บทที่199 ฐานทัพราชาหลง

บทที่199 ฐานทัพราชาหลง

และทุกอย่างที่เกิดขึ้นนี้ บุคคลสำคัญอย่างเฉินเป่ยกลับไม่รู้เรื่องสักนิด เขาในเวลานี้กำลังนั่งอยู่ในห้องทำงานของรองประธาน ดื่มชาร้อน เล่นเกมคอมพิวเตอร์อย่างผ่อนคลายสบาย นั่นเรียกว่าสบายใจอย่างหนึ่ง

“ตึกๆๆ ......”

เสียงรองเท้าส้นสูงที่รีบเร่งดังขึ้นทันใด หลินเฉว่ใส่รองเท้าส้นสูงที่งดงามน่าหลงใหล รีบร้อนพุ่งเข้ามาในห้องทำงานท่านประธานแล้ว แม้แต่ประตูยังไม่ทันได้เคาะ พอที่จะทำให้เห็นความรีบร้อนในใจหลินเฉว่

เวลานี้หลีชิงเยียนกำลังทำงานอยู่ มองเห็นหลินเฉว่ที่ปรากฏตัวหน้าประตูห้องทำงาน ใบหน้างดงามของหลีชิงเยียนตะลึง ถามอย่างลองเชิง “เลขาฯ หลิน มีธุระมั้ย?”

“มีค่ะ” หลินเฉว่หายใจแรง ภูเขาสูงตระหง่านขึ้นลงรุนแรง กลายเป็นเส้นทิวทัศน์ที่งดงามสะดุดตาอย่างมาก

ถ้าเป็นเฉินเป่ยอยู่ที่นี่ เดาว่าคงตาทะลักแล้ว

เป็นความผาสุกที่ทำให้คนคลุ้มคลั่งเลือดกำเดาไหลสุดๆ เพียงน่าเสียดายที่เดิมทีไม่มีพนักงานชายได้ชื่นชมฉากนี้

“มีอะไร?” ใบหน้างดงามของหลีชิงเยียนเผยความสงสัยออกมา ในความทรงจำของเธอ หลินเฉว่มีช่วงที่รีบร้อนตื่นเต้นขนาดนี้น้อยมาก

“เฉินเป่ย เขากลับมาแล้วค่ะ” หลินเฉว่หายใจหอบพูดขึ้น

ชั่วพริบตาเดียว ใบหน้าแสนสวยของท่านประธานนางฟ้าก็เปลี่ยนสีทันที เธอลุกขึ้นยืนว่องไว สะบัดย้ายขายาวที่โดนถุงน่องตาข่ายสีดำคลุมแน่นสองข้างนั้น พุ่งออกจากห้องทำงานท่านประธานอย่างเร่งรีบ

“ปัง”

หลินเฉว่มาอยู่ด้านข้าง มองเห็นภาพคนรูปร่างงดงามรีบร้อน จิตใจร้อนรน ใบหน้าที่บริสุทธิ์ผุดผ่องราวกับภูตประกายสีหน้าตกใจ......หล่อนคาดไม่ถึงว่าท่านประธานนางฟ้าที่บุคลิกเรียบเฉยเย็นชามาแต่ไหนแต่ไรจะมีช่วงที่ไม่สงบใจ โดยเฉพาะอย่างยิ่งยังอึกเหิมขนาดนี้......

ประธานนางฟ้าสวมรองเท้าส้นสูงอยู่ รีบเร่งผลักประตูห้องทำงานของเฉินเป่ยออก พอมองก็เห็นเฉินเป่ยใส่หูฟังไว้ ดูดบุหรี่อยู่ จ้องหน้าจอคอมพิวเตอร์ราวกับท่านชาย เล่นเกมอย่างบ้าคลั่ง

ในห้องทำงานเต็มไปด้วยกลิ่นบุหรี่และควันโขมงจนคนแทบสำลัก

ใบหน้างามสง่าของหลีชิงเยียนเย็นชาทันที ปิดจมูกและปากไว้ ไฟโกรธไม่แน่ชัดลุกไหม้

ประธานนางฟ้าแทบไม่ต้องคิด พุ่งขึ้นมาแบบฉวยโอกาสดำเนินการฉับพลัน ถอดหูฟังของเฉินเป่ยลง ถามเสียงเย็นชา “เมื่อคืนนายไปที่ไหนมา?”

