บทที่223 สอดแนม！

บทที่223 สอดแนม！

หนิงหลัวมองหลีชิงเยียน ใบหน้าสะสวยเคล้าด้วยความตกตะลึง

เธอนึกไม่ถึงจริงๆ แล้วจู่ๆ หลีชิงเยียนจะโผล่ออกจากในรถ ทำให้เธอรู้สึกคาดคิดไม่ถึง

หลีชิงเยียนมองเฉินเป่ยและหนิงหรัว มุมปากอันแดงก่ำขึ้นกระตุกยิ้มอันเย้ยหยัน

เฉินเป่ยถูกเธอจับได้ซึ่งๆ หน้า เธอกลับจะดูว่า เฉินเป่ยยังจะมีอะไรน่าพูดอีก

ตอนกลางวัน ตอนอยู่ในบริษัทก็เห็นเฉินเป่ยและหนิงหรัว หลีชิงเยียนก็ฟันธงว่า สองคนนี้ไม่ได้ธรรมดาขนาดนั้น

และตอนนี้พอเห็นฉากฉากนี้ ทำให้เธอมั่นใจว่าการวิเคราะห์ของหลีชิงเยียนไม่ผิด

"ท่านประธานหลี......" หนิงหรัวทำใบหน้าที่อึ้งไป เธอดูเอ๋อไปหมด นึกไม่ถึงจริงๆ ว่าจู่ๆ หลีชิงเยียนจะปรากฏอยู่ในรถ

เฉินเป่ยยังคงทำสีหน้าที่อึดอัดใจ ภายในใจรู้สึกบ้าคลั่งมาก......หลีชิงเยียน กลับปรากฏอยู่ตรงเบาะหลัง ส่วนตัวเอง กลับไม่ได้สังเกตเห็น!

หลีชิงเยียนเหลือบมองเฉินเป่ยด้วยความเย็นชาผ่านกระจกหลัง จู่ๆ ก็ทำเสียงเย็นชาในลำคอ แล้วใบหน้าก็ดูเลือดเย็นเหมือนดั่งน้ำแข็ง

จากนั้น หลีชิงเยียนก็ผลักประตูรถออก แล้วเหยียบส้นสูงเดินไปที่ไกลๆ ด้วยความโมโห

"ท่านประธานหลี......" หนิงหรัวมองเรือนร่างที่เซ็กซี่อย่างไร้เทียมทานแล้วตะโกนเรียก น่าเสียดาย เรือนร่างที่เคล้าด้วยเสน่ห์ของราชินี กำลังโมโหเป็นฟืนเป็นไฟ และแทบจะไม่หันกลับมา

"เออ......" หนิงหรัวทำใบหน้าที่อึ้งทึ่ง แล้วตาค้างปากค้าง

"อย่าไปสนใจเธอ หนิงหรัว คืนนี้ว่างไหม? " เฉินเป่ยเอ่ยถามโดยมีความหมายแอบแฝง

"อ๊ะ......ฉัน ฉันมีนัดแล้วค่ะ ฉันไปก่อนนะคะ......." หนิงหรัวได้สติกลับมา แล้วรีบหาข้ออ้างอย่างหวาดผวา จากนั้นก็หันหลังจากไปด้วยความหวาดกลัว

เฉินเป่ยมองเรือนร่างของหนิงหรัว ทั้งใบหน้าดูมึนงง เขาไม่เข้าใจว่าทำไมหนิงหรัวจึงจากไปด้วยความน่าสงสารแบบนี้ หลีชิงเยียนแค่โกรธตัวเอง แล้วจะไปเกี่ยวอะไรกับเธอ!

หลังจากที่สูบบุหรี่มวนที่อยู่ในปาก เฉินเป่ยก็โยนก้นบุหรี่ทิ้ง แล้วถอนหายใจ พลางพึมพำ "เห้อ ผู้หญิงจัดการได้ยากกันหมด......"

เฉินเป่ยพึมพำขึ้น แล้วเปลี่ยนทิศทางรถ จากนั้นก็ขับเคลื่อนไปที่ไกล......

........

หลีชิงเยียนขึ้นแท็กซี่ด้วยความโมโห แล้วรถก็พาเธอขับไปที่บ้านสุดหรู แล้วค่อยจอดลง

ประตูรถเปิดออก รองเท้าส้นสูงคู่หรูเหยียบลงบนพื้น แล้วขาอันงดงามที่ถูกถุงน่องสีดำห่อหุ้มอยู่ตลอดเวลานี้ โดยผ่านถุงน่องสีดำที่เหมือนดั่งปีกจักจั่น ภายใต้แสงไฟตอนกลางคืนที่เป็นแสงไฟข้างถนน สอดส่องให้ดูแวววับและเปล่งประกาย

หลังจากหลีชิงเยียนลงจากรถ สายลมพัดผ่านอย่างไม่ขาดสาย ในค่ำคืนที่มืดมัวนี้มีเรือนร่างที่สะสวยปรากฏ และในตอนนี้ เรือนร่างที่สะสวยอย่างมากนั้นกลับแผ่รังสีอันเลือดเย็นออกมา แล้วเดินเข้าไปในบ้านสุดหรูด้วยความเร่งรีบ

