บทที่184 ผู้สืบทอดคาราเต้สายตรง

บทที่184 ผู้สืบทอดคาราเต้สายตรง

“พวกนายกล้าเหรอ……พวกนายรู้มั้ยว่าฉันเป็นใคร?” ถังโหรวตะโกนถามเสียงเย็น

“ฉันไม่สนใจว่าเธอเป็นใคร เธอรู้ไหมว่าท่านซานปิ่ญท่านนี้เป็นใคร? ลูกศิษย์คาราเต้สายตรงรุ่นปัจจุบันที่โด่งดังของประเทศตี้กั๋ว!” วัยรุ่นคนหนึ่งหัวเราะเยาะ “สถานะของเธอเยี่ยมยอดแค่ไหน เก่งกาจเท่าท่านซานปิ่ญได้เหรอ?”

ภายในใจถังโหรวอึมครึม สีหน้าเปลี่ยนไป ร่างอ่อนช้อยสั่นระริก ดวงตางดงามของเธอเผยความไม่เข้าใจ……ลูกศิษย์คาราเต้สายตรงที่น่าเกรงขาม ทำไมถึงปรากฏตัวที่นี่ได้!

“แม่คนสวย……” ซานปิ่ญจ้องถังโหรวแน่น สายตาประกายแสงที่ร้อนแผดเผาอย่างโจ่งแจ้ง! นั่นเป็นความปรารถนา

มุมปากซานปิ่ญฉีกรอยยิ้มชั่วร้ายขึ้น ค่อยๆ ดื่มไวน์ในแก้วไป ชั่วขณะที่ลุกขึ้น ทันใดนั้นมีแรงกดดันอันยิ่งใหญ่กวาดไปรอบด้าน ในวินาทีนั้นถังโหรวเหมือนใกล้หยุดหายใจไปแล้ว

วัยรุ่นทั้งสองคนสั่นเทาซู่ซ่า มองทางซานปิ่ญพยักหน้าโค้งตัว “ท่านซานปิ่ญไว้ชีวิตด้วย!”

“พาหล่อนเข้าไปในห้อง” ซานปิ่ญเอ่ยปากนิ่งๆ สายตากวาดไปกวาดมาบนตัวถังโหรว

“ครับ” พวกวัยรุ่นไม่กล้าหยุดค้าง ลากถังโหรวที่ดิ้นรนอยู่เข้าไปในห้องที่เตรียมไว้เรียบร้อยแห่งหนึ่ง นำเธอไปทิ้งไว้บนเตียง

“ให้ฉันออกไปนะ!” ถังโหรวดิ้นรนตะโกนเสียงดัง แต่เดิมทีช่วยอะไรไม่ได้เลย

“ไม่ต้องตะโกนแล้ว ห้องนี้มีไว้เพื่อทำเรื่องได้สะดวก เลยทำมาแบบเก็บเสียง ถึงแม้เธอจะร้องดังแค่ไหน คนด้านนอกก็ไม่ได้ยินสักนิด!” วัยรุ่นสองคนหัวเราะอย่างร้ายกาจ จ้องภูเขาที่หน้าอกของถังโหรวขึ้นลงอย่างแรง รอยยิ้มเย็นยะเยือกแปลกๆ

“ปล่อยฉันไปนะ นายอยากได้เงินมากเท่าไรฉันก็ให้พวกนายได้หมด” เวลานี้ถังโหรวได้สติมาครึ่งใหญ่ สงบอารมณ์พูดขึ้น

“คนสวย พวกเราไม่ขาดเงิน พวกเราแค่ไม่เคยลองรูปร่างที่สะบึมแบบเธอมานานมาก” วัยรุ่นคนหนึ่งหัวเราะฮาๆ “ถ้าไม่อย่างนั้นลองเลียนแบบหมาคลานเข้ามา ฉันจะพิจารณาดูหน่อย เดี๋ยวจะให้ท่านซานปิ่ญเบากับเธอสักนิด”

วัยรุ่นสองคนหัวเราะเสียงดังอย่างกำเริบเสิบสาน สายตาที่มองถังโหรวเต็มไปด้วยการดูถูก

ถังโหรวอยู่ในสายตาพวกเขา ไม่ถือว่าเป็นอะไร เป็นเพียงของเล่นชิ้นหนึ่งที่พวกเขามอบให้ซานปิ่ญเล่นเท่านั้น

ถึงแม้ถังโหรวมีเบื้องหลังอย่างไร จะใหญ่เทียบตระกูลของพวกเขาได้เหรอ?

