บทที่238 หมดหวังอย่างยิ่ง

บทที่238 หมดหวังอย่างยิ่ง

บนพื้น ทั้งหมดเป็นศพในกองเลือด แขนขาขาดแหว่งขึ้นๆ ลงๆ อยู่ในกองเลือด โหดร้ายสยองขวัญที่สุด

ในอากาศ กลิ่นคาวเลือดที่เหม็นเน่าตลบอบอวลไปทั่ว ทำให้รู้สึกสะอิดสะเอียนยิ่ง

คนในตระกูลหวังไม่น้อยถอยหลังมองเห็นศพที่นอนจมกองเลือดอยู่มากมาย สายตาเผยความเศร้าเสียใจ

พวกเขาบางส่วนเป็นญาติมิตรในครอบครัวเดียวกัน มีบางส่วนเติบโตมาด้วยกัน.....แต่เวลานี้คนหนึ่งอยู่คนหนึ่งตายไป

ทุกอย่างนี้ล้วนมาจากผู้ชายคนนี้

ทั้งตัวเฉินเป่ยเปื้อนเลือดสีแดงเต็มไปหมด ราวกับมาจากนรก ท่วงท่าเฉยชาน่ากลัว ทำให้คนหนังศีรษะชา

คนในตระกูลหวังไม่น้อยมองทางเฉินเป่ย สีหน้าทั้งตกใจทั้งเดือดดาล

มีสายตาไม่น้อยอยากฉีกเฉินเป่ยออกเป็นชิ้นๆ ใจแทบขาด แต่บางส่วนก็หวาดกลัวเต็มเปี่ยม เฉินเป่ยผู้ที่นำพาการสังหารหมู่ครั้งนี้มานั้น.....พวกเขาคิดจะปล่อยเฉินเป่ยไปได้อย่างไรกัน

เฉินเป่ยเล่นมีดหลงหยาที่ถือไว้ในมืออยู่ หลังเช็ดรอยเลือดบนมีดหลงหยาไป มองทางท่านใหญ่ของตระกูลหวังที่สีหน้าซีดขาว ถามขึ้นนิ่งๆ “ท่านผู้อาวุโส ท่านยังไม่ยอมรับความผิดของท่านอีกเหรอ?”

“ในเมื่อแกไม่ยอม งั้นฉันฆ่าจนกว่าแกจะยอมถึงจะหยุด” เฉินเป่ยเอ่ยปาก ทำให้คนในตระกูลหวังไม่น้อยแค้นเคืองขึ้นอีก.....เฉินเป่ย นี่ไม่เคยเห็นตระกูลหวังอยู่ในสายเลยรึไง

ในสายตาเขาคนในตระกูลหวังถือว่าเป็นอะไร? เนื้อปลาบนเขียงเหรอ? จะให้เขาสับอย่างไรก็ได้?

เฉินเป่ยมองท่านใหญ่ของตระกูลหวังอยู่ สีหน้าเรียบเฉย เจตนาของท่านใหญ่ตระกูลหวัง เขาเดาไม่ออกได้อย่างไรกัน?

ท่านใหญ่ของตระกูลหวังมองทางเฉินเป่ย สีหน้าซีดเผือด......เขาก้าวไปด้านหน้าก้าวหนึ่ง มองทางเฉินเป่ย พร้อมพูดเสียงสั่น “เป็นผมที่ทำผิดแล้ว ไม่ควรใช้บุญคุณกลับไปแก้แค้นคนอื่น ขอท่านให้อภัย”

คำพูดท่านใหญ่ของตระกูลหวังออกไป ชั่วขณะนั้นดึงดูดข้อคิดเห็นของคนในตระกูลหวังมากมาย คนในตระกูลหวังไม่น้อยท่าทางสงสัย......ใช้บุญคุณมาแก้แค้นคนอื่น นี่มันเรื่องอะไรกัน?

“ตอนแรกที่ฉันปล่อยแกไปทีหนึ่ง นึกไม่ถึงแกจะให้โอลิเวอร์มาจัดการฉัน รู้แต่แรกฉันคงไม่ปล่อยแกไปง่ายๆ เด็ดขาด” เฉินเป่ยเอ่ยปากเนิบๆ

ท่านใหญ่ของตระกูลหวังเงียบไม่พูด......ผ่านมาตั้งนานเขาถึงเอ่ยปากบอก “เป็นหลีหงไหว้วานพวกผมมาตรวจสอบผู้สังหารที่ฆ่าหลีเช่าหง......ท่านผู้ยิ่งใหญ่อย่าได้ถือสาผู้น้อยเลย เรื่องนี้เป็นความผิดผมผู้เดียว ขอให้ท่านอย่าลงโทษคนในตระกูลคนอื่นๆ ......”

ซู่!

ด้านหลังท่านใหญ่ของตระกูลหวัง ชั่วขณะนั้นคนในตระกูลหวังมากมายสีหน้าเปลี่ยน อย่างไรเสียพวกเขาก็คาดไม่ถึง ท่านใหญ่ของตระกูลหวัง......คาดไม่ถึงกำลังขอร้องกับเฉินเป่ยเพื่อพวกเขา

ปีศาจที่มาจากนรกตนนี้ เมื่อสักครู่ยังฆ่าคนในตระกูลหวังไม่น้อย......

ท่านใหญ่ของตระกูลหวังยังมาขอร้องแทนตระกูลหวัง ทำให้พวกเขาอับอายอย่างมาก

เฉินเป่ยกวาดตามองคนในตระกูลหวังเหล่านั้นที่อยู่ด้านหลังท่านใหญ่ของตระกูลหวังอย่างเย็นชา พูดกับท่านใหญ่ของตระกูลหวังอย่างเมินเฉย “จะตายยังไง แกตัดสินใจเองแล้วกัน”

เฉินเป่ยพูดจบ หมุนตัวเดินไปทางที่ไกลออกไป ภายใต้การจ้องมองของคนในตระกูลหวังมากมาย ไม่นานก็หายลับไปในฉากยามค่ำกว้างสุดลูกหูลูกตา

หลังเฉินเป่ยจากไป ท่านใหญ่ของตระกูลหวังถึงเงยหน้าขึ้น มองทางฉากยามค่ำที่ห่างไกล มุมปากฉีกความหมายหนึ่งที่ขมขื่นขึ้น

“ท่านผู้อาวุโส เฉินเป่ยคนนั้นเขาช่างบ้าคลั่งเหลือเกิน” คนในตระกูลหวังสองสามคนเข้ามาก่อน พยุงท่านผู้อาวุโสขึ้นมาแล้ว

ท่านใหญ่ของตระกูลหวังส่ายๆ หน้า มองคนในตระกูลสิบกว่าคนที่ตายไปนั้นแวบหนึ่ง เสียงแหบแห้งหมดแรง “นำคนในตระกูลเหล่านี้ไปจัดพิธีศพอย่างยิ่งใหญ่......เรื่องนี้เป็นเพราะฉันเอง ความรับผิดชอบทั้งหมด เป็นฉันเอง”