บทที่236 ไสหัวออกมา

บทที่236 ไสหัวออกมา

“โอ้มายก็อด เขาเป็นปีศาจ!”

“ชั่วพริบตาเดียวฆ่าคนมากขนาดนี้เลย......เขายังเป็นคนอีกเหรอ ไร้ความปรานีสุดๆ”

“ไม่มีศีลธรรมเลย รีบแจ้งตำรวจ จับเจ้าปีศาจร้ายนี้เอาไว้”

พนักงานรักษาความปลอดภัยแต่ละคนทยอยกันออกมา พนักงานมากมายตกใจจนขาทั้งสองสั่นเทา สีหน้าซีดเผือด

พวกเขาเห็นมากับตาถึงขั้นตอนที่เฉินเป่ยสังหารตั้งแต่ต้นจนจบ......ในสายตาของพวกเขา......เฉินเป่ยไม่ต่างอะไรกับปีศาจ

เฉินเป่ยก็คือปีศาจน่าสยองขวัญที่ในมือกุมอาวุธไว้

พนักงานบริการและพนักงานรักษาความปลอดภัยที่ไม่รู้อะไรเหล่านี้ พวกเขาเพียงเชื่อในสิ่งที่พวกเขามองเห็นอยู่ตรงหน้า ในมือของเฉินเป่ยมีอาวุธที่โหดเหี้ยม......ราวกับเป็นยมทูตที่มาจากนรก

พนักงานบริการพนักงานรักษาความปลอดภัยนับไม่ถ้วนตกใจลนลานหลบหนีกัน ส่วนเฉินเป่ย ในมือถือมีดหลงหยา สายตาตกอยู่ที่ระเบียงทางเดิน สีหน้าเฉียบแหลม

ชั่วพริบตาเดียว เฉินเป่ยก็หายตัวไปจากที่เดิม รอตอนที่พนักงานบริการพนักงานรักษาความปลอดภัยเหล่านั้นมีปฏิกิริยาเข้ามา เฉินเป่ยก็หายไป หาไม่เจอแล้ว ไม่รู้ไปทางไหนกัน

..............

ในห้องเพรสซิเดนท์เชียลสวีท โอลิเวอร์ยืนอยู่ริมหน้าต่าง ทันใดนั้นสีหน้าเปลี่ยนเล็กน้อย ปีกจมูกขยับ สีหน้าเปลี่ยนไปหนักหน่วงขึ้นมา พูดกับตนเองเสียงต่ำ “กลิ่นคาวเลือด”

โอลิเวอร์มองทางช่องประตูทางหน้าประตูห้องสวีท ท่าทางดุเดือดอย่างหาที่เปรียบไม่ได้ทันใด

กลิ่นคาวเลือดอ่อนๆ ที่ตลบอบอวลไปในอากาศ เกือบยากที่จะได้กลิ่น แต่การรับรู้กลิ่นของโอลิเวอร์ช่างว่องไวเหลือเกิน ชั่วขณะนั้นจึงวินิจฉัยความผิดปกติผ่านกลิ่นคาวเลือดออกมาได้

และในเวลานี้ เสียงดังสนั่นดังขึ้น ห้องสวีทที่ประตูแน่นหนา คาดไม่ถึงจะโดนแรงมหาศาลกระแทก บุกโจมตีมาทางโอลิเวอร์อย่างรวดเร็ว

โอลิเวอร์ระเบิดหมัดออกทีหนึ่ง ที่ว่างสั่นสะเทือน ประตูห้องแตกแยกไปหมด ราวกับลูกกระสุนที่กระหน่ำยิง ทะลวงเข้าไปที่พื้นผนังรอบด้านของห้อง น่าสยดสยอง

“ใคร!”

โอลิเวอร์มองทางหน้าประตูห้อง ตะคอกเสียงดุ

ส่วนสาวงามบนเตียงสองคนนั้นสีหน้าตื่นตระหนก กรีดร้องพุ่งไปทางหน้าประตูห้องพักด้วยความหวาดกลัวตั้งแต่แรก อยากจะหลบหนี

แต่พวกหล่อนพึ่งเดินมาถึงหน้าประตูห้อง ฝีเท้าก็ชะงักฉับพลัน หยุดลงมาแล้วล้มลงที่พื้นดังโครม

ที่ลำคอของพวกหล่อนมีรอยมีดกรีดเพิ่มขึ้นมาสองรอย เลือดสดพุ่งไหลออกมา ไม่มีลมหายใจแล้ว

