บทที่234 เกิดความคิดที่จะฆ่าไม่มีที่สิ้นสุด

บทที่234 เกิดความคิดที่จะฆ่าไม่มีที่สิ้นสุด

ท่านใหญ่ของตระกูลหวังถลึงตามองซามูไร ลมหายใจเร่งรีบ แววตาเผยความตื่นตกใจที่รุนแรงออกมา

“ตึงๆๆ”

เปลวไฟนับไม่ถ้วนกระหน่ำยิงทางเฉินเป่ยอย่างคลุ้มคลั่ง ส่วนเฉินเป่ยก็เข้าใกล้ซามูไรคนหนึ่งอย่างรวดเร็ว

สายตาของซามูไรจ้องเฉินเป่ยอย่างเย็นชืด ตอนที่เฉินเป่ยเข้ามาใกล้อย่างรวดเร็ว ซามูไรก็โยนปืนยิงเร็วทิ้งฉับพลัน ก่อนจะดึงมีดยาวออกมาเล่มหนึ่ง แล้วฟันไปทางเฉินเป่ย

เฉินเป่ยสีหน้าสงบ แต่ภายใต้ความสงบนี้กลับเผยแรงอาฆาตที่หนาวเย็นอยู่

“ตายซะ!”

เฉินเป่ยร้องตะโกน ในมือกุมมีดหลงหยาไว้ พุ่งไปทางซามูไรอย่างว่องไว

ภาพคนทั้งสองราวกับฝนดาวตกสองดวง บุกโจมตีไปที่อีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว นับวันยิ่งเร็ว ระยะห่างระหว่างสองคนโดนลากเข้ามาใกล้กันอย่างรวดเร็ว

“ย่าห์......” เฉินเป่ยตะโกนแบบหนาวเหน็บ ภาพคนทั้งสองฉีกที่ว่างเปล่าจนแยกออกจากกันราวกับฝนดาวตก ชั่วพริบตาเดียวก็ปะทะเข้าด้วยกัน

“ชิ้ง!”

เสียงกระทบกันดังกังวาน สองคนตัดสลับผ่านกัน ร่างกายฝืดแข็ง

บนมีดหลงหยาของเฉินเป่ย มีเลือดสดเพิ่มเข้ามา ทำให้ลายที่แกะสลักบนปลายมีดยิ่งประหลาดล้ำลึกขึ้นมาอีก ผ่านการเปลี่ยนแปลงที่เรียบง่ายลึกลับมา

มีดหลงหยาส่งเสียงร้องกระหึ่ม ปลายมีดที่บางราวกับเปลือกลอกคราบของจักจั่น แม้กระทั่งภายใต้การสั่นสะเทือนบางเบา เหมือนกำลังสั่นไหวอย่างฮึกเหิม......หลังจากสัมผัสกับเลือดสดก็คำรามด้วยความเบิกบาน

มีดหลงหยาสั่นสะเทือนในที่ว่าง แม้กระทั่งในพื้นที่ว่างยังมีเสียงมังกรที่เลือนรางดังก้อง......ราวกับเป็นการคำรามของมีดหลงหยาที่ฮึกเหิม

ส่วนซามูไรคนนั้นยังยืนอยู่ที่เดิม ไม่ได้ขยับสักนิด มีดยาวที่สว่างราวกับแสงในมือเขาหักไปเป็นท่อนใหญ่ตั้งนานแล้ว......และดวงตาทั้งคู่ของเขาก็เบิกโต ความโหดเหี้ยมในตาอ่อนลง เต็มไปด้วยความตกใจแบบคาดไม่ถึง

แวบเดียว ลำคอของเขาปรากฏรอยเลือด จากนั้น......ศีรษะกลิ้งตก ตัวและหัวแยกจากกัน

“เป็นไปได้ยังไง......”

ท่านใหญ่ตระกูลหวังนั่งอยู่ในรถ มองเห็นฉากนี้ ท่าทางตื่นตระหนก......ภายในหัวใจเต้นชะงักไปฉับพลัน

ลูกตาของท่านใหญ่ตระกูลหวังใกล้จะทะลักออกมาแล้ว ซามูไรลูกน้องของโอลิเวอร์......อย่างไรเสียเขาก็ไม่อยากเชื่อว่าจะโดนเฉินเป่ยฆ่าด้วยมีด

ในใจท่านใหญ่ของตระกูลหวังสั่นเทา วินาทีนั้น ความสามารถที่เฉินเป่ยปิดซ่อนไว้ถูกเผยออกจนหมด ชั่วพริบตาเดียวก็ทำให้เขาหนังศีรษะชา

ถ้าตอนนั้นเขาเป็นซามูไรคนนั้น นั่นคงมีจุดจบที่ถูกทารุณอย่างคลุ้มคลั่ง

ท่านใหญ่ของตระกูลหวังไม่สงสัยเลยสักนิดเดียว หากตนเองอยู่ต่อหน้าเฉินเป่ย คงได้แต่ฆ่าโดยฉับพลัน

พอท่านใหญ่ของตระกูลหวังมีปฏิกิริยาเข้ามา......ตอนนั้นเฉินเป่ยยังออมมือเมตตา ไว้ชีวิตให้เขาครั้งหนึ่ง......แต่ตอนนี้เฉินเป่ยแสดงเจตนาการฆ่าต่อซามูไรเหล่านี้......คาดไม่ถึงจะสยองขวัญเช่นนี้

“พวกแก......เข้ามาพร้อมกันเถอะ” เฉินเป่ยกวาดสายตามองซามูไรกลุ่มนั้นทีหนึ่ง พูดอย่างหนาวเหน็บ

