บทที่215 สัตว์ดุร้ายตื่นขึ้น

บทที่215 สัตว์ดุร้ายตื่นขึ้น

ทั้งเหตุการณ์เงียบสงบ บอดี้การ์ดที่ล้อมรอบเฉินเป่ยเป็นวงไว้มองทางเฉินเป่ยด้วยความสงบ ในดวงตาบอดี้การ์ดไม่น้อยเผยความหมายหยอกล้อออกมา

ดูแล้วสถานะของผู้ลึกลับท่านนี้โดนคุณชายใหญ่หลีมองออกแล้ว

เรียกตัวเองว่าราชาหลงอะไร......ผลสุดท้ายเก่งกาจไม่พอสามวินาทีก็ถูกคุณชายใหญ่หลีเปิดโปง......นี่ช่างกระอักกระอ่วนเหลือเกิน

เฉินเป่ยยืนอยู่ที่เดิมแบบไม่แตกตื่น ไม่ขยับสักนิด มีเพียงสายตานั้นที่ยิ่งหนาวเย็นเพิ่มขึ้น

“แกจะเป็นราชาหลงได้ยังไง......ถึงแม้ราชาหลงสง่าฉลาดหลักแหลมไม่เป็นสองรองใครในยุคแต่ก็ปลดเกษียณไปแล้ว เป็นไปได้ยังไงที่จะปรากฏตัวที่นี่” หลีเช่าหงหัวเราะเยาะ เปิดโปงเฉินเป่ยอย่างไม่ไว้หน้าสักนิด

“แกปลอมตัวมา เก้งก้างเกินไป บอกสถานะแท้จริงของแกออกมาซะ” หลีเช่าหงพูดอย่างเย็นชา

“หึๆ ......” เฉินเป่ยหัวเราะหึๆ ขึ้นมา เสียงแหบแห้ง หนาวเหน็บอย่างหาที่เปรียบไม่ได้ เผยความหมายฆ่าปราบปรามที่ทำให้คนหนังศีรษะชาอยู่

“ใครบอกแกว่าฉันไม่ใช่ราชาหลง?” เฉินเป่ยถามกลับ ก้าวเท้าหนึ่งออกมา แรงอาฆาตทั่วตัวระเบิด พุ่งสูงขึ้นฟ้า ส่วนบอดี้การ์ดเหล่านั้นราวกับเผชิญหน้ากับศัตรูตัวฉกาจ

“ฆ่าแก ยังต้องบอกสถานะออกไปด้วยเหรอ?” เสียงของเฉินเป่ยพ่นออกไปไม่ขาดสายราวฟ้าผ่า ความหมายเย็นยะเยือก ปกคลุมไปทั่วทั้งโรงแรม

เฉินเป่ยเอ่ยปากอย่างทระนงองอาจ หลีเช่าหงสีหน้าแข็งทื่อ เผยความหนาวเย็นออกมา......

เขาโกรธแล้ว......ถึงแย่แค่ไหนเขาก็เป็นคุณชายใหญ่ของบ้านหลี ชีวิตโดดเด่น ผลลัพธ์ตอนนี้ยังถูกพวกแฝงตัวเป็นราชาหลงคนหนึ่งเหยียดหยามเข้าให้

“ลงมือ” หลีเช่าหงตะโกนออกคำสั่ง บอดี้การ์ดพวกนั้นได้ยินคำสั่ง ชั่วพริบตาเดียวประสานกันเป็นห่ากระสุนที่ยิงตัดสลับกันนับไม่ถ้วน ระเบิดไปทางเฉินเป่ยดั่งพายุพัดโหมกระพือ ไม่เหลือมุมบอดสักจุด ความว่างเปล่าสั่นสะเทือน ถูกปิดกั้นไว้ถึงที่สุด

ในห้องส่วนตัวของโรงแรม เลขาฯ สาวกำลังพิงที่ขอบหน้าต่าง มองทางหน้าประตูโรงแรม มองเฉินเป่ยที่ยืนอยู่ตรงกลาง มุมปากโค้งรอยยิ้มเหยียดหยามจางๆ ขึ้น