ภาพเงาคนคนหนึ่งที่ยืนอยู่หน้าประตูห้อง ในมือถือมีดหลงหยา จ้องมองโอลิเวอร์ด้วยความเย็นชา

“เฉินเป่ย?” โอลิเวอร์สีหน้าอึมครึม มุมปากฉีกยิ้มเยาะขึ้น ชั่วขณะนั้นจำขึ้นได้ นี่คือเป้าหมายของภารกิจที่ท่านใหญ่ของตระกูลหวังให้ตนเองจัดการ เอ๋อตงเฉิน

อย่างไรเสียโอลิเวอร์ก็นึกไม่ถึงว่าเฉินเป่ยจะมาหาตนเองถึงที่เลย มาหาที่ตายจริงๆ

สายตาเฉินเป่ยหนาวเย็น มองทางโอลิเวอร์ราวกับมองศพร่างหนึ่ง

“นึกไม่ถึงว่าแกจะมาหาถึงที่ด้วยตัวเอง ก็ดี ประหยัดเวลาฉันไม่ต้องตามหาแก” โอลิเวอร์หัวเราะฮาๆ เสียงดัง สายตาหนาวเย็นเสียดสี

เฉินเป่ยจ้องมองโอลิเวอร์อย่างเมินเฉย ไม่พูดสักคำ

“ฉันไม่เคยเจอมาก่อนเลย ยังมีคนเอาตัวเองมาหาที่ตายถึงที่ด้วย” รอยยิ้มโอลิเวอร์ดุร้ายเย็นเฉียบ

“หาที่ตาย? ไม่ใช่แค่หมาตัวหนึ่งเหรอ แกคู่ควรมาพูดจาต่อหน้าฉันรึไง” เฉินเป่ยพูดอย่างเย็นชา

คำพูดของเฉินเป่ยราวกับไปสะกิดประสาทที่อ่อนไหวในใจของโอลิเวอร์ ชั่วพริบตาเดียวสีหน้าของโอลิเวอร์ก็ดูแย่ขึ้นมา เอ่ยปากแบบแค้นเคือง “ในเมื่อเป็นแบบนี้ อย่างนั้นฉันจะส่งแกไปตายก่อนแล้วกัน”

คำพูดโอลิเวอร์พึ่งจบลง เขาก็ก้าวเท้าออกมา ทักษะระเบิดวาร์ป ชั่วพริบตาเดียวก็ปรากฏตัวตรงหน้าของเฉินเป่ยแล้ว

ทันใดนั้นโอลิเวอร์ตะโกนทีหนึ่ง บุกฆ่าไปทางเฉินเป่ยด้วยหมัดหนึ่ง

เฉินเป่ยโบกขยับมีดหลงหยา สีหน้าที่เย็นชืดประกายความดุร้ายผ่านไป

โอลิเวอร์ที่อยู่ตรงหน้า ซามูไรเป็นลูกน้องเขา ซึ่งเกือบจะคุกคามชีวิตของหลีชิงเยียน

“วันนี้แกออกไปจากหน้าประตูนี้ไม่ได้” เฉินเป่ยตะโกนเสียงดุ แววตาโอลิเวอร์ริบหรี่ เฉินเป่ยคลุ้มคลั่งเหลือเกิน คาดไม่ถึงยังกำเริบจนพูดว่าจะให้เขาออกไปจากหน้าประตูห้องนี้ไม่ได้ กำลังยั่วยุอย่างยิ่ง

“ปัง!”

โอลิเวอร์ระเบิดหมัดหนึ่งไปทางเฉินเป่ยที่หน้าประตู แต่โดนเฉินเป่ยหลบลง ขายาวข้างหนึ่งบุกเตะออกไปราวกับเหล็กปล้องยาวฟ้าฟาด โจมตีไปที่ท้องน้อยของโอลิเวอร์

โอลิเวอร์สั่นไปทั้งตัว ทว่ากำลังภายในที่เหลือล้น ทำให้ร่างกายเขาควบคุมไม่ไหวถอยหลังตึกๆๆ ไปหลายก้าว จนพิงอยู่ที่ริมหน้าต่างโดยตรง

โอลิเวอร์จับท้องน้อยไว้ สีหน้ายิ่งล้ำลึกขึ้นมา เขามองทางเฉินเป่ย พูดเสียงเนิบช้า “ในที่สุดฉันก็ได้รู้ ซามูไรที่เก่งกาจที่สุดกลุ่มนั้นของฉัน ทำไมถึงตายในน้ำมือแก......”

