บทที่231 นางฟ้าก็อยากตามไปด้วย

บทที่231 นางฟ้าก็อยากตามไปด้วย

หลังจากอาบแดดมาชั่วโมงกว่าๆ เฉินเป่ยสบายตัวจนบิดขี้เกียจทีหนึ่ง ลุกขึ้นยืน หันๆ ศีรษะ ขยับเส้นเอ็นและกระดูกสักหน่อย

“พี่เฉิน กระหายแล้วสิท่า มา ผมชงชาหลงจิ่งเสร็จแล้ว” ทันใดนั้นภาพคนคนหนึ่งก็ยกกาน้ำชาอันหนึ่งเดินเข้ามาอย่างกระตือรือร้น ยิ้มประจบสอพลอ

เฉินเป่ยสังเกตจางหยุ่งไปทีหนึ่ง เขามีหลักการชีวิตว่าไม่ดื่มก็จะเสียของ จึงรับถ้วยน้ำชามา ดื่มไปอึกหนึ่งด้วยความพึงพอใจมาก

“ใบชาธรรมดา แต่ฝีมือการชงชาไม่เลว” เฉินเป่ยเอ่ยปากนิ่งๆ พูดวิจารณ์

จางหยุ่งหัวเราะฮาๆ “ฝีมือชงชานี้ผมเรียนมาจากปู่ของผม ปู่ผมเป็นอาจารย์ชงชา เดิมทีอยากให้ผมสืบทอดต่อจากเขา แต่ผมไม่อยากทำงานนั้น ช่างน่าเบื่อเหลือเกิน”

เฉินเป่ยกวาดตามองเขาทีหนึ่ง “เป็นยามก็ไม่น่าเบื่อเหรอ?”

“นั่นไม่เหมือนกัน เป็นยามอยู่บริษัทตระกูลหลีกรุ๊ปดีกว่าที่อื่นเป็นไหนๆ สามารถรู้จักเจ้านายแบบพี่เฉินได้ตั้งมากมาย” จางหยุ่งประจบสอพลอด้วยความเร่าร้อน

เฉินเป่ยหัวเราะเล็กน้อย จางหยุ่งอธิบายต่อ “พี่เฉิน ใบชาของชาหลงจิ่งแก้วนี้เป็นใบชาที่ดีที่สุดในตลาด ครึ่งกิโลก็ตั้งหลายพัน แม้แต่หัวหน้าพวกนั้นผมยังทำใจชงให้ไม่ได้เลย”

มุมปากเฉินเป่ยยกเส้นรัศมีวงกลมขึ้น ......จางหยุ่งย่อมไม่รู้ดีเป็นธรรมดา ชาชั้นดีที่เฉินเป่ยเคยลิ้มรสนั้นช่างมากมายเหลือเกิน แค่ชาอู่หลงชนิดที่ราคาแพงคุณภาพเยี่ยม แต่ก่อนตอนที่เฉินเป่ยอยู่ต่างประเทศดื่มเสียจนไม่อยากดื่มอีกเลย

ในบรรดาชาที่เฉินเป่ยลิ้มรสมา ชาหลงจิ่งถ้วยนี้ของจางหยุ่ง ......แม้แต่ลำดับยังไม่มีให้！

ในสายตาของผู้คนมากมาย ชาหลงจิ่งของจางหยุ่งถ้วยนี้ ถือได้ว่าเป็นชาหลงจิ่งคุณภาพเยี่ยมจริงๆ แต่ในใจเฉินเป่ยกลับชัดเจนมาก......ชาหลงจิ่งคุณเยี่ยมที่แท้จริงมีเพียงต้นชาไม่กี่ต้นนั้น ซึ่งปริมาณการผลิตน้อยเหลือเกิน

ปริมาณการผลิตน้อยแค่นั้น เดิมทีไม่อาจปรากฏตัวในตลาดได้ มีเพียงอยู่ในตลาดมืด และขายในราคาสูง

หลังจากดื่มชาหลงจิ่งเสร็จ เฉินเป่ยก็กลับมาที่ห้องทำงาน

พึ่งกลับมาถึงห้องทำงานแล้วนั่งลง มือถือของเฉินเป่ยก็ดังขึ้นฉับพลัน

เฉินเป่ยกวาดตามองหน้าจอมือถือแวบหนึ่ง ภายในแววตาที่สงบ ทันใดนั้นมีความล้ำลึกก่อตัวขึ้น......

เฉินเป่ยควักมือถือออกมา ในสายโทรศัพท์นั้นเป็นเสียงของชิงเหนียนลอยมา “ลูกพี่ เรื่องวุ่นมาแล้ว”

“มีอะไรเหรอ?” เฉินเป่ยสีหน้าสงสัยนิดหน่อย จากที่เขารู้จักชิงเหนียนมา สิ่งที่สามารถทำให้ชิงเหนียนพูดคำนี้ออกมาได้นั้น สถานการณ์ย่อมไม่ธรรมดาเด็ดขาด

“ยังจำAresมีคนใช้ชื่อโอลิเวอร์ได้มั้ย?” ชิงเหนียนถามขึ้น

“มีอะไรแล้ว?” เฉินเป่ยถามกลับ

“เมื่อกี้สายข่าวของผมบอกผมว่าสนามบินหู้ไห่เกิดการสังหารหมู่ ผมตรวจสอบวงจรปิดแล้ว เห็นว่าคนที่สร้างเหตุการณ์เลวสังหารหมู่ ก็คือโอลิเวอร์” ชิงเหนียนพูดเสียงทุ้ม

เฉินเป่ยขมวดคิ้วขึ้น พูดด้วยเสียงเย็น “โอลิเวอร์มาถึงหู้ไห่ตั้งแต่เมื่อไร?”

