บทที่247 การดูแลขององค์กร!

บทที่247 การดูแลขององค์กร!

…………

ณ ประตูของสถานีตำรวจ ชายชรามองเฉินเป่ย พูด “เข้าไปคุยกันในรถ”

หลังจากเข้าไปนั่งในรถหงฉีแล้ว เฉินเป่ยกวาดมองพื้นที่ในรถเล็กน้อย เขายิ้มแล้วพูด “ไม่เลวเลยนี่ ปืนลูกซองเปลี่ยนเป็นปืนใหญ่แล้ว ดีกว่ารถคันก่อนนั่นเยอะเลย”

รอยยิ้มปรากฏขึ้นที่มุมปากของชายชรา เขามองเฉินเป่ยสำรวจรถอยู่เงียบ ๆ ก่อนพูดขึ้น “ไม่นึกว่าคุณจะมาอยู่ที่เมืองหู้ไห่”

“แปลกใจมากเลยเหรอ?” เฉินเป่ยเลิกคิ้ว

ชายชราพยักหน้า พูด “เรารู้ว่าคุณอยู่ที่หัวเซี่ย แต่ก็นึกว่าจะซ่อนตัวอยู่ในเยี่ยนจิง ไม่คิดว่าจะมาอยู่ที่หู้ไห่ได้”

เฉินเป่ยพูด “คนน่ะ....ล้วนเป็นใบไม้ที่ต้องกลับสู่ราก รากอยู่ที่หัวเซี่ย ไม่กลับมาคงไม่ได้”

“แต่ทำไมถึงต้องเลือกที่หู้ไห่ ทำไมถึงไม่กลับองค์กร ด้วยการร่วมมือของคุณ องค์กรจะสามารถไปได้ดีอย่างเสมอต้นเสมอปลาย....ฉันให้คนปกปิดตัวตนของคุณได้ ในองค์กร รับงานได้อย่างอิสระ สนุกไปกับชีวิต ไม่มีความสุขหรอกเหรอ?”

เฉินเป่ยท่าทีสงบนิ่ง แต่ชายชราไม่มีทางรู้ความซับซ้อนในใจของเฉินเป่ยภายใต้ความสงบนี้

“คุณคิดว่า ผมต้องการการดูแลขององค์กรงั้นเหรอ?” เฉินเป่ยพูดอย่างราบเรียบ ในน้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความห่างเหินเย็นชา

ชายชรารับรู้ได้ไว รับรู้ถึงความเปลี่ยนแปลงเพียงเล็กน้อยในน้ำเสียงของเฉินเป่ย เขาถอนหายใจ “ฉันตรวจสอบให้คุณแล้ว สาเหตุของอุบัติเหตุในตอนนั้น....แม้แต่ฉันที่อยู่ในตำแหน่งนี้ ก็ยังไม่เจออะไร.... หรือจะพูดว่า ไม่มีขอบเขตของอำนาจนั้น”

เฉินเป่ยสังเกตชายชรา นัยน์ตาของชายชรานั้นชัดเจน ไม่มีการหลบตาแม้แต่น้อย เห็นได้อย่างชัดเจน ว่าแววตาของเขามีเพียงความรู้สึกผิดเท่านั้น

ลึกเข้าไปในดวงตาสงบนิ่งของเฉินเป่ย มีการต่อสู้ที่สับสนวุ่นวายค่อย ๆ ก่อตัวขึ้น....ด้วยตำแหน่งและตัวตนของชายชรา แม้แต่หลีหงก็ไม่จำเป็นต้องเกรง แต่ว่า อุบัติเหตุตอนนั้นก็ยังหาอะไรไม่เจอเลย

หรือว่าบางว่า อุบัติเหตุในตอนนั้นท้ายที่สุดจะหมดหนทางจริง ๆ?

เฉินเป่ยลอบถอนหายใจ....ไม่มีอุบัติเหตุครั้งนั้น....ตัวเขาจะไปมีชื่อในต่างประเทศได้ยังไง แต่เบื้องหลังภาพฉายอันรุ่งโรจน์นั้น ไม่มีใครรู้.....ว่าเขาได้สูญเสียไปมากมายนัก.....

“ผมรู้แล้ว” น้ำเสียงของเฉินเป่ยที่ไร้ซึ่งอารมณ์ใด ๆ เปลี่ยนเป็นเย็นชาเล็กน้อย

“องค์กรเองก็จนปัญญา...คุณก็รู้ ตั้งแต่ที่ฉันรู้ว่าคุณกลับมาที่หู้ไห่ ก็ช่วยลบร่องรอยทั้งหมดของคุณ ตอนนี้คุณไม่มีการบันทึกใด ๆ ในองค์กรเลย ก็เท่ากับเป็นมนุษย์ล่องหนในหัวเซี่ย” ชายชราเอ่ย

เฉินเป่ยพยักหน้า ขณะกำลังจะกล่าวขอบคุณ ชายชรากลับโบกมือแล้วพูด “ฉันก็แค่ทดแทนบุญคุณเมื่อตอนนั้นเท่านั้นเอง.... ถ้าหากไม่มีคุณ ฉันจะมีชีวิตอยู่ถึงตอนนี้ได้ยังไง”

เฉินเป่ยมองไปที่ชุดจงซานของชายชรา ดวงตาฉายแววระลึกถึง.....แม้แต่ชิงเหนียนที่ใกล้ชิดที่สุดก็ยังไม่รู้ …..ว่าก่อนที่ราชาหลงจะโด่งดังในต่างแดนนั้น ก็เป็นสายลับใต้ดินที่ไม่มีใครรู้จัก ปกป้องความสงบสุขของผู้คนในหัวเซี่ย... เขาคือเงาของผู้ยิ่งใหญ่ คอยเป็นเงาตามอยู่เบื้องหลังผู้นั้นไม่ห่าง

ตอนนั้น ขอแค่เฉินเป่ยลงมือจัดการ ไม่มีอะไรที่ไม่เสร็จสมบูรณ์!