ส่วนประธานนางฟ้าพึ่งเอ่ยปากไป พูดไม่กี่คำ กลิ่นบุหรี่ที่เข้มข้นก็ทะลวงเข้าในจมูกที่โด่งมากของหลีชิงเยียน......ทำให้เธอต้องรีบจับหน้าอกไอทันที สวรรค์ย่อมรู้ว่าเฉินเป่ยสูบบุหรี่มากเท่าไร

เฉินเป่ยตะลึง จากนั้นสายตาที่เร่าร้อนละโมบตกลงที่หน้าอกของหลีชิงเยียน ตอนที่ประธานนางฟ้าไอ ภูเขาสั่นไหวน่าดึงดูดที่สุด

“ใหญ่จริง......” เฉินเป่ยเอ่ยปากชื่นชม

ใครจะคิดได้ว่าคำพูดนี้ของเฉินเป่ยลอยเข้าในหูของท่านประธานนางฟ้าแล้ว

ใบหน้างดงามของหลีชิงเยียนหนาวเย็นราวกับน้ำค้างแข็ง กำมือแน่น

“ป๊าบ”

ประธานนางฟ้าโบกฝ่ามือไปรวดเร็ว ตบเข้าไปที่เฉินเป่ยอย่างแรง

เสียงฝ่ามือกังวานสะท้อนอยู่ในห้องทำงาน ตามมาด้วยเสียงร้องโหยหวนอย่างเศร้าใจ ชัดเจนอย่างยิ่ง

เฉินเป่ยจับแก้มที่แดงขึ้นไว้ คำรามย่ำแย่ทีหนึ่ง มองทางหลีชิงเยียน ใบหน้างดงามที่ขาวเนียนสง่าของหลีชิงเยียนอายจนแดง ทั้งเขินทั้งโกรธ

สายตาที่เธอมองทางเฉินเป่ยเต็มไปด้วยแรงอาฆาต ราวกับปลายมีดแหลมคม

“ประธานหลี......” เฉินเป่ยกดนิสัยแย่ที่เกือบระเบิดออกไว้ บีบรอยยิ้มออกมานิดๆ

“ไสหัวไป”

สิ่งที่ตอบเฉินเป่ยมาคืออีกฝ่ามือหนึ่ง

“ประธานหลี สรุปผมทำอะไร คุณถึงตบผมขนาดนี้? กฎของบริษัทไม่ได้บอกว่าเจ้านายสามารถด่าตีพนักงานได้ตามชอบใจนะ” เฉินเป่ยทำหน้าไม่ได้รับความเป็นธรรมสุดๆ

หลีชิงเยียนใช้มือทั้งสองเท้าสะเอว ทันทีที่ใบหน้างดงามหนาวเหน็บราวน้ำค้างแข็งได้ยินคำพูดนี้ของเฉินเป่ย เธอก็โมโหจนปอดแทบจะระเบิด

เธอคาดไม่ถึงว่าตอนนี้เฉินเป่ยยังกล้าใช้กฎเกณฑ์บริษัทมารับมือกับเธอ!

ระเบียบข้อบังคับของบริษัทตระกูลหลีกรุ๊ปเข้มงวดมาก ต้องปฏิบัติตามกฎระเบียบอย่างครบถ้วน ส่วนคนที่กำหนดกฎเกณฑ์บริษัทพวกนี้ขึ้นก็คือหลีชิงเยียนท่านประธานนางฟ้า

เกรงว่าแม้แต่ฝันเธอคงยังนึกไม่ถึงว่าจะมีวันหนึ่ง ตนเองจะนำหน้าฝ่าฝืนข้อกำหนดบริษัท!

หลังจากมองหลีชิงเยียนที่งงงวยมาก มุมปากของเฉินเป่ยก็ค่อยๆ ฉีกความอันธพาลขึ้น นั่นคือรอยยิ้มที่กำเริบเสิบสานเหมือนได้ชัยชนะ

มองท่าทางนี้ของหลีชิงเยียนอยู่ ในใจเฉินเป่ยสุขสบาย……นั่นคือความสะใจ ตลอดเวลาเรื่อยมาล้วนเป็นหลีชิงเยียนที่กดเหนือหัว ผลปรากฏว่าตอนนี้โชคชะตาเปลี่ยนไป มาถึงเขาโต้กลับแล้ว

“ประธานหลี คุณคงไม่ได้อยากฝ่าฝืนข้อกำหนดหรอกมั้ง?” เฉินเป่ยเอ่ยปากถามอย่างนิ่งเฉย ชั่วแวบเดียวถามจนหลีชิงเยียนจุก

หลีชิงเยียนจ้องมองเขาอย่างเย็นชา ไม่ส่งเสียงสักคำ

ทันใดนั้นหลีชิงเยียนที่หนาวเย็นฉลาดล้ำก็ตบไปอีกที โบกที่หน้าของเฉินเป่ยอย่างแรง ทิ้งรอยฝ่ามือแดงสดไว้