“ซานปิ่ญมาอยู่ที่ประเทศตี้กั๋วไปดีๆ ทำไมต้องวิ่งมาถึงที่นี่ด้วย?” ถังโหรวถามขึ้น

“เธอเดาสิ? มาปรนนิบัติฉันสักหน่อย ฉันจะบอกเธอให้!” วัยรุ่นมองทางถังโหรว รอยยิ้มมีเจตนาไม่ดี

“พวกนายจะเสียใจทีหลัง” ถังโหรวสีหน้าเย็นเฉียบ มองทางวัยรุ่นสองคน สายตาเต็มไปด้วยความเกลียดชังและความเดือดดาลที่ไร้หนทาง

“เสียใจ ฉันว่าเธอต่างหากที่ต้องเสียใจถึงจะถูก ถ้าเธอรุกสักหน่อย ไม่แน่ว่าพวกเราคงไม่เอาเธอมาให้ซานปิ่ญเล่น……ฉันจะเตือนเธออย่างหนึ่ง ซานปิ่ญลงมือโหดเหี้ยมมาก ไม่รู้ว่าผู้หญิงหลายคนที่โดนเขาเล่นอยู่ดีๆ ก็ตายซะงั้น……จะเป็นหรือตาย คงต้องดูดวงของเธอแล้วนะ” วัยรุ่นสองคนหัวเราะแล้วเดินออกจากห้อง ส่วนถังโหรวมองทางหน้าประตูห้อง ใบหน้างดงามเผยความหมายที่เศร้าใจ

เธอเกลียดตนเองที่ทำไมต้องขึ้นรถแท็กซี่มาถึงผับแห่งนี้ด้วย ตอนนี้เฉินเป่ยกับถังเต๋อคงไม่รู้ที่ที่เธอมา ถึงแม้ถังเต๋อจะหาเธอเจอ เดาว่าคงเป็นเรื่องหลายชั่วโมงภายหลังแล้ว

และไม่นานซานปิ่ญก็ต้องเข้ามา……ช่วงหลายชั่วโมง จะมีประโยชน์เหรอ?

“ปัง!”

ประตูห้องถูกเปิดออก ภาพคนที่ท่อนบนเปลือยเปล่าค่อยๆ เดินเข้ามาจากด้านนอก ทั้งตัวเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อราวกับกำลังจะระเบิด รูปร่างอันทรงพลัง!

ซานปิ่ญมาแล้ว!

ร่างอ่อนช้อยของถังโหรวสั่นเทา คำพูดที่วัยรุ่นสองคนพูดเมื่อสักครู่ทำให้เธอเริ่มหวาดกลัวซานปิ่ญขึ้น!

นี่เป็นปีศาจร้ายอย่างแน่นอน!

“ผู้หญิงที่พื้นที่รกร้างนี้กลับไม่เลวกันเลยทีเดียว เล่นขึ้นมาสนุกกว่าของพวกฉันมากเลย” ซานปิ่ญจ้องมองถังโหรว บ่นพึมพำกับตนเอง ก้าวเท้ามาทางถังโหรว ราวกับยมทูตในนรก นำความสิ้นหวังและความหวาดหวั่นมาด้วย

“นายอย่าเข้ามานะ!” ถังโหรวกัดฟันแน่น พูดเสียงดุ

ถังโหรวคว้าโคมไฟตั้งโต๊ะจากที่ตู้ตรงหัวเตียงด้านข้างขึ้น กวัดแกว่งทางซานปิ่ญอย่างลนลาน

