บทที่288 ร่องรอยของราชาหลง!

บทที่288 ร่องรอยของราชาหลง!

ดวงตาหลีชิงเยียนแข็งตัว เธอมองทางร่างกายของเธอที่แต่ไหนแต่ไรไม่ยอมให้คนอื่นแตะต้อง แต่ใครจะไปคิดว่าเฉินเป่ยเจ้าคนสารเลวที่ไร้ยางอายคนนี้จะมาโอบเอวของเธอไว้ ท่ามกลางผู้คนมากมายในโถงใหญ่แบบหน้าไม่อาย

แม้กระทั่งหลีชิงเยียนยังสามารถเติมแต่งภาพนั้นออกมาในสมองได้ ตนเองหน้าแดงเต็มไปหมดยืนอยู่ด้านหน้า ส่วนเฉินเป่ย หน้าตาเต็มไปด้วยความอัปลักษณ์ยืนอยู่ด้านหลัง แขนทั้งคู่โอบร่างของตนเองเอาไว้

หลีชิงเยียนอยากจะดิ้นออก กลับนึกไม่ถึงว่ากำลังของเฉินเป่ยจะเยอะขนาดนี้ ทำให้หลีชิงเยียนดิ้นรนอยู่สักพัก ดิ้นหลุดไม่ออก

“ปล่อยออก!” หลีชิงเยียนพูดเสียงต่ำ เธอมองซูเหลยไปทีหนึ่ง ซูเหลยกำลังดูการพนันเพชรพลอยอย่างออกรสออกชาติ สมาธิจิตใจของหล่อนล้วนโดนการพนันเพชรพลอยที่เร้าใจนี้ดึงดูดไป เดิมทีไม่สนใจเธอกับเฉินเป่ยเลย

หลีชิงเยียนกัดริมฝีปากแดงไว้ เฉินเป่ยโอบเธอไว้แน่น ดมกลิ่นหอมละมุนบนผมยาวของเธอ กอดหญิงสาวที่ร่างกายอ่อนนุ่มไว้ในอ้อมอก จะให้เฉินเป่ยไม่ตื่นเต้นได้อย่างไรกัน?

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเป็นหลีชิงเยียนที่เคยออกกฎให้เขาว่าอยู่ข้างนอก ห่างเธอสามเมตร

แต่ตอนนี้เฉินเป่ยกลับแหกกฎอย่างใจกล้าบ้าบิ่น เสี่ยงอันตรายยั่วโมโหหลีชิงเยียน โอบกอดหลีชิงเยียนเอาไว้

พอรับรู้ถึงร่างกายที่อ่อนนุ่มในอ้อมอก เฉินเป่ยหรี่ดวงตาขึ้น มุมปากวาดรอยยิ้มตื้นๆ ขึ้น

ทันใดนั้นในใจหลีชิงเยียนกะพริบความรู้สึกที่คุ้นเคยขึ้น เธอดิ้นรนจากในวงแขนของเฉินเป่ยทันใด หมุนตัวแล้วตบหน้าเฉินเป่ยไปอย่างแรงทีหนึ่ง

“ป๊าบ!”

เสียงตบที่ดังกังวานเสียงนี้ ชั่วพริบตาเดียวดึงดูดความสนใจของผู้คนมากมาย รวมทั้งซูเหลยยังหันหน้ามา พอมองทางเฉินเป่ยและหลีชิงเยียนท่าทางฉงนสนเท่ห์ ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น งงงวยอย่างมาก

ส่วนเฉินเป่ยลูบๆ หน้าของตนเอง หน้าตากระอักกระอ่วนไม่ได้รับความเป็นธรรม ในใจเขาแอบกลัดกลุ้ม

ตนเองแม่งอยู่ในฐานะสามีของหลีชิงเยียน กอดไปนิดหน่อยหลีชิงเยียนก็มีปฏิกิริยาแบบนี้

เขาจะรู้ได้อย่างไรกันว่าหลีชิงเยียนจะตบหน้าเข้าให้ เป็นเพราะหลีชิงเยียนนึกถึงก่อนหน้านี้ที่เฉินเป่ยเคยทำเรื่องที่ยากจะเอ่ยปากพูดพวกนั้นต่อหลีชิงเยียน

