บทที่195 ไม่มีสิทธิ์ก้าวก่าย

บทที่195 ไม่มีสิทธิ์ก้าวก่าย

หวงปิงกับหวงหรุงมองหน้ากัน รอยยิ้มเต็มใบหน้า

หวงจ้านวางยาพิษที่เป็นตัวยาซึ่งพัฒนามาล่าสุด นำเข้าจากประเทศอังกฤษ ผ่านช่องทางลับของตระกูลหวง ต้องใช้เงินจำนวนมากอยู่ที่บ้านเตรียมไว้ล็อตหนึ่ง

ว่ากันว่าหลังจากยาพิษนี้ออกฤทธิ์ เลือดจะออกจากช่องอวัยวะทั้งเจ็ด ชั่วขณะนั้นสามารถทำให้ผู้รับพิษเกิดความเจ็บปวดอย่างมาก หลังจากทรมานอยู่นาน ถึงจะใจขาดแน่นิ่ง

นี่ไม่เพียงเป็นตัวยาที่สังหารอย่างหนึ่ง นี่ยังเป็นการลงโทษประหารชีวิตที่ทำให้เจ็บจนไม่อยากอยู่ต่อ

“ยานี้ใช้ทรัพยากรตระกูลหวงไปไม่น้อย เพื่อกำจัดคู่แข่งภายในเมืองหู้ไห่ในตอนนั้น ตระกูลต้องให้เงินคนไปมากมาย พยายามอย่างยากลำบากถึงนำยานี้เข้ามาในพื้นที่ได้” หวงจ้านเอ่ยปากนิ่งๆ “เฉินเป่ยตายได้ด้วยยานี้ ถือว่าเป็นเกียรติของเขา”

…………

ในห้องขังตอนนี้ เฉินเป่ยจามหลายครั้งไปติดๆ กัน ลูบๆ จมูก แอบด่า “แม่งเอ๊ย ไอ้สารเลวไหนนึกถึงฉันไม่เลิกวะ”

เฉินเป่ยกวาดตามองหมั่นโถวที่กายเป็นผุยผงตรงที่ไม่ไกลนัก เวลานี้หมั่นโถวที่โดนความชื้นเปียกท่วม ดำปี๋จนเขียว เผยความจริงตรงหน้าออกมา ซึ่งเป็นพิษที่รุนแรง

ลอบฆ่า! มีคนอยากวางยาตายเฉินเป่ย!

มองหมั่นโถวก้อนนี้อยู่ ในใจเฉินเป่ยไม่มีคลื่นยักษ์สักนิดขึ้นมา แม้กระทั่งยังสงบอย่างน่าประหลาด

สถานการณ์แบบนี้เขาเคยเจอมาหลายครั้งเหลือเกิน ตอนแรกตอนที่อยู่โลกชั่วร้ายทิศตะวันตก การสังหารด้วยยาพิษแบบนี้ก็เป็นเรื่องธรรมดาอย่างยิ่ง

ไม่เพียงแค่นี้ ตอนแรกที่เขาอยู่ที่โลกชั่วร้ายทิศตะวันตก ประเภทยาพิษที่เฉินเป่ยพบเจอ พอจะทำให้คนตาลายกันได้เลย

เทียบกับยาพิษที่ไร้รูปไร้สีพวกนั้นที่โลกชั่วร้ายทิศตะวันตก นี่ถือว่าเป็นรุ่นเด็กน้อยสุดๆ

ผ่านไปไม่นาน เสียงฝีเท้าหนึ่งรีบเร่งเดินมาจากที่ไกลๆ ตำรวจนายหนึ่งเดินผ่านห้องขัง กวาดตามองเฉินเป่ยเหมือนไม่สนใจไยดี

ดวงตาเฉินเป่ยลุ่มลึก มุมปากฉีกเส้นรัศมีวงกลมที่อันตรายขึ้น

ทันใดนั้นฝีเท้าตำรวจช้าลง หลังมองทางเฉินเป่ยที่สบายดี ดวงตาหดตัวกะทันหัน!

ตำรวจสีหน้าแข็งทื่อ ไม่นานสายตาก็ตกอยู่ที่หมั่นโถวดำปี๋ที่หล่นอยู่บนพื้น

ในดวงตาของตำรวจประกายแสงตื่นตระหนก แต่ครู่เดียวก็ฟื้นฟูคืนสู่ความสงบ ก่อนจะออกไปอย่างรวดเร็ว

และหลังจากตำรวจนายนั้นออกไป เฉินเป่ยถึงค่อยๆ เงยหน้ามองทางภาพด้านหลังของตำรวจ มุมปากโค้งความหมายลึกซึ้งที่ซ่อนความกำกวมขึ้น

“นายว่าอะไร? เขาไม่ได้โดนยาตาย?”