ซามูไรกลุ่มนั้นต่างมองหน้าซึ่งกันและกัน ทันใดนั้นทิ้งปืนยิงเร็วในมือลง รวมตัวพุ่งเข้าไปทางเฉินเป่ยกัน

หลีชิงเยียนถูกเข็มขัดนิรภัยรัดไว้ในห้องโดยสารรถไมบัคที่เอียงพลิก เธอขยับย้ายร่างกายด้วยความยากลำบาก มองผ่านกระจกมองหลัง มองเห็นฉากที่อยู่ด้านหลังของรถไมบัค

ใบหน้างดงามของหลีชิงเยียนแข็งทื่อทันใด ดวงตาอึ้งค้าง......เธอมองเห็นภาพเงาคนที่ไม่มีคู่ต่อสู้ราวกับเทพเจ้าแห่งสงครามกระโดดขึ้นสูง ภาพเงาหลายคน จู่โจมไปที่ภาพเงาคนนั้น เต็มไปด้วยเจตนาฆ่าที่หนาวเหน็บอย่างบ้าคลั่ง

ดวงตาของหลีชิงเยียนมองทางภาพเงาคนคนนั้นอย่างอดไม่ได้ ภาพเงาคนคนนั้นอยู่เหนือมวลชน ยโสโหหังอย่างยิ่ง......เธออยากมองภาพเขาคนนั้นชัดๆ แต่เธอทำได้เพียงมองเห็นภาพด้านหลังที่ไร้คู่ต่อสู้คนนั้น

“ย๊าก......”

ซามูไรหลายคนตะโกนดุเดือด ในมือถือมีดยาว ฟันเข้าไปทางเฉินเป่ยแล้ว

แสงมีดที่ขาวโพลนแบ่งแยกที่ว่างออก เสียงเสียดแก้วหูดังขึ้น แสงของมีดล็อกที่ว่างรอบด้านเฉินเป่ยไว้แน่น ไม่เหลือช่องว่างใดๆ ให้เฉินเป่ยหลบหลีก

“ทำได้ดี”

ท่านใหญ่ของตระกูลหวังที่นั่งอยู่ในรถเบนท์ลีย์สีหน้าฮึกเหิม หัวเราะฮาๆ เสียงดัง

“ไม่” หลีชิงเยียนร้องตกใจออกมาโดยจิตใต้สำนึก ใบหน้างดงามซีดเซียว

แต่ว่าในแวบหนึ่งสถานการณ์กลับเปลี่ยนกะทันหัน ท่านใหญ่ของตระกูลหวังท่าทางแข็งทื่อทันใด

เฉินเป่ยสีหน้าเฉยชาดุเดือด มีฟันมังกรในมือ......เขาไร้คู่ต่อสู้

“ชิ้งๆๆ”

มีดหลงหยาในมือของเฉินเป่ยขยับอย่างรวดเร็ว มีดยาวแต่ละเล่มที่คำรามเข้ามาถูกเขาสกัดไว้ทั้งหมด

“ฝีมือพวกแกแค่นี้เองเหรอ?” เฉินเป่ยหัวเราะเยาะเย้ย ถึงตอนนี้เขายังไม่บาดเจ็บสักนิดเลย

“ในเมื่อไม่มีลูกไม้อื่นอีก อย่างนั้นก็ถึงตาฉันแล้ว” เฉินเป่ยสีหน้าเย็นชา ก้าวเท้าออกมา มองทางซามูไร บอกว่า “สู้ไม่ได้ก็ไสหัวกลับไปโลกชั่วร้ายซะ ไม่อย่างนั้น......ตาย”

“ซู่!”

ร่างของเฉินเป่ยกะพริบ ทั่วทั้งตัวปริแตกอย่างดุเดือดรุนแรง ราวกับดาบแหลมเล่มหนึ่ง เวลานี้พร้อมต่อสู้

“ฟิ้ว!”

ชั่วพริบตาเดียวเฉินเป่ยก็ปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าซามูไรคนหนึ่งอย่างน่าแปลก มีดของซามูไรโบกผ่าน โดนเขาหลบหนีได้อย่างสบาย

“อะเฮือก!”

พอมีฟันมังกรประกายเข้ามา ซามูไรคนนั้นก็ร่างกายแข็งฉับพลัน

ซามูไรก้มหน้า มองเห็นที่หน้าอกปรากฏรูเลือดที่เท่าปากชามใหญ่อันหนึ่ง ถูกมีดหลงหยาทะลุผ่าน

“ตึง!”

ซามูไรสองคนเสียชีวิตลง ซามูไรคนอื่นๆ ยิ่งเพิ่มแววตาความโหดร้ายบ้าคลั่ง เปิดฉากโจมตีทางเฉินเป่ยอย่างบ้าระห่ำ

“ไม่คณามือ” เฉินเป่ยเอ่ยปากนิ่งๆ กวาดสายตามองซามูไรเหล่านี้ ในแววตาเผยความหมายเหยียดหยามดูถูก

พวกนี้ไม่ใช่แค่หุ่นยนต์สังหารเท่านั้นเหรอ......ในสายตาของเฉินเป่ยก็ไม่ต่างกับสัตว์ดุร้ายเลย

“ตายอีกแล้ว”

ซามูไรคนหนึ่งล้มลงพื้น ทำให้ท่านใหญ่ของตระกูลหวังที่อยู่ในรถภายในใจหนักหน่วง เฉินเป่ยเวลานี้ ตอนที่ซามูไรสองคนล้มลงติดต่อกัน แต่เขากลับไม่บาดเจ็บสักนิด