บทที่200 รีบไสหัวออกไป

บทที่200 รีบไสหัวออกไป

ไอรีนคนงามชั้นเยี่ยมแบบนี้ บอกว่าหล่อนไม่มีคนจีบ คงมีแค่ผีน่ะสิถึงเชื่อ ถึงแม้ไอรีนจะเย็นชาราวน้ำค้างแข็งอย่างกับหลีชิงเยียน เดาว่าคนที่จีบยังสามารถต่อแถวจากอาคารตระกูลหลีไปถึงด้านนอกถนนอยู่หลายแถว

ใบหน้าไอรีนเป็นเอกลักษณ์ สวมชุดกระโปรงยาว ภูเขาสูงตระหง่านที่หน้าอกสั่นไหวเคลื่อนไปตามร่างกาย ทำให้ลูกตาคนยืดจนใกล้จะติดพื้น เลือดอสูรเดือดพล่าน

เพียงแค่ไอรีนยืนอยู่ที่หน้าประตูอาคารตระกูลหลีได้ครู่หนึ่ง ก็มีสายตาพนักงานไม่น้อยตกอยู่บนตัวไอรีน ในใจเคลื่อนไหวเหมือนกำลังจะก่อการร้าย อยากจะเข้าไปจีบก่อน

ผลลัพธ์คือเฉินเป่ยเจ้าหมอนี้ไม่เพียงมาแล้ว แถมยังพูดคุยกับไอรีนจนทำให้คนงงงวยยกใหญ่ ในใจมีไฟไร้ชื่อลุกไหม้โชติช่วง

“แม่งเอ๊ย ตอนนี้คนหน้าตาดูดีตาบอดกันหมดรึไง ทำไมแต่ละคนถึงสนใจคนแบบนั้นกัน!”

“หน้าตายังไม่เท่าฉันเลย สุดท้ายเจ้าหมอนี้ก็ไร้ยางอายจริงๆ ยังไม่พูดถึงว่าคนเดียวยึดครองทั้งประธานหลีกับเลขาฯ หลิน ตอนนี้แม้แต่สาวงามที่มาใหม่คนนี้ก็ไม่ปล่อยผ่าน!”

“ช่างน่าโมโห มีสิทธิ์อะไรกัน ฉันทำงานอยู่ที่บริษัทตระกูลหลีกรุ๊ปมานานขนาดนี้ ยังไม่ค่อยรู้จักสาวงามเท่าไร ปรากฏว่าเขาพึ่งเข้ามาไม่นาน คนที่หน้าตาดีเหล่านั้นล้วนอยากได้วีแชทของเขา!”

พนักงานบริษัทตระกูลหลีกรุ๊ปแต่ละคนค่อยๆ ถกเถียง สายตาที่มองทางเฉินเป่ยเผยความโกรธเคืองและต่อว่า

เฉินเป่ยยืนอยู่ที่นั่น ได้รับคำวิจารณ์ของพนักงานชายสารพัด ทว่ายังสีหน้าเรียบเฉย

ไอรีนขยับเข้ามาใกล้เฉินเป่ยกะทันหัน กดเสียงต่ำลง มุมปากที่แดงชุ่มฉ่ำโค้งรอยยิ้มขึ้น “คุณฟังสิ พวกเขาต่างพูดถึงคุณแหละ”

“คุณว่าถ้าคำพูดพวกเขาถูกประธานหลีของบริษัทตระกูลหลีกรุ๊ปได้ยินเข้า จะเป็นยังไงบ้าง?”

เฉินเป่ยสีหน้าเปลี่ยนทันใด ดำลงมาแล้ว มองทางไอรีน ในใจแอบด่า……ไอรีนใช้ไม้นี้ช่างโหดเหลือเกิน……เขาคาดไม่ถึงโดยสิ้นเชิง เมื่อสักครู่หลีชิงเยียนอารมณ์ไม่ดีนัก ถ้าได้ยินคำวิจารณ์ของพนักงานบริษัทตระกูลหลีกรุ๊ปพวกนี้ เกรงว่าตนเองจะยุ่งยากอย่างแน่นอน

“คุณอยากทำอะไร?” เฉินเป่ยพ่นลมยาวๆ ออก กัดฟันถาม

“ไม่ทำอะไร เป็นการแก้แค้นของฉัน……ใครให้วันนั้นคุณออกไปกะทันหันล่ะ” ไอรีนเสียงฉอเลาะ

เฉินเป่ยพูดอย่างหมดคำจะพูดสุดๆ “คุณไปเข้าห้องน้ำนานขนาดนั้น คนที่ไม่รู้ยังคิดว่าคุณโดนชักโครกดูดไปแล้วซะอีก ยังจะมาว่าผม”

“คุณ……” หลังถูกเฉินเป่ยสะกิดกลางแผล ใบหน้างดงามของไอรีนก็แดงขึ้น “ผู้หญิงเข้าห้องน้ำ ช้าหน่อยไม่ใช่เรื่องปกติมากรึไง……”

เฉินเป่ยมองไอรีน เหมือนยิ้มแต่ก็ไม่ยิ้ม “อันนั้นคุณช้าหน่อยจริงเหรอ?”