ซานปิ่ญเผยการเหยียดหยามออกมา ทันใดนั้นลงมือราวฟ้าแลบ คว้าโคมไฟตั้งโต๊ะไว้

“กึดๆๆ ……” เสียงที่ทำให้คนเสียวฟันดังสะท้อนภายในห้อง ดวงตางดงามของถังโหรวเบิกโต เห็นเพียงซานปิ่ญบิดงอขาโคมไฟไปตรงๆ

“พวกเธอคนหัวเซี่ย เป็นพวกไม่มีความกล้าหาญกันแบบนี้ ไม่พอมือเลย!” ซานปิ่ญเอ่ยปากเรียบๆ มือที่บีบโคมไฟกุมแน่นทันใด

“ปัง!”

โคมไฟแตกละเอียด ถังโหรวตะลึงค้าง มองหนังมือด้านที่หนาบนมือของซานปิ่ญ ตกใจจนต้องถอยไปด้านหลัง พิงที่หัวเตียงไว้ ร่างกายหดจนเป็นเหมือนกุ้งตัวใหญ่ต้มสุก

“ดังนั้นพวกขี้โรคแห่งเอเชียก็ได้แต่ให้ความร่วมมือในการโดนพิชิต……” ซานปิ่ญเบียดมาใกล้ถังโหรวอย่างช้าๆ สายตาจ้องชุดกระโปรงเบาบางที่ปิดครึ่งขาทั้งคู่ของถังโหรวไว้อย่างเปิดเผย

“แควก!”

กระโปรงยาวถูกซานปิ่ญฉีกเป็นเศษปลิวร่วง ส่วนขาสวยที่เรียวยาวคู่นั้นของถังโหรวถูกซานปิ่ญแยกออกอย่างหยาบคาย!

มือข้างหนึ่งของซานปิ่ญลูบไล้ขึ้นไปตามเท้างาม ตามมาจากขาเล็กที่มันวาวขาวเนียน จนไปเริ่มค้นหาตรงที่ลึกลับนั้นอย่างชั่วร้าย……

และมืออีกข้างหนึ่งของซานปิ่ญฉีกชุดกระโปรงที่หน้าอกออกอย่างหยาบคาย ร่างอ่อนช้อยของถังโหรวสั่นเทา เธออยากดิ้นรน แต่ความหวาดกลัวและความหมดหวังภายในใจทำให้มือเท้าของเธอล้วนไม่มีเรี่ยวแรงที่จะขยับ!

ถังโหรวมองซานปิ่ญที่ท่าทางอัปลักษณ์ราวกับสัตว์ดุร้ายตัวหนึ่งอยู่เฉยๆ ซึ่งค่อยๆ กำลังจะกลืนกินตนเอง……รุกรานสบประมาท……เบ้าตาของเธอเผยไอน้ำ ความเสียใจใหญ่หลวงทำให้ร่องหนังตาเธอมีน้ำตาระยิบระยับไหลลง

ครั้งที่แล้วไม่ใช่สาเหตุเพราะเธอ แต่ครั้งนี้ล่ะ?

ถ้าไม่ใช่เธอเอาแต่ใจตนเอง จะมาที่ผับได้อย่างไรกัน แล้วจะถูกลากมาที่ห้องนี้หรือ?

ครั้งที่แล้วมีเฉินเป่ยช่วยเหลือไว้ แต่ครั้งนี้โชคของเธอจะดีขนาดนี้ได้อย่างไร!

เสียงชุดกระโปรงอีกครึ่งหนึ่งฉีกขาด ถังโหรวสะอื้นไม่หยุด แขนทั้งสองปกป้องร่างกายไว้แน่น แต่ถูกซานปิ่ญแยกออกอย่างง่ายดาย!

ดวงตามองเห็นซานปิ่ญกำลังจะขึ้นมา เริ่มล่วงละเมิดอย่างกำเริบ……ถังโหรวหลับตาไว้อย่างหมดหวัง……