บทที่196 รู้มากเกินไปไม่เป็นผลดี

บทที่196 รู้มากเกินไปไม่เป็นผลดี

เจ้าหน้าที่ตำรวจสองนายตะลึง มองทางชิงเหนียน ชั่วขณะนั้นในใจผุดไฟโกรธหลายระดับ

“นายยังไม่บอกว่านายเป็นใคร ยังอยากจะพุ่งเข้าไป?” เจ้าหน้าที่ตำรวจโบกกระบองไฟฟ้าแรงสูงในมือสะบัดอย่างเย็นชา

ทันใดนั้นดวงตาทั้งสองของชิงเหนียนก็หดกะทันหัน ยิงแสงดุเดือดออกมา

จากนั้นเขาลงมือราวกับฟ้าแลบ ยื่นไปทางกระบองไฟฟ้าแรงสูงในมือเจ้าหน้าที่ตำรวจ

เวลานี้กระบองไฟฟ้าแรงสูงในมือของตำรวจถูกฟ้าผ่าโดยรอบแบบทำให้คนตกใจ งูไฟฟ้าแต่ละตัวเลื้อยไปบนกระบองไฟฟ้าแรงสูง แพร่กระจายเสียงดังปังๆ ออกมา ทำให้คนจิตใจสั่นสะท้าน

สีหน้าของตำรวจนายนั้นเปลี่ยนไป เขาคิดไม่ถึงว่าชิงเหนียนจะลงมือไวอย่างกะทันหัน

ความเร็วของชิงเหนียนไวเหลือเกิน ชั่วพริบตาเดียวก็กุมกระบองไฟฟ้าแรงสูงด้ามนั้นไว้

ตำรวจสองคนตกใจ สีหน้าตระหนก ตำรวจอีกคนตอบสนองเข้ามาได้ทันเวลา ดึงกระบองไฟฟ้าแรงสูงออกมา ชั่วขณะนั้นโจมตีไปทางชิงเหนียนอย่างแรง

ร่างกายชิงเหนียนวาร์ปทันใด กุมกระบองไฟฟ้าแรงสูงไว้ในมือ สีหน้าเรียบเฉย

แวบเดียวตำรวจก็ถูกชนออกจนล้มลง สะโพกหย่อนลงนั่งบนเก้าอี้ที่ไม่ไกลนัก หายใจเฮือกใหญ่ มองกระบองไฟฟ้าแรงสูงในมือของชิงเหนียนด้วยท่าทางตะลึง

แววตาเขาตกสุดขีด เขานึกไม่ถึงว่าชิงเหนียนจะสามารถกุมกระบองไฟฟ้าแรงสูงได้ด้วยมือเปล่า……คนธรรมดาคงถูกไฟฟ้าเหน็บชาไปทั้งตัวตั้งนานแล้ว แต่ชิงเหนียนกลับเหมือนคนที่ไม่เป็นอะไร

ชิงเหนียนกุมกระบองไฟฟ้าแรงสูง แววตานิ่งเฉย เขาออกแรงกะทันหัน แขนทั้งสองมีเส้นเลือดปูดขึ้น ดุร้ายน่ากลัว!

ทันใดนั้นในสายตาที่เรียบนิ่งของชิงเหนียนเพิ่มความดุเดือด……กระบองไฟฟ้าแรงสูงในมือของเขา คาดไม่ถึงจะถูกหักเป็นสองท่อนตรงๆ

“นี่เป็นไปไม่ได้!”

วัยรุ่นสองคนส่งเสียงร้องตกใจ สมองทั้งหมดว่างเปล่า หายใจเร่งถี่ ตั้งนานก็ยังไม่สามารถตอบสนองเข้ามา

ชิงเหนียนเรียบเฉยไร้ที่เปรียบ เขายืนอยู่ที่นั่น กวาดตามองกระบองไฟฟ้าแรงสูงที่ถูกหักเป็นสองท่อนในมืออย่างเหยียดหยามแวบหนึ่ง……เทียบกับการฝึกฝนความกดดันของไฟฟ้าไม่จำกัดที่เขาได้รับในตอนนั้น นี่ก็เหมือนกับเด็กน้อยเล่นแก้คันเท่านั้น

เนื้อของเขาโดนการฝึกฝนปีศาจที่น่าหวาดกลัวนั้นทำให้การต้านทานไฟฟ้าพัฒนาถึงขั้นสูงสุด หนังด้านบนตัวของเขาสามารถหักล้างไฟฟ้าแรงสูงที่น่าสยองได้

สำหรับคนธรรมดาแล้วนี่สามารถเทียบได้กับกระบองไฟฟ้าแรงสูงที่เป็นปีศาจเอาชีวิต แม้กระทั่งแต่ชิงเหนียนเองยังรู้สึกได้ถึงความเจ็บแสบนิดหน่อย

ขณะที่ตำรวจสองนายหน้าตามึนงงอย่างมาก ชิงเหนียนโยนกระบองไฟฟ้าแรงสูงที่ขาดเป็นสองท่อนทิ้ง หมุนตัวเดินไปในสถานีตำรวจ……

เจ้าหน้าที่ตำรวจสองนายนั้นไม่ได้ขวางชิงเหนียนไว้ พวกเขามองอีกฝ่ายอยู่ มองกระบองไฟฟ้าแรงสูงที่หักเป็นสองท่อนนั้น สีหน้าซับซ้อน เต็มไปด้วยความยากจะเชื่อ!

