดนะ!” หวงหรุงคำรามดุด้วยเสียงเศร้า ดิ้นรนปีนขึ้นมา “อาของฉันคือหวงจงเต๋อ เป็นตระกูลหวง……”

หวงหรุงยังไม่ทันพูดจบ ดวงตาทั้งคู่ของเฉินเป่ยเย็นฉับพลัน การโจมตีที่ร้อนแรงยิงออก พุ่งยิงใส่ในปากของหวงหรุงอย่างรวดเร็ว

แวบเดียวสีหน้าของหวงหรุงดูเขียวแทบแย่ อย่างกับกินแมลงตายเข้าไป ปากของเขาโดนลวกจนเดือดปุดๆ รอเขาคายออกมาถึงพบว่านั่นเป็นก้นบุหรี่ที่เฉินเป่ยดูดก่อนหน้านี้

ต้องรู้ว่าเฉินเป่ยอยู่ห่างจากหวงหรุงยี่สิบเมตรเต็มๆ ……คาดไม่ถึงเฉินเป่ยสามารถนำก้นบุหรี่ที่ไม่มีน้ำหนักชิ้นหนึ่ง โยนเข้าในปากของหวงหรุงที่ห่างกันยี่สิบเมตรได้ง่ายดาย!

ท่านโจวที่อยู่ด้านข้างแอบตกใจ เหงื่อไหลออกมาด้านหลังตรงๆ โดยไม่รู้ตัว

“รำคาญ ตีต่อไป” เฉินเป่ยเอ่ยปากนิ่งๆ จากนั้นหันหน้าบอกกับท่านโจวที่ด้านข้าง “จัดการคนนั้นที่อยู่ด้านนอกไปด้วยเลย”

“ครับ” ท่านโจวพยักหน้า ส่วนเฉินเป่ยนั้นหมุนตัว ในสายตาที่ตื่นตระหนกนับไม่ถ้วน เขามองทางถังโหรว ยิ้มให้เล็กน้อย พูดเสียงละมุน “พวกเราไปกันเถอะ”

จากนั้นเขาก้มตัวแบบสุภาพบุรุษมาก จับมือของถังโหรวไว้เบาๆ แล้วเดินไปด้านนอกผับ

“กล้าตีคนตระกูลหวง……ตระกูลหวงจะตามหาแกคิดบัญชีแน่!!” เสียงตะคอกที่โกรธแค้นเกลียดชังของหวงหรุงลอยออกมา และตามมาด้วยเสียงร้องโหยหวนที่เศร้าใจ เขาพ่นเลือดสดออกมาด้วย

ในใจของเขามีความเกลียดที่รุนแรงเต็มเปี่ยม……เขาตั้งแต่เด็กจนโต ล้วนไม่เคยโดนตีหนักขนาดนี้

…………

หลังเดินออกมาจากผับ ถังโหรวยังอยู่ในอาการมึนงง มุมปากเฉินเป่ยฉีกรอยยิ้มขึ้น “รู้สึกว่าทุกอย่างนี้เหมือนเพ้อฝันมากอยู่รึเปล่า?”

ถังโหรวพยักหน้า เฉินเป่ยพูดเสียงละมุน “ครั้งต่อไปอย่าวิ่งมาไกลขนาดนี้อีก ฉันไม่อยากเจอกับอันตรายขนาดนี้ครั้งต่อไปอีก”

ใบหน้างดงามของถังโหรวแดงนิดหน่อย ไม่มีเฉินเป่ย ครั้งนี้เธอคงต้องโดนซานปิ่ญคนนั้นป้ายมลทินให้แล้ว

“นายหาฉันเจอได้ยังไงกัน?” ถังโหรวถามขึ้น

“พึ่งถานกง” เฉินเป่ยเอ่ยปากเรียบๆ จากนั้นไม่นานก็เปลี่ยนหัวข้อสนทนา เขาไม่ได้บอกออกมาว่าตอนที่เขาให้ชิงเหนียนค้นหาถนนเส้นนี้ไม่มีวงจรปิด ถึงให้ถานกงออกหน้า

เขาไม่อยากเคลื่อนไหวให้ใหญ่เกินไป แต่เพราะเป็นห่วงถังโหรว และไม่มีตัวเลือกอื่นจึงได้แต่ทำเช่นนี้

“นายกับหัวหน้าของถานกง สรุปเกี่ยวข้องอะไรกัน?” ถังโหรวกดความสงสัยใคร่รู้ในใจไว้ไม่อยู่ ถามคำถามที่เก็บไว้ในใจมานานมากออกไป

ตั้งแต่ครั้งแรกที่ถานกงช่วยพวกเขากู้หน้าคืน ถังโหรวก็เริ่มสงสัย คาดไม่ถึงครั้งนี้ยังเป็นถานกงออกหน้าอีก โดยเฉพาะอย่างยิ่งแต่ละครั้งล้วนเป็นหัวหน้าของถานกงนำทีมมาด้วยตนเอง

สรุปเฉินเป่ยมีความสามารถอะไรกันแน่ สามารถทำให้ท่านโจวเร่งรีบมาครั้งแล้วครั้งเล่าได้?