ในสายตาของเธอ ผู้ลอบทำร้ายที่อยากลอบฆ่าหลีเช่าหงเหล่านี้ เป็นแบบนิทานอาหรับราตรีสุดๆ ล้วนล้วนแต่เป็นพลังที่ไร้ประโยชน์ส่วนหนึ่ง

แต่ตอนที่ห่ากระสุนนับไม่ถ้วนฉีกทะลุความสงบในยามค่ำ ทำให้ร่างอ่อนช้อยของเธอตึงแน่นทันใด ตกใจจนภายในใจสั่นเทา มุดเข้าไปหลบในผ้าห่มอย่างรวดเร็ว

หน้าประตูโรงแรม หลีเช่าหงยืนเอามือไพล่หลัง มองเห็นเปลวไฟนับไม่ถ้วนผสมผสานกันเป็นตาข่าย หลังนำภาพเงาของเฉินเป่ยทุกที่ปกคลุมไว้ หัวเราะเยาะอย่างดูถูกทีหนึ่ง หมุนตัวเดินไปในโรงแรม

ผลสุดท้ายต่อจากนี้แม้กระทั่งเขายังไม่ต้องเดา

“เดี๋ยวหลังเก็บศพ ทำความสะอาดสถานที่สักหน่อย จ่ายค่าชดใช้ความเสียหายราคาเดิมให้โรงแรม” หลีเช่าหงเอ่ยปากนิ่งๆ

“ครับ” ลูกน้องด้านข้างคนหนึ่งพยักหน้าด้วยความนอบน้อม

หลีเช่าหงเดินได้ไม่กี่ก้าว ทันใดนั้นด้านหลังมีเสียงร้องเศร้าสลดเสียงหนึ่ง ทำให้เขาชะงักฝีเท้าทันที

หลีเช่าหงสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย เขาหมุนตัวไปมองก่อนจะพบว่าเฉินเป่ยหายตัวไปจากที่เดิมอย่างคาดไม่ถึง

และบอดี้การ์ดหนึ่งในนั้นกำลังปิดตรงต้นคอไว้ ในร่องนิ้วมีเลือดแดงเข้มไหลออกมา ทั้งร่างกายเขาหมดกำลังจนอ่อนยวบล้มลง ดวงตาทั้งคู่เบิกโต นอนตายตาไม่หลับ

บอดี้การ์ดด้านข้างเห็นเข้า ในใจสั่นไหว บอดี้การ์ดคนนี้......อยู่ในบรรดาพวกเขา ถือว่าฝีมือไม่เลวเลย เมื่อสักครู่คาดไม่ถึงว่าจะโดนฆ่าอย่างรวดเร็ว

สีหน้าบอดี้การ์ดเหล่านี้ยิ่งหนาวเย็น ปืนในมือยิ่งลั่นไกอย่างโหดร้ายเพิ่มขึ้น

ส่วนหลีเช่าหงยังไม่มีการตอบสนองกลับเข้ามา ในมือเขาก็ทำลายคนคนหนึ่งไป

ความเร็วของเฉินเป่ยไวเหลือเกิน รูปร่างวันหาย เปลวไฟที่ราวกับเขี้ยวฟันสัตว์ป่าดุร้ายอย่างหาที่สุดไม่ได้ เดิมทียากจะจับเขาไว้ได้

ทันใดนั้นดวงตาทั้งคู่ของหลีเช่าหงหดลง มองทางบอดี้การ์ดคนหนึ่งในนั้น แล้วตะโกนบอก “ระวัง”

แต่ตอนที่หลีเช่าหงตะโกนออกไปก็สายเสียแล้ว รอให้บอดี้การ์ดคนนั้นตอบสนองเข้ามา หน้าอกของตนเองก็มีรอยมีดกรีดเล็กๆ รอยหนึ่งเพิ่มมาเรียบร้อย