ไอรีนถลึงดวงตางดงามใส่เฉินเป่ยทีหนึ่ง ไม่นานใบหน้าที่สง่างามก็เผยสีแดงระเรื่อขึ้นอย่างรวดเร็ว คาดไม่ถึงยังเขินอายอยู่บ้าง

และพนักงานของบริษัทตระกูลหลีกรุ๊ปโดยรอบเหล่านั้นล้วนมองจนงงไปหมด สายตาแต่ละสายเต็มไปด้วยความโกรธเคืองและความหมายที่หนาวเหน็บทั้งหัวใจ ราวกับปลายมีดคมแต่ละด้าม อยากทะลวงผ่านเฉินเป่ย เป็นรูพรุนมากมาย

พนักงานของบริษัทตระกูลหลีเหล่านี้อิจฉาริษยาเกลียดชัง ต่างใกล้จะคลุ้มคลั่งกันแล้ว เฉินเป่ยกับไอรีนไม่เพียงพูดคุยหัวเราะ ผลปรากฏว่าไอรีนยังเผยรอยยิ้มที่เขินอายออกมาด้วย……นี่สารเลวอย่างยิ่ง!

“ไปเถอะ ขึ้นไปคุยกัน” เฉินเป่ยหันหน้า มองรอบด้านทีหนึ่ง พูดเสียงต่ำ

เฉินเป่ยหวาดกลัวว่าถ้าอยู่กับไอรีนต่อไป ไม่แน่ว่าเดี๋ยวได้ลอยเข้าในหูของหลีชิงเยียนจริงๆ แล้วตนเองจะย่ำแย่เอาได้

ในห้องทำงาน ไอรีนเดินเข้ามาตามเฉินเป่ย ขมวดคิ้วเล็กน้อย บังปากกับจมูกไว้

“กลิ่นบุหรี่แรงมาก” ไอรีนผลักเปิดหน้าต่าง อากาศสดชื่นพัดเข้ามา ผ่านไปสักพักถึงทำให้อากาศในห้องทำงานดีขึ้นมาบ้าง

สายตาไอรีนกวาดผ่านโต๊ะทำงาน พอมองก็ตกอยู่ที่ถาดเขี่ยบุหรี่บนโต๊ะทำงานเฉินเป่ย

“สรุปวันหนึ่งคุณจะสูบกี่มวนกัน?” ไอรีนสีหน้าตกใจ หล่อนมองเห็นขี้บุหรี่ที่กองจนใกล้ล้นออกมาในถาดเขี่ยบุหรี่ของเฉินเป่ย บวกกับกลิ่นบุหรี่ที่เหม็นเมื่อสักครู่นั้นในห้องทำงาน ทำให้หล่อนตกใจกับการติดบุหรี่ของเฉินเป่ยอยู่บ้าง

“ไม่กี่มวนเท่านั้นเอง” เฉินเป่ยยิ้มตอบ แต่ถ้าหลีชิงเยียนอยู่ที่นี่ คงไม่เชื่อคำพูดบ้าบอแบบนี้ของเฉินเป่ยเด็ดขาด ไม่ได้หยุดแค่ไม่กี่มวนเด็ดขาด

“ประธานไอรีนให้เกียรติมาเยือน มาหาผมมีอะไรเหรอ?” เฉินเป่ยนั่งอยู่บนโซฟา นำขาขึ้นพาดบนโต๊ะกระจกอย่างไม่มีท่าทางงดงามเลย

“มาหาประธานหลีของพวกคุณเพื่อคุยเรื่องโครงการสักหน่อย” น้ำเสียงไอรีนชะงักนิดๆ “ครั้งก่อนคุณหนีไปคนเดียว งั้นควรคืนมื้อนั้นให้ฉันด้วยรึเปล่า?”

เฉินเป่ยดูดบุหรี่มวนหนึ่งอยู่ มองไอรีน มุมปากเกี่ยวรอยยิ้มขึ้น “แน่นอนสิ คุณไอรีนคนสวย สามารถเลี้ยงข้าวคุณได้ เป็นเกียรติของผมแน่นอน”

“งั้นก็ตกลงแบบนี้นะ เดี๋ยวตอนเที่ยง คุณจองสถานที่เลย” ไอรีนยิ้มอ่อนๆ เอ่ยปากเสียงเบา หมุนตัวไป ไม่นานร่างกายงดงามก็หายไปจากหน้าประตูห้องทำงานของเฉินเป่ย

มุมปากเฉินเป่ยแขวนยิ้มอันธพาลไว้ จ้องหน้าประตูห้องทำงาน หลังมองภาพเงาไอรีนหายไป ความสงบในดวงตาค่อยๆ ถูกความลุ่มลึกแทนที่……

จนมาถึงช่วงทานอาหาร เฉินเป่ยมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ชนะเป็นร้อยติดกัน วางเมาส์ลง โทรศัพท์หาไอรีนแล้ว

โทรศัพท์ในสายนั้นมีเสียงสายไม่ว่างลอยมา เฉินเป่ยครุ่นคิดเล็กน้อยครู่หนึ่ง ลุกขึ้นแล้วเดินออกจากห้องทำงาน ขวางหลินเฉว่ที่กำลังอุ้มเอกสารเดินผ่านมาพอดีเอาไว้

“เลขาฯ หลิน รู้มั้ยว่าประธานหลีกับไอรีนอยู่ที่ไหน?” เฉินเป่ยถามขึ้น