สายลับแถวหน้าคนถึงของหัวเซี่ย แต่วันหนึ่งกลับเป็นเพราะอุบัติเหตุ ทำให้เขาต้องไปถึงต่างประเทศ.... หลังจากเร้นกายหายไป จู่ ๆ ราชาหลงผู้ลึกลับก็เปล่งประกายและโด่งดังที่ต่างประเทศ

“ตอนนี้ควรจะเรียกคุณว่าหัวหน้าหลี่สินะ?” ทันใดนั้น เฉินเป่ยพูดขึ้น มุมปากยกยิ้มเยาะ

หัวหน้าหลี่โบกมือ มองไปที่เฉินเป่ย พูดอย่างจริงใจ “ฉันเทียบคุณไม่ได้หรอก ถึงตอนนี้ก็เป็นแค่หัวหน้าเล็กๆ เท่านั้นเอง... แต่คุณน่ะอยู่ที่ไหนก็เจิดจรัส เป็นราชาหลงที่มีชื่อเสียงระดับโลก ….กองกำลังไหนได้ยินชื่อของคุณ มีเหรอที่สองขาจะไม่สั่น?”

“เพียงแต่ฉันไม่คิดว่า ตอนนั้นลูกน้องของฉันบอกมาว่า คุณถูกควบคุมตัวไปสอบปากคำสถานีตำรวจหู้ไห่ แถมยังเพราะคดีฆาตกรรมต่อเนื่อง.....ถ้าเรื่องนี้บานปลาย.....ให้คนอื่นรู้ว่าราชาหลงผู้โด่งดังถูกจำคุกด้วยข้อหาฆาตกรรมต่อเนื่องล่ะก็ …..ชื่อเสียงของคุณ ได้พังพินาศแน่” หัวหน้าหลี่หัวเราะร่า

“พวกเขาอยากจะเล่น ก็เล่นเป็นเพื่อนหน่อยเป็นไร” เฉินเป่ยพูดเรียบ ๆ มุมปากยกเหยียดหยัน

“ใช่ ด้วยกำลังของคุณ มีคุกไหนในโลกที่ขังคุณไว้ได้ด้วยเหรอ?” หัวหน้าหลี่พยักหน้าแล้วยิ้ม

“จู่ ๆ ก็มาหาผม มีปัญหาอะไรรึเปล่า?” เฉินเป่ยพูดออกมากะทันหัน

“ไม่มีเรื่องอะไรปิดบังคุณได้เลย” หัวหน้าหลี่พยักหน้า ก่อนถอนหายใจ

“ตอนที่องค์การปราบปรามยาเสพติดระหว่างประเทศกำลังจับผู้ค้ายา พบเส้นทางการค้ายาเสพติดจากต่างประเทศมายังหัวเซี่ย เป็นความลับสุดยอด เราตรวจสอบจากเส้นทางนี้ พบว่าที่มานั้นมาจากสองตระกูลใหญ่ ตระกูลตู้กับตระกูลจาง”

แววตาของหัวหน้าหลี่เปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมขึ้นมา “หลังจากนั้นคุณก็คงจะเดาออก พอเราส่งสายเข้าไปในสองตระกูลนั้นบ่อย ๆ เข้า พวกเขาก็ระมัดระวังตัวกันมาก สายของเราเลยล้วงข้อมูลมาไม่ได้”

“แล้วเรื่องมันเกี่ยวอะไรกับผมเหรอ?” เฉินเป่ยเอ่ยถาม

หัวหน้าหลี่มองเฉินเป่ย “สองตระกูลใหญ่นั่นน่ะ กำความลับบางอย่างขององค์กรไว้.....ฉันกลัวว่าเมื่อพวกเขาจนตรอกแล้วจะเปิดเผยเราขึ้นมา ....ไม่ว่ายังไงองค์กรก็จะเปิดเผยไม่ได้ ทำได้เพียงเคลื่อนไหวในเงามืดเท่านั้น ดังนั้น ฉันหวังว่าคุณจะลงมือ จัดการพวกเขา”

หัวหน้าหลี่มองไปที่เฉินเป่ย ดวงตาทั้งสองฉายความแน่วแน่ คาดหวังที่จะได้คำตอบรับของเฉินเป่ย

แต่ท้ายที่สุดเฉินเป่ยก็ยังคงปฏิเสธเขา “ผมปลดเกษียณที่หู้ไห่แล้ว หน้าที่สำคัญที่สุดของผมในตอนนี้ คือการใช้ชีวิตที่เหลือกับภรรยา”

หัวหน้าหลี่นิ่งอึ้ง แววตาพลันหมองลง แต่ก็ยังพยักหน้าแล้วพูด “เอาเถอะ ขอให้พวกคุณมีความสุข.....หลังจากที่จัดการเรื่องนี้เรียบร้อยแล้ว ฉันค่อยไปดื่มกับคุณก็แล้วกัน”