ในห้องทำงานผู้กำกับ เดิมทีผู้กำกับยังไม่ตื่นจากอาการง่วง พอได้ยินการรายงานของตำรวจนายนั้น ก็ตื่นตัวฉับพลัน หนาวเย็นไปทั้งตัว ตกใจจนแทบตาย

ตอนที่หวงจ้านนำยาพิษซองนี้ให้เขา ได้มอบหมายไว้ หวังว่าพรุ่งนี้เช้าจะได้รับข่าวดี ผลสุดท้ายเฉินเป่ยกลับไม่ตาย……นี่ทำให้เขาจะบอกกับหวงจ้านอย่างไร?

เจ้าหน้าที่ตำรวจพยักหน้าบอกว่า “ผู้กำกับครับ เขาไม่ได้กินหมั่นโถวก้อนนั้น หมั่นโถวก้อนนั้นโดนความชื้นเลยเผยพิรุธออกมา น่าจะโดนเขาพบเข้าแล้ว”

ผู้กำกับสีหน้าเคร่งขรึม ขมวดคิ้ว “ที่แท้ไม่ได้จัดการง่ายขนาดนั้น”

ในใจผู้กำกับแอบพูด เขาจำได้อย่างชัดเจน ตอนที่เขาเคยตรวจสอบสถานะเฉินเป่ย คาดไม่ถึงจะรู้ความลับบางอย่างเข้า

ความจริงเขาไม่ยินยอมเป็นศัตรูกับเฉินเป่ย……สถานะของเฉินเป่ยเป็นความลับระดับสูงของหัวเซี่ย เดิมทีเขาไม่มีสิทธิ์รับรู้

แต่ในขณะเดียวกัน หวงจ้านก็เป็นนายพลระดับสูงของกองทหารต้าหัว ยิ่งมีการสนับสนุนของตระกูลหวงแห่งหู้ไห่……แรงข่มขู่ต่อผู้กำกับยังมากกว่าเฉินเป่ยไกลโข

เขาไม่อยากแทรกตรงกลางแต่ก็ทำตัวไม่ถูก ภายใต้การลังเลอยู่หลายรอบ ในที่สุดจึงเลือกยืนอยู่ฝั่งตระกูลหวง

ถึงแม้เขาจะช่วยเฉินเป่ย เกรงว่าเฉินเป่ยคงไม่ได้ซาบซึ้งใจต่อเขา ส่วนตระกูลหวงคงไม่อาจปล่อยเขาไปแน่!

ในใจผู้กำกับเหมือนกับกระจกใส สามารถทำให้หวงจ้านลงมือโหดกำจัดได้ และทั้งสถานะลึกลับที่หัวเซี่ย เป็นไปได้อย่างไรที่จะเป็นขยะธรรมดา

ยาพิษแบบนี้ เดิมทีไม่สามารถทำร้ายเขาได้สักนิด

ในเวลานี้ โทรศัพท์สีดำบนโต๊ะทำงานดังขึ้นทันใด

จิตใจผู้กำกับสั่น มองทางโทรศัพท์สีดำเครื่องนี้ สีหน้าฝืดเฝื่อน

หลังปิดประตูห้องทำงานสนิท ผู้กำกับมือทั้งสองสั่นเทา คลำไปทางโทรศัพท์สีดำ

พอยกโทรศัพท์ขึ้น เสียงที่มีอาการเมาอยู่มากเสียงหนึ่งลอยมาจากในสายนั้น “เป็นยังไงบ้าง เขาตายรึยัง?”

ผู้กำกับสั่นเทาไปทั้งตัว เต็มไปด้วยความเคารพนอบน้อมต่อสายตรงข้ามนี้ โดยเฉพาะสถานะของเขา เป็นผู้กำกับต้องการมีตัวตนอย่างเลื่อมใส

“ท่านหวง……คือว่าเกิดเรื่องไม่คาดคิดนิดหน่อย……” ผู้กำกับเอ่ยปากอย่างระมัดระวัง น้ำเสียงเพิ่มการลองเชิงระดับหนึ่ง

“อ่อ?”

ในสายนั้น ในห้องอาหารที่หรูหราอลังการ หวงจ้านใบหน้าแดงเถือกหมด ได้ยินคำพูดของผู้กำกับ สีหน้าฝืดทันใด

“เขายังมีชีวิตอยู่ดี เขาไม่ได้แตะต้องของที่วางยาไป” ผู้กำกับอธิบาย