บทที่209 สั่งสินค้าสามพันล้าน

บทที่209 สั่งสินค้าสามพันล้าน

พอเฉินเป่ยเอ่ยปาก ชั่วพริบตาหนึ่งทำให้ห้องประชุมเงียบลงมาด้วยความรวดเร็วอีกครั้ง กรรมการหลายท่านด้านข้างมองทางเฉินเป่ยด้วยสีหน้าเหยียดหยาม

หลีชิงเยียนที่อยู่ด้านข้างได้ยินคำพูดประโยคนี้ของเฉินเป่ย ใบหน้างดงามเย็นชา เจ้าหมอนี้คิดทำชั่วอะไรอีก?

ประธานนางฟ้าไม่เข้าใจ แต่สีหน้าเธอดูไม่สู้ดีมาก

“นายรู้มั้ยว่าคำพูดนี้ของนายหมายความว่าอะไร?” หลีชิงเยียนดึงๆ แขนเสื้อของเฉินเป่ยแล้ว สอบถามเสียงต่ำ

“ผมรู้” เฉินเป่ยมองทางหลีชิงเยียน ท่าทางนิ่งสงบ

“โอ๊ะ ตอนนี้สวะที่เกาะผู้หญิงกินสามารถตัดสินใจแทนประธานกรรมการได้แล้วรึไง?” ประธานหวงยืนอยู่ตรงข้ามกับเฉินเป่ย หลังจากตะลึงไปก่อน จากนั้นไม่นานก็ตอบสนองเข้ามา ส่งเสียงหัวเราะเยาะ พูดถากถาง

“นี่เป็นสิ่งที่ท่านประธานกรรมการตัดสินใจ นายมีสิทธิ์อะไรมาพูดแทนท่านประธานกรรมการ?” กรรมการอีกท่านเอ่ยปาก

เฉินเป่ยหรี่ดวงตาทั้งคู่ขึ้น กรรมการหลายคนที่อยู่ด้านในรวมทั้งประธานหวงด้วย และเวลานี้หลีหยางยิ่งขมวดคิ้วลึกขึ้น

เขากลับไม่ถือสาเฉินเป่ยที่มาตัดสินใจแทนเขา เพียงแต่เห็นได้ชัดว่ากรรมการเหล่านี้อยากถือโอกาสก่อเรื่องวุ่นวาย มีเจตนาร้ายแอบแฝงอยู่

“สรุปเป็นใครที่ไปเจรจากับบริษัทใหญ่ ต้องเป็นคนนั้นมาเซ็น” ผู้ชายตะวันตกด้านข้างทนดูไม่ไหวแล้ว ชักสีหน้าไม่พอใจ

“ได้ยินรึยัง ไห่ซือกรุ๊ปบอกแล้วว่าใครที่เจรจากับไห่ซือ ให้คนนั้นไปเซ็น” ประธานหวงยิ่งได้ใจเข้าไปอีก ยิ้มเยาะบอก “ถึงยังไงก็ไม่ถึงกับให้นายไปเซ็น นายมีสิทธิ์อะไร”

ประธานหวงพึ่งพูดจบ ภายใต้การจับจ้องของหลีชิงเยียนหลีหยางและกรรมการหลายคน เฉินเป่ยพูดจานิ่งๆ “ฉันเจรจากับไห่ซือกรุ๊ปเอง ฉันไม่มีสิทธิ์เหรอ?”

น้ำเสียงเฉินเป่ยสงบนิ่งไร้ที่เปรียบ ราวกับเรื่องนี้ปกติเสียยิ่งกว่าอะไร แต่ลอยไปในหูของคนอื่นๆ กลับเหมือนฟ้าผ่าวันฟ้าใส ทำให้พวกเขาท่าทางตกใจ

ดวงตาหลีชิงเยียนเบิกโต ใบหน้างดงามเต็มไปด้วยความมหัศจรรย์

“นายพูดเพ้อเจ้ออะไร” หลีชิงเยียนพูดเสียงเรียบ และรีบใช้ภาษาต่างประเทศที่คล่องแคล่วขอโทษทางผู้ชายตะวันตกไป “ขอโทษด้วยค่ะ เขากำลังพูดไร้สาระ อย่าเชื่อคำพูดเพ้อเจ้อของเขาเลย”

“นายรู้มั้ยว่าคำพูดนี้ของนายหมายความว่าอะไร ต้องรับผิดชอบอะไรเป็นผลสุดท้ายมั้ย” ประธานหวงที่ยืนตรงข้ามเฉินเป่ยหัวเราะเสียงดัง รอยยิ้มเย้ยหยันที่สุด มองทางเฉินเป่ยด้วยสายตาดูถูก

เฉินเป่ยกวาดตาแวบหนึ่ง ตอนมองเห็นบนหน้ากรรมการคนอื่นๆ เผยยิ้มที่เหยียดหยามออกมากันหมด จึงทำปากยื่น ปวดหัวอย่างมาก

เขาคาดไม่ถึงว่าพอพูดกับคนเหล่านี้แล้ว พวกยังไม่เชื่อกันอีก

“เฉินเป่ย เป็นเรื่องจริงเหรอ?” หลีหยางขมวดคิ้ว มองทางเฉินเป่ย ก่อนสอบถามไป

ถึงแม้ว่าภายในใจหลีหยางจะมีความสงสัยต่อเฉินเป่ยเช่นกัน

เฉินเป่ยแอบถอนใจอยู่ภายใน เดินไปตรงหน้าของผู้ชายตะวันตก บอกว่า “โทรศัพท์หาเจ้านายพวกคุณถามดูหน่อยก็รู้แล้ว”