ในบ้าน หลี่เซียงหานกำลังยุ่งกับการทำความสะอาดและตกแต่งภายในบ้าน หลีหยางนั่งอยู่บนโซฟาหนังแท้ที่หรูและมีระดับ แล้วพูดขึ้น "เรื่องนี้ให้คนใช้ทำเถอะ เราแค่รอให้ลูกสาวและเจ้าเฉินกลับมากินข้าวก็พอ คุณก็มานั่งดูทีวีสักพักหนึ่งเถอะ"

หลี่เซียงหานไม่ฟัง แล้วส่ายหัว พร้อมกับพูดขึ้นอย่างหัวดื้อ "คุณไม่เข้าใจ ต้องทำให้บ้านเหมือนเดิมกับความทรงจำของเสี่ยวเยียน ไม่งั้นฉันกลัวว่าเสี่ยวเยียนจะไม่คุ้นเคย"

หลีหยางนิ่งงันไป แล้วคลายยิ้ม "เธอไม่ใช่ว่าไม่ได้กลับบ้านมากี่สิบปีสักหน่อย ไม่ใช่ว่ากลับเป็นประจำหรือไง ทุกอย่างในที่นี่ เธอก็คุ้นเคยอย่างมากอยู่แล้ว"

หลีหยางกำลังพูดคุยกับหลี่เซียวหาน นอกบ้านสุดหรู ก็มีเสียงรองเท้าส้นสูงที่เสียงดังฟังชัดดังขึ้น หลีหยางหันไปมอง ก็เห็นหลีชิงเยียนกำลังถือกระเป๋าแล้วพุ่งเข้ามาจากข้างนอกด้วยความโมโห จากนั้นก็โยนกระเป๋าสุดหรูเอาในโต๊ะ แล้วนั่งอยู่บนโซฟา สองมือกอดอก สีหน้าดูไม่ดีเลยสักนิด

หลีเซียงหานได้สติกลับมาไวที่สุด แล้วขยับไปใกล้ จากนั้นก็ถามด้วยความระมัดระวัง "ทำไม ใครทำให้หนูโกรธอีก? "

"แล้วจะมีใครอีก" หลีชิงเยียนพึมพำด้วยเสียงเย็นชา

หลีหยางกำลังดูหนังสือพิมพ์ พอได้ยินคำพูดนี้ของหลีชิงเยียนก็วางหนังสือพิมพ์ลง แล้วมองหลีชิงเยียนที่อยู่ข้างหลัง พร้อมกับถามด้วยรอยยิ้ม "เจ้าเฉินล่ะ? ทำไมเขาถึงไม่กลับมากับหนู? "

หลีชิงเยียนหันหน้า นัยน์ตาที่เคล้าด้วยความโมโหกวาดมองหลีหยางเพียงชั่วพริบตา และยังดูค่อนข้างเลือดเย็น จากนั้นก็พูดขึ้น "เขากำลังนัวเนียกับเลขาหนิงอยู่"

หลีหยางนิ่งงัน แล้วฟังออกถึงความหมายโดยนัยของหลีชิงเยียน จึงหัวเราะเสียงดัง พลางพูดขึ้น "ชิงเยียน พ่อรู้จักผู้หญิงที่ชื่อหนิงหรัว มีหน้าตาไม่เลว แต่ลูกต้องเชื่อใจในตัวเอง เจ้าเฉินยอมยกน้ำล้างเท้าให้ลูก เขาจะยอมให้หนิงหรัวไหม? "

"ถ้าเขาถูกหนิงหรัวยั่วยวนจริงๆ ลูกไม่ใช่ว่าควรใคร่ครวญดู ลูกสาวของพ่อ มีหน้าตาและความสามารถที่โดดเด่นขนาดนั้น ทำไมถึงเทียบไม่ได้กับเลขายาวที่เซ็กซี่คนหนึ่งล่ะ"

คำพูดข้างหน้าของหลีหยางทำให้หลีชิงเยียนทำสีหน้าที่ดูขึ้นมา และคำพูดตอนท้ายกลับทำให้หลีชิงเยียนโมโหขึ้นมาอีก!

ช่างเป็นคำพูดที่เหลวไหล ผิดเพี้ยนจากหลักเหตุผล!

หลีชิงเยียนมองหลีหยางด้วยความโมโห แล้วพูดอย่างน้อยใจ "พ่อ พ่อยิ่งอยู่ก็ยิ่งเหมือนไอ้หมอนั่นแล้ว! "

หลีหยางหัวเราะเสียงดังพลางพูด "ใครให้ลูกปกติทำท่าทีที่แย่ขนาดนั้นกับเจ้าเฉินล่ะ ปกติตอนที่พวกลูกอยู่บริษัท พ่อก็มองออก ลูกมักจะตะคอกเสียงดังแล้วทำท่าทางที่เย็นชาใส่เจ้าเฉิน เจ้าเฉินทำตามคำสั่งของลูกทุกอย่าง ตอนนี้ลูกยังหึงอีก......"