บทที่271 พ่ายแพ้ราบคาบ!

บทที่271 พ่ายแพ้ราบคาบ!

หัวหน้าสาขาของสาขาซ่าหลัว แต่ไหนแต่ไรไม่เคยประสบกับการโจมตีแบบในวันนี้

สมาชิกที่เขาพามาเกือบจะพ่ายแพ้ราบคาบ

แม้แต่ตอนที่ปะทะกันกับอิทธิพลใต้ดินอื่น ยังบาดเจ็บล้มตายไม่หนักหนาขนาดในวันนี้

และเกิดการสูญเสียร้ายแรงแบบนี้ คาดไม่ถึงจะเพียงสองคนนี้

หัวหน้าสาขาจ้องเฉินเป่ยอย่างเย็นชา ในสายตาเต็มไปด้วยเลือด น่าหวาดกลัวอย่างยิ่ง

“ตายซะ!” หัวหน้าสาขาตะโกน มีดยาวในมือ เหมือนกำลังระบายความแค้นมหาศาลในใจออกมา

“ชิ้งๆๆ!” มีดในมือของหัวหน้าสาขาปะทะกับหลงหยาของเฉินเป่ยไม่หยุด ในมือเฉินเป่ยกุมหลงหยาไว้ ผ่าฟันสกัดไม่เลิก หัวหน้าสาขาใช้พลังทั้งหมดออกมา ภายใต้กำลังอันน่ากลัวที่เขาเพิ่มไปนั้น ทำให้ดูเหมือนครอบครองแรงมหาศาล ท่วงท่ายากจะต้านทาน

“ตาย!” หัวหน้าสาขามือกุมมีดไว้ แรงอาฆาตมีไม่ที่สิ้นสุด ราวกับกลายร่างเป็นมือสังหาร อยากขยายการสังหารนองเลือดไปทั่ว

เขาอยากแก้แค้นเพื่อพวกพ้องสมาชิกซ่าหลัวที่ตายไปในศึกนี้พวกนั้น

เฉินเป่ยถอยไปด้านหลังไม่หยุด เขาสกัดไว้ไม่หยุด และโชคดีที่กำลังเขาไม่น้อย ถ้าไม่อย่างนั้นเดิมทีคงสกัดการจู่โจมอันรุนแรงของหัวหน้าสาขานี้ไม่ได้

ส่วนซูเหลยมองเห็นภาพเงาของเฉินเป่ยที่กระเซอะกระเซิงอยู่หน่อยๆ แววตาอดเปล่งประกายไม่ได้

ภาพด้านหลังของเขาเวลานี้ ทำให้นับวันซูเหลยยิ่งรู้สึกคุ้นตา เหมือนเฉินเป่ยที่สุดเลย

หรือว่าเป็นเขาจริงๆ?

ซูเหลยแอบพูดในใจ ที่มาของเฉินเป่ยนั้นลึกลับ......แต่อย่างไรเสียหล่อนก็ไม่มีทางนำนักเลงข้างถนนที่ในช่วงปกติเล่นแง่สุดๆ และลิ้นพลิกกลับไปกลับมา กับภาพเงาของคนที่ความสามารถน่ากลัวในเวลานี้มาเชื่อมโยงด้วยกัน

แต่นอกจากเจ้าหมอนี่แล้ว ใครจะเสี่ยงชีวิตฝ่าอันตรายมาช่วยเหลือพวกหล่อนล่ะ?

ซูเหลยขมวดคิ้ว ส่วนเฉินเป่ยถอยสิบกว่าก้าวมาตลอด ทันใดนั้นก็หยุดฝีเท้าลง

“ชิ้ง!”

มีดยาวที่หัวหน้าสาขาฟันฝ่ามาไม่หยุดชะงักทันใด ดวงตาหนาวเหน็บของเขามองมาทางเฉินเป่ย ไม่เข้าใจว่าเขาอยากทำเรื่องอะไรออกมา

ในร่างกายของเฉินเป่ยมีลมหายใจหนึ่งปรากฏฉับพลัน ปีนขึ้นมาไม่ขาดสาย

ราวกับว่าในร่างกายของเขามีอะไรตื่นขึ้นแล้ว

เฉินเป่ยมองทางหัวหน้าสาขา เก็บสีหน้าที่เรียบเฉยขึ้นมา มองทางหัวหน้าสาขา พูดอย่างชัดถ้อยชัดคำ “ถ้าแกมีแค่ฝีมือนิดเดียวนี้ อย่างนั้นก็ถือโอกาสไสหัวไปแต่เนิ่นๆ ......ไม่อย่างนั้นล่ะตายแน่!”