“เพราะพวกมันกระทบมาถึงเมียฉันไง” เฉินเป่ยตอบอย่างเย็นชา ก้าวเท้าออกมา มือถือมีดหลงหยาอยู่ กระโจนเข้าไปทางโอลิเวอร์

ชั่วพริบตาเดียวภาพเงาสองคนปะทะกันอย่างดุเดือด การกระทำของสองคนเร็วเหลือเกิน แม้กระทั่งสามารถมองเห็นภาพวืดแบบรางๆ

“ตึง!”

ทันใดนั้นเฉินเป่ยจู่โจมที่หน้าอกของโอลิเวอร์หมัดหนึ่ง โอลิเวอร์พ่ายแพ้ถอยหนีติดต่อกัน สีหน้าเผยความตกใจออกมา

ถ้าเวลานี้ท่านใหญ่ของตระกูลหวังอยู่ที่นี่ มองเห็นฉากนี้ คงคาดไม่ถึงว่าจะเป็นแบบนี้โดยเด็ดขาด

ผู้ยิ่งใหญ่ที่เขาเชิญมาจากโลกชั่วร้ายทิศตะวันตก ไม่สามารถสู้เอ๋อตงเฉินคนนี้ได้

นี่ช่างเย้ยหยันเหลือเกิน กำลังล้อเล่นบ้าบออย่างยิ่ง

“สรุปนายเป็นใครกัน.....ความสามารถนาย......ถึงแกร่งขนาดนี้”

ท่าทางโอลิเวอร์ตื่นตกใจ......เขามองทางเฉินเป่ย แววตายากจะเชื่อ อย่างไรเสียเขาก็คาดไม่ถึงว่าที่หัวเซี่ยจะยังมีผู้แข็งแกร่งแบบนี้ออกมาได้

ในสายตาเขา หัวเซี่ยที่กันดารนี้ ให้กำเนิดผู้แข็งแกร่งอะไรไม่ได้ ผลสุดท้ายเฉินเป่ยเหมือนตบหน้าเขามาแรงๆ แบบเปิดเผยมาก

เขามาจากโลกชั่วร้าย หัวเซี่ยสถานที่เล็กๆ แห่งหนึ่ง นึกไม่ถึงจะเอาชนะคนหัวเซี่ยไม่ได้

“ไม่ใช่ความสามารถของฉันแกร่งเกินไป แต่ว่าแกอ่อนเกินไปต่างหาก” เฉินเป่ยเอ่ยปากเรียบนิ่ง ข้อมือสั่น แสงสีดำสายหนึ่ง ระเบิดยิงออกมาราวกับฟ้าแลบ

ร่างกายโอลิเวอร์สั่นเทา แสงสีดำกรีดผ่านแขน ข้อแขนซ้ายของเขาปรากฏรอยเลือด ไม่นานรอยเลือดก็กลายเป็นบาดแผลที่ราบเรียบ......แขนซ้ายถูกตัดขาดทันใด

ความเจ็บปวดที่รุนแรงทะลักเต็มไปหมดราวกับกระแสน้ำ ทำให้เขาเจ็บจนเหงื่อบนหน้าผากซึมออก เกือบจะสลบ

“แกกล้า แกรู้มั้ยว่าฉันเป็นใคร กล้าตัดแขนฉัน ฉันจะไม่ให้แกอยู่ดีเด็ดขาด” โอลิเวอร์ตะคอกเสียงแหลม สีหน้าดูแย่เขียวปัด

“ไม่ใช่แค่หมาตัวหนึ่งของAresเหรอ มีอะไรน่าอวดกัน” เฉินเป่ยเก็บมีดหลงหยาขึ้น พูดเยาะเย้ยอย่างเหยียดหยาม

“ทำไมแกถึงรู้......ชื่อเจ้านายฉัน?” ร่างกายโอลิเวอร์สั่น แม้แต่ความเจ็บยังลืมไปชั่วคราว มองเฉินเป่ยด้วยสีหน้าตื่นตกใจ ในใจเกิดคลื่นความหวาดกลัวลูกใหญ่ขึ้นมา

แววตาโอลิเวอร์ตื่นตระหนก......เขามองทางเฉินเป่ย เขาไม่เข้าใจ เฉินเป่ยรู้จักผู้มีชื่อเสียงน่าเกรงขามอย่างAresได้อย่างไร หรือว่าเฉินเป่ยก็คือคนของโลกชั่วร้าย?