บทที่197 เหรียญหนึ่งเหรียญ

บทที่197 เหรียญหนึ่งเหรียญ

เฉินเป่ยลุกขึ้นทันที ทั่วทั้งตัวมีแรงกดดันที่หนักอึ้งดุเดือดเกิดขึ้นทันใด แพร่ออกไปอย่างเต็มที่!

เจ้าหน้าที่ตำรวจหลายนายที่ยืนอยู่ด้านนอกห้องขังมองเห็นเฉินเป่ยลุกขึ้นยืนกะทันหันก็ตะลึงไปก่อน จากนั้นฉีกรอยยิ้มที่เสียดสีขึ้นมา

“โอ๊ะ ฉันไม่ได้มองผิดมั้ง ยังอยากออกมาจากในนี้จริงๆ ด้วย” ตำรวจนายหนึ่งพูดหยอกล้อ

“นายเคยเห็นหมาออกมาจากกรงหมามั้ย?” ตำรวจอีกนายเอ่ยปากนิ่งๆ ตามมาด้วยเสียงหัวเราะเสียงดังลั่น

ตำรวจหลายคนมองทางเฉินเป่ยด้วยสีหน้าถากถาง แววตาเต็มไปด้วยการหยอกเย้า บางคนกอดหน้าอกไว้ ท่าทางนั่งรอชมละครสนุก

ในที่สุดสีหน้าเฉินเป่ยก็เปลี่ยนไป ในสีหน้าที่สงบนิ่งเผยความเย็นยะเยือกที่ไม่เป็นมงคล

เฉินเป่ยกวาดตามองผ่านตำรวจหลายคนอย่างเย็นชา ในแววตาเผยความหนาวเหน็บ ราวกับตำรวจเหล่านี้อยู่ในสายตาของเฉินเป่ยไม่ต่างอะไรกับศพ!

เฉินเป่ยเดินไปถึงหน้าห้องขัง มองตำรวจหลายคนอย่างลึกๆ

มุมปากเฉินเป่ยฉีกรอยยิ้มที่ลึกลับขึ้น ทำให้คนสับสนงงงวย เห็นได้ชัดว่าแปลกไปมาก

ทันใดนั้นเฉินเป่ยจับด้ามเหล็กที่หนาไว้ราวกับเหล็กเสริมคอนกรีตบาง ภายใต้การสังเกตดูของตำรวจหลายคน ตะโกนอย่างดุร้ายทันใด

ในใจตำรวจหลายคนเต้นแรง เกิดลางสังหรณ์ที่ไม่ดีขึ้น

“เขาอยากทำอะไร?” ตำรวจนายหนึ่งสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย

“เขาอยากออกมาจริงๆ” ตำรวจนายหนึ่งเอ่ยปาก บอกความคิดที่กังวลหวาดกลัวที่สุดภายในใจของเจ้าหน้าที่ตำรวจคนอื่นออกมา

“เป็นไปไม่ได้……เขาไม่อาจออกมาได้!” เจ้าหน้าที่ตำรวจนายหนึ่งพูดจาอย่างเด็ดขาด “ห้องขังพวกนี้ตั้งแต่ตอนสร้างช่วงแรก คนนับไม่ถ้วนล้วนอยากจะพัง แต่ไม่เคยเกิดผล”

ตำรวจนายนั้นพูดเสียดสี “เขาอยากออกมาเหรอ ฝันไปเถอะ”

ในเวลานี้ตำรวจอีกนายพยักหน้าเช่นกัน บอกว่า “อยากออกมาไม่ได้ง่ายขนาดนั้นหรอกนะ ถ้าเขามีความสามารถออกมาได้ ฉันจะยืนกลับหัวกินขี้เลย!”

ตำรวจนายนั้นพึงพูดจบ สีหน้าแข็งทื่อฉับพลัน!

เห็นเพียงกล้ามเนื้อแขนทั้งสองของเฉินเป่ยยกขึ้น เส้นเลือดเห็นได้ชัดแจ้ง ราวกับงูเขียวแต่ละตัวอยู่ใต้ผิวหนัง ทำให้คนตกใจ……ด้ามเหล็กสองท่อนในมือของเฉินเป่ย……คาดไม่ถึงมีเสียง “แก๊กๆ” ออกมา จากตาเปล่าสามารถเห็นความเร็วของการเปลี่ยนรูปคดงอ

“นี่เป็นไปไม่ได้!”

ฉากนี้ทำให้เจ้าหน้าที่ตำรวจหลายนายนี้ต่างตกตะลึงพรึงเพริด จมสู่ความเงียบงันราวกับตายไปแล้ว

โดยเฉพาะเป็นเจ้าหน้าที่ตำรวจที่พนันสาบานไว้นายนั้นยิ่งทำหน้ามึนงง บนหน้าร้อนแผดเผา จากสาบานถึงตบหน้า นี่ยังไม่ถึงหนึ่งนาทีด้วยซ้ำ!

ด้ามเหล็กเปลี่ยนรูปไม่หยุด และเจ้าหน้าที่ตำรวจหลายนายอย่างกับเจอผี มองเฉินเป่ยด้วยความตกใจมาก

เฉินเป่ยแหกด้ามเหล็กออก ข้ามเท้าข้างหนึ่งออกจากด้านใน ปรากฏตัวตรงหน้าของตำรวจหลายนายนี้

สายตาปะทะกัน ตำรวจเหล่านั้นสีหน้าทั้งตกใจทั้งโกรธเคือง

พวกเขาคิดไม่ออกว่าเฉินเป่ยทำอย่างไรถึงระเบิดพลังที่ยิ่งใหญ่เช่นนี้ได้ คนทั่วไปย่อมไม่อาจจะครอบครองกำลังน่าหวาดกลัวแบบนี้ได้!

