ตอนที่ 246
บทที่246 แค่คุ้นมือเท่านั้นเอง!
October 28, 2026
บทที่246 แค่คุ้นมือเท่านั้นเอง!
ที่แสดงออกมาเมื่อครู่ เฉินเป่ยก็กลายเป็นสัตว์ประหลาดไปโดยสมบูรณ์.... ยังไงนายตำรวจทั้งสองคนและเย่ชวงก็ไม่สามารถเข้าใจได้เลยว่า เฉินเป่ยทำมันด้วยความเร็วที่น่ากลัวขนาดนั้นได้ยังไง!!
สีหน้าของนายตำรวจทั้งสองที่มองเฉินเป่ยเปลี่ยนไป …...ก่อนหน้านี้พวกเขานึกว่าเฉินเป่ยแค่คุยโว เป็นแค่เจ้ากระจอกที่พูดจาใหญ่โตเท่านั้น เชื่อถืออะไรไม่ได้อยู่แล้ว
แต่ตอนนี้ เฉินเป่ยใช้ความจริง ฟาดหน้าพวกเขาเข้าเต็ม ๆ!
เย่ชวงย่อตัวลงนั่งยอง ๆ หยิบกระสุนและอะไหล่ขึ้นมาช้า ๆ เขาก้มหน้านิ่งเงียบ จ้องมองชิ้นส่วนพวกนั้นอยู่นานก่อนค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น เอ่ยถามด้วยสีหน้าที่ซับซ้อน “คุณ....ทำได้ยังไงกันแน่?”
เฉินเป่ยหัวเราะเล็กน้อย “แค่มัน...คุ้นมือน่ะ”
ในตอนนั้นเอง เย่ชวงก้มหน้าและเพิ่งจะพบว่า เฉินเป่ยได้ปลดกุญแจออกไปนานแล้ว ….ในจังหวะที่เย่ชวงชักปืนออกมา เฉินเป่ยก็ไขกุญแจมือแล้วเอาปืนของเธอไปแยกชิ้นส่วนแล้ว!
ดวงตาคู่สวยของเย่ชวงเต็มไปด้วยความตกตะลึง....เธอมองไปยังเฉินเป่ย สีหน้าของเฉินเป่ยที่ยิ้มอย่างไม่ยี่หระในตอนนี้ ในสายตาของพวกเขาดูไม่ต่างกับปีศาจ!
นี่เป็นครั้งแรกที่เย่ชวงเห็นเฉินเป่ยแสดงฝีมืออย่างน่าเกรงขาม ดวงตาสวยของเย่ชวง มีเพียงความตกตะลึงพรึงเพริด!
เดิมทีนี่มันเป็นของที่คนปกติไม่สามารถทำได้อยู่แล้ว แต่ต่อหน้าเฉินเป่ย ราวกับว่ามันไม่ได้เป็นเรื่องยากอะไรเลย!
ใจของเย่ชวงเต้นระส่ำ ในหัวของเธอยังจำความเคลื่อนไหวเมื่อกี้นี้ของเฉินเป่ยได้ การเคลื่อนไหวของเฉินเป่ยลื่นไหลราวสายน้ำ ความเร็วหาที่เปรียบไม่ได้ แค่ตาเปล่าของเย่ชวง ทำได้แค่พยายามมองตามภาพลาง ๆ ที่เหลือค้างอยู่ในอากาศเท่านั้น!
เย่ชวงถามตัวเอง ถ้าหากเวลาชั่วขณะนั้น เธอปลดกุญแจมือตัวแล้วแยกชิ้นส่วนปืน..... แต่ทำในเวลาสั้น ๆ แค่ชั่วพริบตานั่น ต่อให้เธอฝึกอีกสิบปีก็ทำไม่ได้แน่!
แต่เฉินเป่ยในตอนนี้เขาทำได้! เขาได้สร้างสถิติที่มนุษย์ไม่สามารถทำได้ขึ้นมาแล้ว!
ถ้าคนบันทึกของกินเนสส์บุ๊คมาอยู่ที่นี่ แล้วได้ชมฉากนี้ ด้วยความเร็วของเฉินเป่ย จะต้องทำลายสถิติโลกและทำสถิติใหม่ที่สูงที่สุดแน่นอน เขาจะได้รับความเลื่อมใสจากคนทั้งโลก!
เย่ชวงสติหลุดไปแล้ว ร่างกายสั่นเล็กน้อย เธอมองไปที่เฉินเป่ย ใบหน้าเรียวซีดเผือด เต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ
เธอจะรับได้ยังไง ชายตรงหน้าคนนี้ สร้างความหวาดหวั่นให้เธอขนาดนี้!
เฉินเป่ยลุกขึ้น ท่ามกลางสายตาตะลึงงันทั้งหลาย แล้วเดินไปที่ประตูอย่างเฉยชา
“หยุดนะ!” เย่ชวงได้สติในทันที เมื่อตระหนักได้ว่าเฉินเป่ยกำลังจะออกจากห้องสอบสวนจึงร้องตะโกนขึ้น บอกให้เฉินเป่ยหยุดตรงนั้น!
ฝีเท้าของเฉินเป่ยชะงักลง ก่อนหันไปมองเย่ชวง ถาม “หัวหน้าเย่....ยังมีเรื่องอะไรอีกเหรอครับ?”
เย่ชวงปึงปังเข้าไปใกล้ ใบหน้าสวยเย็นชาราวน้ำแข็ง มองเฉินเป่ยแล้วเอ่ย “คุณจะหนีจากห้องสอบสวนนี่ไปไม่ได้!”