“น่าจะพึ่งถึง ที่ลานจอดเครื่องบินโอลิเวอร์ฆ่าคนไปหลายคน......หลังเขาลงมาจากเครื่องบิน ก็สังหารคนตายเป็นเบือ” ชิงเหนียนพูดเสียงเนิบ

“จ้องเขาไว้ ถ้ามีอะไรเคลื่อนไหวบอกฉันทุกเมื่อ” เฉินเป่ยสีหน้าเย็นชา “หาสาเหตุให้ชัดว่าเป็นใครกันแน่ที่ให้โอลิเวอร์มาที่หู้ไห่”

เฉินเป่ยสีหน้าหนาวเย็น ในแววตาเผยความหมายที่เย็นยะเยือก โอลิเวอร์เป็นคนของโลกชั่วร้ายทิศตะวันตก อยู่ห่างกับหัวเซี่ยไกลขนาดนี้ โอลิเวอร์ยังไม่ปฏิเสธความยากลำบาก มาจากที่ห่างไกล แสดงว่าต้องมีจุดประสงค์อื่นแน่

ด้านหลังของโอลิเวอร์จะต้องมีคนชี้แนะบงการเขาอยู่เป็นแน่

ในแววตาลึกของเฉินเป่ยมีความหนาวเย็นและแรงอาฆาตที่กำลังก่อตัวไม่หยุด......การปรากฏตัวของโอลิเวอร์จะกระทบต่อความปลอดภัยของเมืองหู้ไห่และหลีชิงเยียน เขาไม่อาจจะอนุญาตให้อันตรายแบบนี้มีตัวตนอยู่ได้ เขาย่อมต้องถอนรากถอนโคนอันตรายที่แฝงอยู่ภายในแบบนี้ทิ้งเสีย

“ถ้าเกิดเขาเป็นคนที่Aresส่งมาล่ะ?” น้ำเสียงของชิงเหนียนเผยความกังวล......ตอนแรกที่โลกชั่วร้ายทิศตะวันตกเกิดการล้มล้างไม่สงบ เทพเจ้าแห่งสงครามท่านนั้นก็ไม่ได้อยู่เฉย ทำให้เฉินเป่ยตกอยู่ในวิกฤตชีวิตอยู่หลายครั้ง!

“ถ้าโอลิเวอร์เป็นคนที่เทพเจ้าแห่งสงครามส่งมา มีความเป็นไปได้แค่อย่างเดียว โม่ถีซือเพียงหนึ่งเดียวที่รู้ที่อยู่ของพวกเราได้เปิดโปงพวกเราแล้ว......ฐานทัพก็จบเห่เหมือนกัน ......แต่ว่าถ้าโม่ถีซือเปิดโปงพวกเรา คนที่มาคงไม่อาจเป็นแค่โอลิเวอร์ Aresจะต้องมาด้วยตัวเอง” เฉินเป่ยเอ่ยปากบอก “ดูแล้วตอนนี้อัตราที่จะเป็นAresน้อยมาก”

เฉินเป่ยสีหน้าหนาวเหน็บ “แน่นอน ถ้าเป็นAresส่งมาจริง......” ในแววตาเฉินเป่ยประกายความหมายอาฆาตที่ดุร้ายเย็นเฉียบผ่านไป “ฉันไม่ถือสาที่จะไปโลกชั่วร้ายสักรอบ ตอนแรกที่ปล่อยพวกเขาไป ครั้งนี้จะไม่อีกแล้ว!”

“หวังว่าจะไม่ใช่Aresส่งมา ถ้าไม่อย่างนั้นเรื่องวุ่นของพวกเราใหญ่แน่” ชิงเหนียนทอดถอนใจ ถ้าให้คนบ้านั้นของโลกชั่วร้ายรู้เข้าจริง ฐานทัพต้องจบเห่ไปด้วยกันอย่างแน่นอน

Aresเจ้าคนบ้านั้น ถ้ารู้ตำแหน่งของฐานทัพแล้ว คงโจมตีไปอย่างคลุ้มคลั่งเป็นแน่ ไม่ระเบิดชีวิตในเขตหวงห้ามให้ราบเป็นหน้ากลองก็คงไม่รามือ

หลังวางสายโทรศัพท์ เฉินเป่ยครุ่นคิดครู่หนึ่ง หยิบมือถือขึ้น ส่งข้อความหนึ่งไป

ไม่นานภาพสาวสวยเซ็กซี่ปรากฏตัวขึ้นที่หน้าประตูห้องทำงาน เดินเข้ามาถามด้วยเสียงน่าดึงดูด “ประธานเฉิน เรียกฉันมีธุระอะไรรึเปล่าคะ?”

“ช่วยฉันซื้อของสักหน่อยสิ” เฉินเป่ยมองทางหนิงหรัว พูดเสียงอันธพาล

“ของอะไรคะ?” หนิงหรัวหยิบสมุดขึ้น เริ่มบันทึกขึ้นมา

“แบบจำลองภูมิประเทศอันหนึ่ง” เฉินเป่ยพูดขึ้น

“แบบจำลองภูมิประเทศ?” หนิงหรัวตะลึง ใบหน้าสวยสดงดงามมองทางเฉินเป่ย สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