บทที่240 ถามเจ้านายเธอดูว่าฉันเป็นใคร

บทที่240 ถามเจ้านายเธอดูว่าฉันเป็นใคร

บริษัทตระกูลหลีกรุ๊ป ในห้องทำงานท่านประธาน

หลีชิงเยียนนั่งอยู่หน้าโต๊ะทำงาน ทันใดนั้นประตูห้องทำงานมีเสียงเคาะดังขึ้น

“เข้ามา” หลีชิงเยียนเอ่ยปากเสียงที่น่าดึงดูด

ซูเหลยเดินเข้ามาจากด้านนอก เดินมาตรงหน้าของหลีชิงเยียน

“มีธุระอะไรเหรอ?” หลีชิงเยียนมองทางซูเหลย

ซูเหลยพยักหน้าแล้วเดินวนห้องทำงานรอบหนึ่ง กวาดมองแต่ละมุมของห้องทำงานด้วยสายตาละเอียด

มองเห็นซูเหลยละเอียดขนาดนี้ ดวงตาของหลีชิงเยียนเผยความสงสัย ถามว่า “ซูเหลย เธอกำลังมองอะไร?”

“ดูว่ามีเครื่องดักฟังรึเปล่า” ซูเหลยบอกไป

ภายในหลีชิงเยียนตกใจ “เธอหมายความว่าห้องทำงานของฉันถูกคนติดตั้งเครื่องดักฟัง?”

ซูเหลยส่ายๆ หน้า “ฉันเพียงแค่กังวล ป้องกันเอาไว้ก่อนเท่านั้น เลยจะตรวจสอบรอบหนึ่ง”

“มีอะไรกันแน่?” หลีชิงเยียนขมวดคิ้วขึ้น ความระมัดระวังผิดปกติของซูเหลย ทำให้ในใจเธอเกิดลางสังหรณ์ที่ไม่ดีเช่นกัน

“ประธานหลี คุณยังจำกลิ่นคาวเลือดบนตัวเฉินเป่ยเมื่อคืนนี้ได้มั้ย?” ซูเหลยพูดขึ้น

หลีชิงเยียนพยักหน้าแล้ว ซูเหลยเอ่ยปาก “วันนี้ตอนเช้า ฉันหาเสื้อเชิ้ตติดเลือดตัวหนึ่งออกมาจากในตู้เสื้อผ้าของเขา บนเสื้อเชิ้ตตัวนี้เปื้อนด้วยเลือดสด”

ซ่า!

ใบหน้างดงามของหลีชิงเยียนแข็งทื่อฉับพลัน คำพูดของซูเหลยทำให้ท่าทางของเธอฝืดค้าง

“เธอแน่ใจเหรอว่าหาออกมาจากตู้เสื้อผ้าของเขา?” หลีชิงเยียนขมวดคิ้วขึ้น สีหน้าหนักหน่วง เรื่องนี้ เอามาล้อเล่นไม่ได้

ซูเหลยพยักหน้า “จริงแท้แน่นอน เสื้อตัวนี้ ตอนนี้ยังอยู่ในห้องทำงานของฉัน”

หลีชิงเยียนหนาวเย็นไปทั้งตัว......อย่างไรเสียเธอก็นึกไม่ถึง เจ้าหนุ่มที่นิสัยเหมือนพวกนักเลงมากคนนั้น จะซ่อนเสื้อผ้าที่เปื้อนเลือดตัวหนึ่งเอาไว้

“เธอหมายความว่า......เสื้อตัวนี้ เป็นที่เปลี่ยนมาจากตัวเขา?” หลีชิงเยียนที่ฉลาดหลักแหลม ไม่นานเดาความหมายของซูเหลยได้

ซูเหลยที่ใบหน้าเคร่งขรึมพยักหน้าแล้ว “นอกจากความเป็นไปได้แบบนี้ ทำไมเขาต้องซ่อนเสื้อผ้าที่เปื้อนเลือดไว้ด้วย......โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเช้านี้มีข่าวรายงานคดีฆาตกรรมแบบเดียวกัน”

ซูเหลยล้วงมือถือออกมา ยื่นให้หลีชิงเยียน หลีชิงเยียนรับมือถือเข้ามา ดวงตากวาดผ่านหน้าจอมือถือ ทันใดนั้นหนาวเย็นทั้งตัว

“เมื่อคืนโรงแรมนานาชาติโดนบุกโจมตี นักฆ่าลึกลับคนหนึ่งฆ่าคนตะวันตกท่านหนึ่งในโรงแรมทิ้ง และลูกน้องหลายคนของคนตะวันตกคนนี้โดนฆ่าทั้งหมด” ซูเหลยพูดขึ้น

หลังหลีชิงเยียนรับรู้เรื่องกระทบกระเทือนอารมณ์ก็แข็งค้าง ดวงตาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ ในสมองว่างเปล่า

หลังจากนั้นครู่หนึ่ง หลีชิงเยียนค่อยๆ เงยหน้า มองทางซูเหลย ก่อนจะบอกว่า “นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่?”

“ตอนนี้ยังไม่รู้ ทำได้เพียงตั้งข้อสงสัยสูงไว้ เขากับเรื่องนี้ หนีไม่พ้นที่จะข้องเกี่ยวกัน” ซูเหลยพูดเสียงทุ้ม

“รู้แล้ว เรื่องนี้เธอรับผิดชอบไปแล้วกัน” หลีชิงเยียนถอนหายใจทีหนึ่ง หลังซูเหลยเดินออกจากห้องทำงาน ใบหน้าที่งดงามขาวนวลของเธอเผยความเหนื่อยล้าออกมา

ในสมองของหลีชิงเยียนปรากฏความทรงจำแต่ละฉากในอดีตของเฉินเป่ยกับเธอ......เวลานี้เธอรู้เรื่องตัวเย็นเฉียบ เวลานี้หลีชิงเยียนอารมณ์แข็งค้างไป อย่างไรเสียเธอก็ไม่มีทางเชื่อ ผู้ชายคนนั้นที่เกาะผู้หญิงกินในสายตาเธอ จะเปลี่ยนไปเป็นคนละคนกะทันหัน กลายเป็นฆาตกรในคดีฆาตกรรม

เสื้อเปื้อนเลือดนั้น พอจะเชื่อมเบาะแสมากมายเหลือเกินออกมาได้

ใบหน้าหลีชิงเยียนซับซ้อน เกรงว่าเธอในอดีตคงนึกไม่ถึง ว่ามีสักวันที่เธอต้องมาดิ้นรนเช่นนี้เพราะผู้ชายคนหนึ่ง

หลังซูเหลยกลับมาถึงห้องทำงาน ดึงลิ้นชักชั้นหนึ่งในนั้นออก

ในลิ้นชักมีเสื้อเปื้อนเลือดตัวหนึ่งวางอยู่นิ่งๆ