บทที่185 ตระกูลทอง!

บทที่185 ตระกูลทอง!

ซานปิ่ญที่ติดอยู่บนผนังห้อง ลักษณะในเวลานี้ย่ำแย่แค่ไหนก็ย่ำแย่แค่นั้น ไม่มีลักษณะท่าทางน่าเกรงขามแบบก่อนหน้าสักนิด

ใบหน้างดงามของถังโหรวไร้ชีวิต เธอได้ยินเพียงเสียงกระหึ่มที่สนั่นแก้วหูทีหนึ่ง ทำไมซานปิ่ญถึงถูกฝังเข้าในผนังแล้ว

ถังโหรวมึนงงอย่างมาก บนหน้าเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม

“ไม่เป็นไรแล้ว” ในเวลานี้เสียงซื่อๆ ที่คุ้นเคยลอยมาจากด้านข้าง ถังโหรวได้ยินเสียงนี้เข้า ทำให้ใจสงบอย่างน่าประหลาด

ถังโหรวหันหน้า มองเห็นหน้าที่คุ้นเคยใบหนึ่งสะท้อนเข้าม่านตา เวลานี้กำลังมองเธอด้วยความรู้สึกผิด

“นายมาได้ยังไงกัน?” ถังโหรวหน้าตามึนงง ส่วนเฉินเป่ยโค้งตัวกล่าวขอโทษแบบเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด “มาไม่ทันช่วยเธอเป็นความผิดของฉัน……ถังโหรว ครั้งต่อไปจะไม่เกิดเหตุการณ์แบบนี้อีกเด็ดขาด”

ถังโหรวมองเฉินเป่ยขอโทษแบบแข็งค้าง ชั่วขณะนั้นความโกรธภายในใจหายไปครึ่งใหญ่

“ไม่เป็นไร นี่ไม่โทษนาย เป็นฉันเองที่เอาแต่ใจไป” ถังโหรวส่ายหน้า บังร่างกายอ่อนช้อยของตนเองไว้ เวลานี้เธอเกือบไม่ได้ใส่อะไรสักนิด ร่างกายงดงามทุกที่สมบูรณ์แบบเซ็กซี่

ขอเพียงสายตาของเฉินเป่ยลดลงกว่านี้อีก ก็สามารถมองเห็นสิ่งที่ไม่ควรเห็นบางอย่าง

ชั่วแวบเดียวเฉินเป่ยเข้าใจขึ้นมา ขณะเดียวกันก็ถอดเสื้อคลุมของตนเองออก คลุมบนร่างงดงามของถังโหรวไปเบาๆ ปิดบังรูปร่างที่สมบูรณ์แบบน่าดึงดูดนั้นของถังโหรวไว้

และท่านโจวที่ยืนหน้าประตูห้อง หมุนตัวไปอย่างรู้ดี เดินออกจากห้องแล้ว

เสียงที่เบาพลิ้วแต่กลับลุ่มลึกอย่างยิ่งสะท้อนในหูของชายชุดดำเหล่านี้ “ใครมองอีก ฉันจะควักลูกตาคนนั้นทิ้ง!”

ภายในใจชายชุดดำมากมายสั่นสะเทือน รีบหดสายตากลับมาทันที ตามท่านโจวไป ก่อนจะค่อยๆ เดินออกจากห้องแล้ว

“ไอ้โง่เง่า!”

ซานปิ่ญที่ติดอยู่บนผนังห้องตะคอกเสียงดุ ทันใดนั้นหลุดออกจากผนังห้อง ล้มลงบนพื้นอย่างโหดเหี้ยม

“ขี้โรคแห่งเอเชีย……หาที่ตายซะแล้ว!” ซานปิ่ญใช้ร่างกายที่สั่นเทาปีนขึ้นมาอย่างยากลำบาก มองทางเฉินเป่ยและถังโหรว ซึ่งมีแรงอาฆาตหนาวเย็นที่เปิดโล่ง

ซานปิ่ญหงุดหงิดอับอาย เขาไม่เคยคิดว่าจะมีวันหนึ่งที่ถูกคนหัวเซี่ยคนหนึ่งมาตีจนพ่าย

นี่คือความอัปยศอดสูยิ่งใหญ่ที่สุดของเขา เป็นจุดด่างพร้อยในประสบการณ์ชีวิตอย่างหนึ่ง

ผลปรากฏว่าแม้แต่มองเฉินเป่ยยังไม่มองเขาสักนิด ราวกับไม่สนใจเขาคนนี้เลย

ซานปิ่ญค่อยๆ ก้าวไปทางเฉินเป่ย……พื้นสั่นสะเทือนแตกร้าว……ร่างกายซานปิ่ญสั่นเทา ท่วงท่าทั้งตัวปีนขึ้นไม่หยุด เสียงเย็นชาไร้ที่เปรียบพ่นออกมาจากร่องฟันของเขาทีละคำทีละประโยค สะท้อนภายในห้อง