เฉินเป่ยอึ้ง สีหน้ายุ่งเหยิงอย่างประหลาด “ใครบอกว่าผมหนีล่ะ ผมกำลังออกไปอย่างสง่าผ่าเผยต่างหาก!”
“คุณยังคิดจะแก้ตัวอีกเหรอ หลักฐานชัดเจนก็อยู่ในมือ แล้วหลักฐานทั้งหมดก็ชี้ไปที่คุณ ยังคิดจะเถียงข้าง ๆ คู ๆ ว่าคดีฆาตกรรมต่อเนื่องสองคดีนี้คุณไม่ได้เป็นคนทำอีกงั้นเหรอ?” เย่ชวงยิ้มเย็นขณะก้าวไปข้างหน้า น้ำเสียงใส่ความประชดประชัน
เฉินเป่ยสีหน้านิ่งสงบ “หัวหน้าเย่ หลักฐานพวกนี้ของคุณ....มันไม่สามารถยืนยันข้อเท็จจริงอะไรได้อยู่แล้ว”
เฉินเป่ยพูดจบ ก็หันหลังหายไปจากห้องสวบสวน ส่วนเย่ชวงและนายตำรวจที่เหลือนั้น เหมือนใบหน้าถูกแช่แข็ง สีหน้าเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดหม่นมืด
โดยเฉพาะเย่ชวง ความเย็นเยือกแผ่ออกมาทั่วตัว จนแทบจะทำอากาศกลายเป็นน้ำแข็ง ราวกับลดอุณหภูมิของอากาศไปแล้ว!
เย่ชวงยังคงสั่นสะท้าน ยิ่งท่าทีของเฉินเป่ยนิ่งสงบมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งทำให้เธอรู้สึกอับอายอย่างที่สุด!
เธอทุ่มสุดตัวกว่าจะกลั่นกรองหลักฐานพวกนี้มาได้ ในสายตาของเฉินเป่ย.....มันใช้การไม่ได้เลยอย่างนั้นเหรอ! นี่มันตลกร้ายชัด ๆ!
“หยุดนะ!”
เย่ชวงพุ่งออกจากห้องสอบสวน เธอยืนอยู่ที่ประตูของห้องสอบสวน ส่วนเฉินเป่ยนั้นเดินไปถึงทางเดินแล้ว
เย่ชวงพุ่งเข้าไป ขณะเธอกำลังจะโจมตีเฉินเป่ยอย่างรุนแรง ทันใดนั้น ฝ่ามือของเธอที่ยื่นออกไปอย่างสายฟ้าแลบ คว้างอยู่กลางอากาศ!
เย่ชวงตั้งสติมองไป ในใจของเธอเกิดความรู้สึกชั่วร้ายขึ้นมา....สุดทางเดิน ก็พลันปรากฏร่างขึ้นสองร่าง ทำให้หัวใจของเย่ชวงเต้นอย่างแรง!
ร่างทั้งสองนั้น ก้าวเข้ามา หนึ่งในนั้นคือชายชราที่ดูเรียบง่าย แต่เสียงดังชัดของรองเท้าหนังที่กระทบพื้น กลับหนักราวกับค้อนใหญ่ กระตุกหัวใจของเฉินเป่ยและเย่ชวง ทำเอาพวกเขาใจเต้นระส่ำ!
สายตาของเฉินเป่ยตกอยู่ที่ชายชราและชายหนุ่มที่สวมชุดจงซานที่อยู่ข้าง ๆ ฝีเท้าชะลอช้า ดวงตาทั้งสองข้างหดเล็กลง
ชายชราเดินมาจนถึงเบื้องหน้าเฉินเป่ย หลังจากดูใกล้ ๆ แล้วก็เอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้ม “ไม่ได้พบกันนานเชียว”
เฉินเป่ยพยักหน้า ถามอย่างเฉยเมย “คุณมาทำอะไรที่นี่?”
“พาคุณออกไป และปรึกษาธุระนิดหน่อย” ชายชรากล่าว
ส่วนเย่ชวงที่อยู่ด้านหลังเฉินเป่ย ขมวดคิ้วมุ่น ฟังบทสนทนาระหว่างเฉินเป่ยและชายชราอย่างระมัดระวัง คลื่นปั่นป่วนค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นภายในใจ
ดวงตาคู่สวยของเธอวาบประกาย ด้วยเธอที่ฉลาดเป็นกรด จึงสังเกตพบเบาะแสร่องรอยในบทสนทนาระหว่างเฉินเป่ยและชายชราได้อย่างรวดเร็ว
“ธุระอะไรที่ต้องปรึกษากัน?” เฉินเป่ยขมวดคิ้วถาม
“พาคุณออกไปไม่ดีรึ?” ชายชราเอ่ยถาม
เฉินเป่ยส่ายหน้า “องค์กรของพวกคุณชอบวางแผนแปลก ๆ ตลอด คาดเดาไม่ได้ บางทีถ้าผมออกไปแล้วถูกพวกคุณจับเป็นไป จะทำยังไงกันล่ะ?”
ชายชราหัวเราะ พูด “จับเป็น? ใครจะไปมีปัญญาจับเป็นคุณได้ล่ะ ถ้าใครคิดจะจับเป็นคุณ งั้นเจ้าคนนั้นก็คงรนหาที่ตายแล้วล่ะ!”