น้ำเสียงของเฉินเป่ยเปลี่ยนฉับพลัน ความหมายที่หนาวเหน็บยิงออกมาจากในดวงตาคู่หนึ่ง ทั้งตัวมีกลิ่นอายดุเดือดระเบิดออกบึ้ม

สีหน้าหัวหน้าสาขาเปลี่ยนไป.......เขารู้สึกได้ถึงแรงอาฆาตหนาวเหน็บที่น่าสยองขวัญจากเฉินเป่ย ราวกับเหวนรกที่ทำให้คนจิตใจตื่นตระหนก

หัวหน้าสาขาหรี่ตาลง......ในใจเกิดความปั่นป่วนยกใหญ่ขึ้น

เวลานี้คนโง่ยังสามารถเดากันออก เมื่อสักครู่ไม่ใช่ความสามารถที่แท้จริงของเฉินเป่ย เขายังมีสิ่งที่ปิดซ่อนไว้

“แกจะซ่อนไว้อีกมากแค่ไหนก็ไม่มีประโยชน์!” หัวหน้าสาขาตวาดเสียงดุ เสียงที่เรียบมีพลังสั่นสะเทือนกลางอากาศ

เฉินเป่ยสีหน้าสงบ แต่ภายใต้ความสงบนี้กลับยิ่งเย็นยะเยือกขึ้น แม้กระทั่งอุณหภูมิในอากาศล้วนลดลงไม่หยุด

หลีชิงเยียนที่อยู่ไกลออกไปไม่รู้สึกถึงอะไร แต่สีหน้าซูเหลยกลับเปลี่ยนไป

จากบนตัวของเฉินเป่ย หล่อนรู้สึกได้ถึงกลิ่นอายที่ทำให้หล่อนหวาดกลัวไปหมด

ซูเหลยมองทางเฉินเป่ย ในแววตายิ่งเต็มไปด้วยความสับสน......ผู้ชายคนนี้ สรุปปิดซ่อนไว้มากเท่าไร......เหมือนกันกับนักเลงข้างทางคนนั้นที่เต็มไปด้วยความลับ

“ฉันเคยบอกแล้วไง แค่มือข้างเดียวจัดการแก......ก็เพียงพอแล้ว!” เฉินเป่ยกุมหลงหยาไว้ในมือ น้ำเสียงสงบผิดปกติ แต่กลับทำให้หัวหน้าสาขาอดสั่นไม่ได้

ในจิตวิญญาณลึกๆ ของเขารู้สึกได้ถึงอันตรายที่ร้ายแรงอย่างคาดไม่ถึง

มือเขากุมมีดไว้ แม้ว่าจะยึดครองตำแหน่งที่ได้เปรียบอยู่ แต่ยังรู้สึกถึงวิกฤตชีวิตโดยสัญชาตญาณ ทำให้เขาถอยหลังไปอย่างไม่ลังเลสักนิด

นี่เป็นสัญชาตญาณของคน เหมือนเจอความเจ็บปวดจะดิ้นรน......แต่เฉินเป่ยเพียงแค่ถือหลงหยาไว้ในมือยืนอยู่ตรงนั้น เทียบกับอันตรายใดๆ ล้วนทำให้เขาขนลุกขนพอง

ทั้งตัวเฉินเป่ยโดนความดุเดือดหนาวเย็นเข้าแทนที่ ราวกับแปลงร่างเป็นดาบแหลมที่พร้อมสู้เล่มหนึ่ง ทำให้ร่างกายหัวหน้าสาขาสั่นเทา

เขาแค่กุมหลงหยาไว้มือเดียว......กลับทำให้หัวหน้าสาขากลัวอย่างหาที่เปรียบไม่ได้

“จบแล้ว” เฉินเป่ยเอ่ยปากแบบเย็นชา แวบเดียว ไม่รอให้หัวหน้าสาขาตอบสนองเข้ามา เฉินเป่ยก็ก้าวเท้าออกไป ดวงตาเผยความดุเดือด

หลงหยาในมือของเขาคำรามสั่นสะเทือน ตื่นเต้นที่สุด

แวบเดียวร่างกายเฉินเป่ยก็สั่นไหว ชั่วขณะนั้นปรากฏตัวขึ้นด้านหน้าของหัวหน้าสาขา

ดวงตาหัวหน้าสาขาหดลง ความเร็วของเฉินเป่ยช่างไวเหลือเกิน แม้กระทั่งภาพวืดยังไม่ทิ้งเอาไว้ เกือบจะเหมือนแวบมา

ความเร็วของเขาไวถึงขั้นสุดยอด ในที่สุดหัวหน้าสาขาก็เข้าใจที่เฉินเป่ยบอกว่าฆ่าเขาด้วยมือเดียวก็พอนั้น......ไม่ได้พูดโกหก

เพราะเขาสามารถทำได้จริง

“ชิ้ง!”

เป็นเสียงของหลงหยาร่วงลง มือเฉินเป่ยที่เปื้อนเลือดสดเต็มไปหมดคลำหาบุหรี่มวนหนึ่งออกมา หลังจากนั้นจุดไฟดูดทีหนึ่งอย่างแรง

ส่วนหัวหน้าสาขาก็หมุนตัว มองทางเฉินเป่ย ดวงตาเผยความหวาดผวา

เขาเหมือนเจอเรื่องราวที่สยองขวัญอะไรมา มองทางเฉินเป่ยราวกับว่ากำลังมองปีศาจ สัตว์ประหลาด

เฉินเป่ยหมุนตัว ค่อยๆ พ่นควันบุหรี่ออกไปใส่หัวหน้าสาขา บอกว่า “พอใจรึยัง?”

ในสายตาของหัวหน้าสาขาที่หวาดกลัวเผยความอาฆาตแค้น “รอดูเถอะ ถ้าฉันตายแล้ว ทั้งซ่าหลัวจะต้องไม่ปล่อยแกไว้แน่”

เฉินเป่ยหัวเราะนิดหน่อย น้ำเสียงก้าวร้าวสุดๆ “พวกนักเลงที่ฝีมือกระจอกกลุ่มหนึ่ง กล้ามาหาเรื่องฉันด้วยเหรอ?”