ก่อนหน้านี้เฉินเป่ยไม่ได้แสดงความแปลกประหลาดออกมาสักนิด……ผลสุดท้ายตอนนี้ความจริงกลับตอกหน้าอย่างบ้าคลั่ง

“หยุดนะ ไสหัวกลับไป!” ทันใดนั้นเจ้าหน้าที่ตำรวจนายหนึ่งในนั้นมีปฏิกิริยากลับมา ควักปืนพกออกมาทันที เล็งไว้ที่เฉินเป่ย พร้อมทั้งตะโกนเสียงดุ

เสียงตะโกนของเจ้าหน้าที่ตำรวจตามมาติดๆ ทำให้ตำรวจนายอื่นสะดุ้งตกใจ ค่อยๆ มีการตอบสนองกลับมา เสมือนกำลังเผชิญหน้ากับศัตรูตัวฉกาจ

เฉินเป่ยมีกำลังที่สยองขวัญแบบนี้ต้องไม่ใช่คนธรรมดาอย่างเด็ดขาด ซึ่งพอที่จะกระตุ้นให้พวกเขาตกใจและให้ความสำคัญ

พวกเขาแต่ละคนสีหน้าเคร่งขรึม ปากกระบอกปืนล็อกที่ศีรษะของเฉินเป่ยอย่างแม่นยำ เฉินเป่ยยืนอยู่ตรงหน้าพวกเขากลับแน่นิ่งอย่างมาก แต่ทว่าเป็นพวกเขาเองที่ประหม่าแทบไม่ไหว

เฉินเป่ยโดนปากกระบอกปืนดำแต่ละอันจ่อไว้ ไม่มีความประหม่าสักนิดเดียว เขาเคยเจอคลื่นลมที่ไม่สงบของสังคมมามากเหลือเกิน เดิมทีตำรวจเหล่านี้ไม่เข้าใจว่าคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าพวกเขาเป็นบุคคลพิเศษที่เคยเดินเล่นสบายอารมณ์ในห่ากระสุนมาก่อน เป็นผู้ชายที่อยู่ยอดสุดของพีระมิดบนโลกนี้!

ปืนพกพวกนี้เดิมทีล้วนยากที่จะสร้างการคุกคามต่อเฉินเป่ยได้ แม้กระทั่งเฉินเป่ยยังเพิกเฉยต่อปืนพกพวกนี้โดยอัตโนมัติ

มุมปากเฉินเป่ยยกเส้นรัศมีวงกลมขึ้น บอกว่า “ก่อนหน้านี้ใครเป็นคนบอกว่าจะยืนกลับหัวกินขี้ ก้าวออกมา”

ในใจเจ้าหน้าที่ตำรวจเหล่านั้นสั่นสะเทือน เฉินเป่ยที่อยู่ในสถานการณ์ที่โดนปืนจ่อหลายกระบอกขนาดนั้น บุคลิกกลับไม่ลดลง ทว่าร้องตะโกนไปทางตำรวจนายหนึ่งในนั้น

นี่คือความกล้าหาญชาญชัยระดับไหน แม้กระทั่งพวกเขายังรับรู้ได้ถึงการเหยียดหยามกลายๆ ที่โดนเพิกเฉย โดยเฉพาะคำพูดเมื่อครู่ของพวกเขาต่างโดนเฉินเป่ยมองเป็นลมผ่านหูไป

“ยังกลับไปไม่ได้ ยิงตายที่นี่ซะ!” เจ้าหน้าที่ตำรวจหนึ่งในนั้นรวบรวมความกล้าขึ้น ก้าวเท้าออกมา ทันใดนั้นเอาปากกระบอกปืนไปที่หน้าผากของเฉินเป่ย

เฉินเป่ยหัวเราะเบาๆ “ยิงตาย? มาๆๆ รีบยิงให้ตายเลย ฉันกำลังรอจนแทบไม่ไหวแล้ว……”

ตำรวจหลายนายด้านหลังจมสู่ความเงียบงัน……เฉินเป่ยประมาทเหลือเกิน……ไม่กลัวอะไรอย่างยิ่ง

ทันใดนั้นเฉินเป่ยสีหน้าแข็งกร้าว ยื่นมือข้างหนึ่งราวกับฟ้าแลบ หลบผ่านปืนในมือของตำรวจ มือทั้งสองพลิกฉับไว เศษเงาแวบผ่าน……ได้ยินเพียงเสียงก๊อกแก๊กดังกังวานขึ้นมา ชั่วขณะเดียวปืนพกในมือของตำรวจนายนั้นก็เปลี่ยนเป็นอะไหล่นับชิ้นไม่ถ้วน ไหลลื่นจากในมือของเฉินเป่ย กระทบลงบนพื้น

ทั้งหมดกระบวนการเป็นแค่เรื่องชั่วพริบตาเดียว

ตำรวจนายนั้นเงยหน้า มองทางเฉินเป่ย สีหน้าตกตะลึง ราวกับเจอผีเข้าให้!

เฉินเป่ยล้วงมือทั้งสองในกระเป๋ากางเกง เขาเผยฝีมือนี้ ทำให้ทุกคนตะลึงค้างกันไป ไม่มีใครที่มองการกระทำเมื่อสักครู่ของเขาได้ชัดเจน มือที่ถือปืนของตำรวจหลายนายในนั้นล้วนกำลังสั่นเทาเบาๆ