คาดไม่ถึงว่านี่เป็นคนเหรอ? นี่เป็นสัตว์ประหลาดที่มาพร้อมฉนวนกันความร้อนล่ะมั้ง!

“ปัง!”

ชิงเหนียนถีบเท้าเปิดประตูใหญ่ของห้องทำงานผู้กำกับออก มองเห็นผู้กำกับที่ทำหน้ามึนงงตกใจ

“นายเป็นใคร!” ผู้กำกับสีหน้าระแวง มองทางชิงเหนียน ซึ่งเต็มไปด้วยการเตรียมพร้อมป้องกัน

มือของเขาวางอยู่บนปืนพกที่ข้างเอว ขอเพียงชิงเหนียนมีความพยายามทำร้าย เขาจะลั่นไกปืนอย่างไม่ลังเลสักนิด

ฝีเท้าของชิงเหนียนช้าลงมา รองเท้าหนังวัวที่สั่งทำมือเป็นพิเศษ ภายใต้การสะท้อนกลับของแสงไฟ แพร่กระจายความมันวาวแวววับ

เสียงที่รองเท้าหนังกระทบบนพื้นกังวานเหลือเกิน ทำให้ใจผู้กำกับยิ่งประหม่าขึ้น

“ผมมาประกันตัวคนหนึ่ง” ชิงเหนียนเดินมาถึงด้านหน้าผู้กำกับ ทันใดนั้นผู้กำกับชักปืนทันใด เล็งไปที่ชิงเหนียนแล้ว

หลังจากชิงเหนียนตะลึงเล็กน้อยก็ยิ้มบอก “อย่าเล็งเลย วางลงเถอะ ของนี้……ใช้ประโยชน์กับคนอย่างผมไม่ได้”

ในใจผู้กำกับสั่นเทา ชิงเหนียนเรียบเฉยเกินเหตุไปแล้ว แม้กระทั่งยังยกเท้าอย่างเฉิดฉายมาก ดันบนโต๊ะทำงานไว้

“สรุปนายเป็นใคร ทำไมถึงพุ่งเข้ามาที่ห้องทำงานของฉัน” ผู้กำกับถามเสียงทุ้ม

ชิงเหนียนหัวเราะเล็กน้อย “ลูกน้องของคุณไม่รู้จักกฎเกณฑ์อยู่บ้าง ผมเลยช่วยสั่งสอนพวกเขาไปหน่อย ไม่ต้องขอบคุณผมหรอก”

ในใจผู้กำกับสั่น เห็นได้ชัดว่าคำพูดนี้ของชิงเหนียนกำลังแจ้งเตือนเขา……คนด้านนอกกลุ่มนั้นถูกชิงเหนียนเก็บกวาดเรียบร้อย

“ก่อนหน้านี้ลูกน้องของคุณไม่ยอมให้ผมมาหาคุณ ผมไม่มีทางเลือก เลยได้แต่ใช้วิธีเลวแบบนี้” ไม่นานชิงเหนียนก็ฟื้นฟูกลับมามีมารยาทสุภาพเรียบร้อย “รบกวนชั่วคราว ขออภัยมากหน่อย”

ผู้กำกับไม่ได้พูดอะไร สายตาจ้องชิงเหนียนแน่น ในดวงตามีความระแวง ไม่ได้หายไปสักนิด

ส่วนชิงเหนียนควักกล่องซิการ์ออกมาจากในสูทชั้นสูงอย่างไม่สนใจ วางลงบนโต๊ะ หลังดึงซิการ์มวนหนึ่งออก เลื่อนเข้าไปทางผู้กำกับ “เอาสักมวนไหม?”

ผู้กำกับกวาดตามอง สายตาเปลี่ยนแปลงไป จับกล่องซิการ์ที่งดงามนั้นขึ้น ก้มหน้าดมเบาๆ

กลิ่นหอมของไม้หอมประหลาดและซิการ์ผสมรวมกันเกิดเป็นกลิ่นหอมกรุ่น ทะลุเข้าจมูกของผู้กำกับ

ผู้กำกับสีหน้าประทับใจ “กล่องซิการ์อันนี้……”

“วัสดุไม้ชั้นเยี่ยมค้นหามาจากที่พื้นเมืองคิวบาเอามาทำเป็นกล่อง ไม่เพียงรักษาซิการ์ได้ ยังสามารถทำให้รสสัมผัสของซิการ์ได้อย่างดีเลิศ” ชิงเหนียนจุดไฟแช็ก ค่อยๆ สูบทีหนึ่ง พ่นควันบุหรี่ออกมา

ผู้กำกับมองทางชิงเหนียน ท่าทางไม่พอใจได้มลายหายไป แต่ทว่ามีความเคารพเพิ่มขึ้นมา เมื่อสักครู่การกระทำของชิงเหนียนบอกเป็นนัยอย่างชัดเจนที่สุด กล่องซิการ์นี้พอที่จะพิสูจน์ความไม่ธรรมดาของสถานะชิงเหนียน

“ผมมาหาคุณต้องการคนคนหนึ่ง”

“ใคร?” หลังผู้กำกับจุดไฟซิการ์ พอดูทีหนึ่ง ไม่นานความไม่พึงพอใจที่มีต่อชิงเหนียนก็ลดลงไม่น้อย