ถังโหรวมองทางใบหน้าของเฉินเป่ยที่หนักแน่น ดวงตาล้ำลึก มีเสน่ห์ที่เป็นเอกลักษณ์แปลกๆ อย่างหนึ่ง ราวกับดวงดาวบนท้องฟ้า ทำให้คนหลงใหลได้ง่ายมาก

บุคลิกที่เป็นเอกลักษณ์บนตัวของเฉินเป่ยนั้นอธิบายได้ไม่ชัดเจน แต่ดึงดูดคนอย่างมาก

ถังโหรวมองเฉินเป่ยแบบตะลึง ภายในเธอรู้สึกตกใจ เมื่อก่อนไม่เคยสังเกตบนตัวเจ้าหมอนี้เลยว่ายังมีเสน่ห์อยู่ด้วย

เฉินเป่ยหันหน้า มองถังโหรวแวบหนึ่ง เผยรอยยิ้มที่ลึกลับออกมา พูดนิ่งๆ “เธอเดาสิ?”

เฉินเป่ยเดินไปข้างทาง หลังขึ้นขี่จักรยาน ถังโหรวมองจักรยานคันนี้อยู่ เผยสีหน้าที่ยากจะเชื่อ “นายใช้อันนี้เข้ามาหา?”

เฉินเป่ยพยักหน้า ถังโหรวมึนงง ตนเองนั่งแท็กซี่มาที่ผับแห่งนี้ ส่วนเฉินเป่ยพึ่งจักรยานสองล้อมา คาดไม่ถึงสามารถตามด้านหลังแท็กซี่สี่ล้อได้……งั้นจักรยานคันนี้ ความเร็วจะไวแค่ไหน?

หลังจากถังโหรวนั่งลงไปด้วยความระมัดระวัง ทันใดนั้นเฉินเป่ยบอกประโยคหนึ่ง “กอดฉันให้แน่น”

“หา?” ถังโหรวใบหน้ามึนงง กอดเขาให้แน่น……อยากทำอะไร?

“ไปโลด!” มุมปากเฉินเป่ยโค้งความอันธพาลขึ้น เหยียบเท้าตรงที่ปั่นทันใด รถจักรยานสั่นสะเทือน ฟันเฟืองเคลื่อนอย่างว่องไว เฉินเป่ยคร่อมอยู่บนจักรยาน ชั่วขณะหนึ่งราวกับลูกธนูที่ยิงออกจากสายธนู ลอยพุ่งออกไปทางไกลๆ

“โอ๊ะ~” ถังโหรวร้องตกใจ ใบหน้างดงามเผยความตื่นตระหนก ท่าทางเธอไม่มั่นคง เกือบโดนสะบัดตกจากรถจักรยานไป

ความเร็วรถจักรยานของเฉินเป่ยไวเหลือเกิน ไกลกว่าจินตนาการของถังโหรว นี่เดิมทีไม่ใช่รถจักรยาน! นี่คือกงล้อไฟมั้ง!

ภายในถังโหรวตกใจ แต่ขาทั้งสองของเฉินเป่ยที่เหยียบตรงที่ปั่นยังคงปั่นเคลื่อนไปอย่างบ้าคลั่ง ที่ว่างเปล่าถูกจักรยานฉีกแหวกไปไม่หยุด ลมแรงซู่ซ่าข้างหูของถังโหรว ทำให้ในใจเธอตื่นกลัว ภูเขาที่สูงตระหง่าน กระเพื่อมขึ้นลง!

ถังโหรวกอดเฉินเป่ยแน่นโดยจิตใต้สำนึก แก้มแนบไปบนหลังของเฉินเป่ย เธอโอบไว้แน่นเหลือเกิน คล้ายว่ามีเพียงแบบนี้ถึงสามารถนำความรู้สึกปลอดภัยมาให้เธอได้นิดๆ