“อยู่ตรงนั้น ยิงให้ตายไม่ต้องสนการชดใช้ทุกอย่าง”

บอดี้การ์ดแต่ละคนค่อยๆ เล็งปากกระบอกปืนไปตรงเฉินเป่ยที่อยู่ด้านหลังบอดี้การ์ดคนนั้น ห่ากระสุนปืนชุดหนึ่ง พริบตาเดียวก็ปกคลุมที่แห่งนี้ไว้

สายตาเฉินเป่ยนิ่งเฉยเย็นเยียบ ทันใดนั้นใช้ทักษะเข้าก่อเหตุร้าย ไล่ฆ่าทางบอดี้การ์ดคนหนึ่งในนั้นอย่างว่องไว

ชั่วขณะหนึ่งเปลวไฟที่ดุเดือดยิ่งโหดเหี้ยมหลายระดับ

เปลวไฟนับไม่ถ้วนไล่ยิงไปทางเฉินเป่ยที่อยู่ตรงหน้าประตู ตอนที่ตามองเห็นว่าจะยิงโดนเฉินเป่ย ทันใดนั้นแสงสีดำสายหนึ่งก็ทะลุผ่านที่ว่าง ถูกเฉินเป่ยกุมไว้ในมือทันใด

ในมือเฉินเป่ยกุมแสงสีดำไว้ นำแสงสีดำที่ระเบิดยิงมาตัดสกัดกั้นอย่างบ้าคลั่ง เปลวไฟแต่ละลูกถูกเฉินเป่ยแบ่งเป็นสองส่วน

บอดี้การ์ดนับไม่ถ้วนหดดวงตาอย่างรุนแรง สายตาตกใจ ยากจะเชื่อ

“เคร้งๆๆ”

ในมือเฉินเป่ยกุมหลงหยาไว้ บินขึ้นลงอย่างรวดเร็ว นำเปลวไฟมาตัดสกัดกั้นไว้ทั้งหมด จากนั้นเข้าใกล้บอดี้การ์ดพวกนั้นด้วยความรวดเร็ว

บอดี้การ์ดเหล่านั้นสีหน้าเปลี่ยนไปไม่หยุด ไล่ฆ่าไปทางเฉินเป่ย

บอดี้การ์ดคนหนึ่งปรากฏตัวด้านหลังเฉินเป่ย มือถือปืนไว้ ลั่นไกตรงท้ายทอยของเฉินเป่ยฉับพลัน

แต่ทันใดนั้นท่าทางเขาก็ฝืดค้าง เฉินเป่ยหมุนตัวอย่างไม่คาดคิด หลงหยาในมือตกลงมาบนต้นคอของบอดี้การ์ดแล้วทิ้งรอยเลือดเอาไว้

“ปึง”

บอดี้การ์ดอุดต้นคอไว้ เลือดสดทะลัก เขาเบิกดวงตาทั้งคู่ รอยเลือดนี้ขยายใหญ่ไม่หยุด......สุดท้ายศพคนแยกออกจากกัน

บอดี้การ์ดล้มลงในกองเลือด หลีเช่าหงยืนอยู่หน้าประตูโรงแรม ฉากนี้ทำให้ความกลัวในดวงตาของเขาก่อหวอดยิ่งขึ้น

เปลวไฟนับไม่ถ้วนระเบิดยิงอย่างคลุ้มคลั่ง ฝุ่นควันตลบอบอวล กลิ่นดินปืนที่เข้มข้นกระจายออกมา ในใจของบอดี้การ์ดเหล่านั้นยิ่งตื่นตระหนก

ในมือพวกเขาถือปืน ผ่านการฝึกฝนยิงโจมตีอันเข้มงวด เป็นมือปืนยอดเยี่ยมที่ทุกนัดยิงโดนเป้าทั้งหมด......แต่พอเผชิญหน้ากับเฉินเป่ยที่มีเพียงมีดพกด้ามหนึ่ง......คาดไม่ถึงพวกเขายังรู้สึกได้ว่าหมดกำลังอ่อนแรง