ผู้ชายตะวันตกพินิจพิเคราะห์เฉินเป่ยอย่างเมินเฉยทีหนึ่ง มองเห็นชุดชายทะเลบนตัวของเฉินเป่ย สีหน้าเผยความหยิ่งยโสหลายระดับออกมาอย่างชัดเจน

แต่หลังจากที่เขาโทรศัพท์เสร็จ ท่าทีเปลี่ยนเป็นหน้างอบึ้งตึงอย่างมากโค้งตัวกล่าวทางเฉินเป่ยด้วยความเคารพนบน้อม “คุณเฉิน ขอโทษครับ เป็นความสะเพร่าของผมเอง”

เวลานี้ผู้ชายตะวันตกท่านนี้เต็มไปด้วยท่วงท่าสุภาพบุรุษแบบยุโรป การเปลี่ยนแปลงของท่าทีแบบหน้ามือหลังมือ ทำให้คนแทบไม่อยากเชื่อ

หลีชิงเยียนยืนตรงอยู่ที่เดิม มองเห็นเฉินเป่ยกับผู้ชายตะวันตกคุยกันอย่างร้อนแรงก็มึนงงแล้ว

เวลานี้ผู้ชายตะวันตกอยู่ต่อหน้าเฉินเป่ย ยังมีออร่าหยิ่งยโสแบบที่นำมาด้วยตอนพึ่งเดินเข้ามาที่ไหนกัน ท่าทีอ่อนโยนถ่อมตัว ไม่มีอารมณ์เสียตั้งนานแล้ว

เขาไม่กล้าผิดใจเฉินเป่ย เพราะเขารู้ว่าผู้ชายที่รูปร่างหน้าตาธรรมดาตรงนี้คนนี้พึ่งบรรลุโครงการขนาดใหญ่จำนวนสามพันล้านกับทางบริษัทใหญ่ไป

เขานึกไม่ถึงว่าผู้ชายคนนี้กับบริษัทใหญ่สรุปแล้วร่วมงานอะไรกัน คาดไม่ถึงว่าเพียงอึดใจเดียวบริษัทใหญ่จะจ่ายมาถึงสามพันล้าน

เรื่องแปลกประหลาดที่ไม่เคยได้ยิน แต่ไหนแต่ไรเขาไม่เคยได้ยิน การร่วมงานของบริษัทสาขาใหญ่กับธุรกิจชื่อดังแนวหน้าต่างประเทศพวกนั้น แถมยังโอนเงินไปให้ก่อนด้วย

แต่บนตัวของผู้ชายคนนี้กลับเป็นอุทาหรณ์

ผู้ชายตะวันตกไม่กล้าล่วงเกินเฉินเป่ย คนที่เป็นลูกค้ารายใหญ่ของบริษัทแม่ เดิมทีตนเองจะหาเรื่องไม่ได้

ส่วนรอยยิ้มบนหน้าประธานหวงยังไม่ได้ถอยไป ทว่าแข็งทื่อฉับพลัน

ตอนที่เขามองเห็นเฉินเป่ยกับผู้ชายตะวันตกพูดคุยหัวเราะกัน สีหน้าชะงักงัน แววตาหดทันที เผยความตกใจออกมา

อย่างไรเสียประธานหวงก็คาดไม่ถึงว่าเฉินเป่ยจะสามารถคลุกคลีกลายเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันกับผู้ชายตะวันตกได้เร็วขนาดนี้ สีหน้าเขาหนาวเหน็บดูแย่ ในใจมีลางสังหรณ์ที่ไม่เป็นมงคลอย่างหนึ่ง

“งั้นก็ตกลงตามนี้ หลังเซ็นสัญญานี้เสร็จ ฝากขอบคุณเจ้านายพวกคุณแทนผมด้วย” เฉินเป่ยหัวเราะนิดหน่อย ก่อนจะบอกไป

ผู้ชายตะวันตกพยักหน้า มีสัมพันธไมตรีกับเฉินเป่ยทำให้เขาจิตใจสบาย รีบรับปากขึ้นมาทันที “คำไหนคำนั้นครับ”

ภาษาหัวเซี่ยที่ไม่คล่องประโยคหนึ่งราวกับเป็นค้อนใหญ่อันหนึ่ง ทำให้ผู้คนทั้งหมดในเหตุการณ์หัวใจสั่นสะท้าน เหมือนโดนค้อนใหญ่ทุบตรงกลาง

หลีหยางเดาอะไรได้ ถามเสียงสั่น “พวกคุณบรรลุข้อตกลงอะไรกัน?”

“อัญมณีร้อยชุด เดี๋ยวผมจะให้บริษัทขนส่งมาขนของไป” ผู้ชายตะวันตกตอบตามความจริง

ชั่วพริบตาเดียวในห้องประชุมก็มีเสียงฮือฮาขึ้นมา ประธานหวงยืนอยู่ที่เดิม ร่างกายสั่นเทา สีหน้าซีดเซียว

เขาจ้องเฉินเป่ยตาเขม็ง ในสายตามีความตื่นตระหนกแบบยากจะเชื่อถือ

เดิมทีประธานหวงไม่มีทางยอมรับคำพูดของผู้ชายตะวันตกได้......เฉินเป่ยทำสัญญาที่พนันไว้นั้นได้สำเร็จจริง

นี่พึ่งผ่านมานานเท่าไร เฉินเป่ยบอกว่าสำเร็จก็เสร็จเรียบร้อยแล้ว เหมือนเรื่องที่พนันครั้งนี้ สำหรับเขาแล้วไม่ถือว่าเป็นอะไร