“เมื่อก่อน……บรรพบุรุษของฉันยกทัพปราบปรามที่ป่าเถื่อนแห่งนี้ได้ก่อน……หัวเซี่ยถูกพวกฉันฆ่าจนตับปอดแตกกระจาย……ปัจจุบันนี้ หลายร้อยปีผ่านไป พวกแกต้องมีจุดจบเดียวกัน!” ซานปิ่ญค่อยๆ เอ่ยปาก แต่ละคำแต่ละประโยคแฝงไปด้วยแรงอาฆาตน่าหวาดหวั่น อารมณ์เร่าร้อนขึ้น

“ตายซะ……” ซานปิ่ญก้าวขาทั้งคู่ กลายร่างเหี้ยมโหดจู่โจมไปทางเฉินเป่ย ระดับความเร็วใกล้ถึงจุดสูงสุด ส่วนเฉินเป่ยยังอยู่ที่เดิม ได้แต่มองเห็นภาพเหี้ยมโหดของเขา!

“ไม่!” ถังโหรวส่งเสียงตกใจ ใบหน้าซีดเซียว เธอเคยเห็นฝีมือของซานปิ่ญ นั่นเป็นผู้สืบทอดคาราเต้สายตรงของประเทศตี้กั๋ว ความสามารถแข็งแกร่งจนน่ากลัว เดิมทีเฉินเป่ยไม่สามารถสู้ได้

เฉินเป่ยยังไม่หลบออกอีก นี่เท่ากับว่ารนหาที่ตายน่ะสิ

ส่วนเฉินเป่ยยังเอาหูไปนาเอาตาไปไร่ ยืนอยู่ที่เดิม มองทางซานปิ่ญด้วยสีหน้าสงบนิ่ง

ตอนที่ซานปิ่ญเข้ามาใกล้เฉินเป่ย ทันใดนั้นดวงตาทั้งคู่ของเฉินเป่ยก็เปลี่ยนไป ยิงแรงอาฆาตที่สยดสยองเย็นเฉียบแบบหาที่เปรียบไม่ได้ออกมา

เฉินเป่ยเอามือไพล่หลังขึ้นมา ชั่วขณะนั้นระเบิดแรงอาฆาตน่ากลัวมากพอที่จะทำให้บาดเจ็บปางตายได้ ทำให้ระดับความเร็วของซานปิ่ญอืดอาดฉับพลัน

ดวงตาซานปิ่ญหดตัว เผยท่าทางที่ยากจะเชื่อถือ เขาไม่อยากเชื่อว่ายังมีแรงอาฆาตที่น่าสยองขวัญขนาดนี้จากบนตัวของเฉินเป่ยได้!

“นั่นเป็นเมื่อก่อน!” เฉินเป่ยเอ่ยปากนิ่งๆ ยื่นมือข้างหนึ่งออกมาราวฟ้าแลบ

ร่างกายของซานปิ่ญชะงักทันใด สีหน้าตื่นตะลึง ถอยหลังไปหลายสิบเมตร

คาดไม่ถึงว่าเฉินเป่ยจะรับหมัดนี้ของซานปิ่ญได้อย่างง่ายดายด้วยมือเดียว ต้องรู้ว่าหมัดนี้ของซานปิ่ญ พอที่จะทำให้รถยนต์บุบเปลี่ยนรูปได้เลย

ดวงตาของเฉินเป่ยเผยความเย็นยะเยือก……หลังจากจับหมัดของซานปิ่ญไว้ ดึงขาข้างหนึ่งมาอย่างดุเดือด โจมตีที่ท้องน้อยของซานปิ่ญแล้ว

“ตึง!”

เสียงดังสนั่นที่หดหู่ดังก้อง ซานปิ่ญกระแทกไปจนหน้าต่างแตก ก่อนจะตกลงฉับพลัน

พลังขาที่เฉินเป่ยส่งออกไปช่างสยองขวัญเหลือเกิน ซานปิ่ญราวกับระเบิดรูปคนลูกหนึ่ง ลอยออกไปด้วยความเร็วที่น่ากลัวอย่างยิ่ง

ซานปิ่ญกระแทกเข้าในกองขยะด้านล่างตึก ทันใดนั้นทั่วทั้งตัวหนาวจนขนลุกซู่!

เขาได้กลิ่นเหม็นลอยมาจากข้างกาย ทำให้หนังศีรษะชา เขาเป็นคนรักความสะอาดคนหนึ่ง แต่ในกองขยะนี้……เต็มไปด้วยกลิ่นเหม็นเน่า ทำให้เขาใกล้จะอาเจียนของที่กินไปทั้งปีออกมาแล้ว

สำหรับผู้ที่รักความสะอาดนั้น นี่ยากจะรับได้ยิ่งกว่าฆ่าเขาให้ตายเสียอีก!

“ไอ้งั่ง!” ซานปิ่ญสั่นเทาไปทั้งตัว หนังศีรษะชา ในดวงตาทั้งคู่เผยความเดือดดาลที่ดุเดือดออกมา

ซานปิ่ญโมโหจนสั่นไปทั้งตัว ความเกลียดชังเต็มเปี่ยม

“เขาคงไม่ตายแล้วมั้ง?” ถังโหรวมองทางหน้าต่างอย่างตะลึง ถามด้วยความระมัดระวัง