สายตาแต่ละคนมองเข้ามา นี่หลีชิงเยียนถึงตอบสนองเข้ามา ระลึกได้ว่าไม่ปกติแล้ว

ทุกคนมองตนเองอยู่ ทำเอาหลีชิงเยียนอับอายครู่หนึ่ง ถลึงตาใส่เฉินเป่ยอย่างโหดเหี้ยม จึงเบียดฝูงชนออกไปข้างนอก รีบร้อนพุ่งออกไปทางด้านนอก เสียงฝีเท้ายังมีอาการสับสนอยู่

“ประธานหลี” ซูเหลยเรียกทีหนึ่ง รีบตามเข้าไปแล้ว

สายตาของผู้คนตกที่ตัวของเฉินเป่ย เฉินเป่ยหัวเราะอย่างกระอักกระอ่วน และรีบหมุนตัวเช่นกัน เดินอย่างรวดเร็วไปทางที่หลีชิงเยียนวิ่งไป

.............

อีกฟากของฮอลล์งานพนันเพชรพลอย ภาพเงาคนคนหนึ่งกำลังเดินอยู่ภายในฮอลล์ ภายใต้การอารักขาของบอดี้การ์ดมากมาย

ภาพเงาคนคนนั้นที่อยู่ในการล้อมรอบแน่นหนาของบอดี้การ์ด คุ้มครองดีมาก บอดี้การ์ดเหล่านี้ล้วนมาจากองค์กรลับเฉพาะที่ลึกลับแห่งนั้น......ทีมดูแลความปลอดภัยในประเทศ

มีเพียงหลีเช่าเทียนที่รู้ดี นี่คือหลีหง เพื่อความปลอดภัยของเขาแล้ว ดังนั้นจึงเลือกมาเป็นพิเศษ บอดี้การ์ดแต่ละคน ล้วนเป็นบุคคลทำงานลับเฉพาะยอดเยี่ยมในองค์ลับเฉพาะนั้น

ด้านหลังหลีเช่าเทียนมีผู้อาวุโสสองท่านตามมา นั่นคือปรมาจารย์พนันเพชรพลอยสองท่านที่หลีหงเชิญมาเพื่องานพนันเพชรพลอยในครั้งนี้ เดินทางไปด้วยตนเอง มุ่งไปในพื้นที่อื่นในเขาที่ห่างไกล

ปรมาจารย์สองท่านนี้เป็นพี่น้องฝาแฝด ไม่ว่าเป็นหน้าตาหรือว่าบุคลิกจิตใจ ล้วนเหมือนกันอย่างมาก คนที่ไม่รู้ มีความเป็นไปได้มากที่จะคิดว่านี่คือสองคนที่ลักษณะเหมือนกัน

ทั้งสองตามด้านหลังหลีเช่าเทียนอย่างสงบเงียบ สายตากวาดผ่านที่ตั้งแผงของห้องโถงพวกนั้น ในแววตามีความหมายที่เหยียดหยามจางๆ

หลังหลีเช่าเทียนเดินเล่นรอบหนึ่ง หยุดฝีเท้าลง หมุนตัวมองทางปรมาจารย์สองท่าน ถามด้วยความเคารพ “ปรมาจารย์ทั้งสองรู้สึกว่าพวกเราควรไปพนันเพชรพลอยที่ไหนค่อนข้างดี?”

ปรมาจารย์สองท่านมองหน้ากันและกัน เอ่ยปากกับหลีเช่าเทียน “มีผมสองคนอยู่ ทำให้อัตราที่คุณชนะพนันเพชรพลอยเพิ่มมากขึ้น ไม่ต้องพูดถึงพนันร้อยชนะร้อย การพนันเพชรพลอยธรรมดาไม่เป็นปัญหาของพวกเรา อยากเล่น ก็เล่นที่ใหญ่กว่า”

คนหนึ่งในนั้นชี้ไปทางด้านหน้า พูดว่า “ตามความคิดของนายใหญ่ตระกูลหลี ตรงนั้น ถึงจะเป็นโอกาสเหมาะให้คุณมีชื่อเสียงในเยี่ยนจิง”

หลีเช่าเทียนมองทางที่ไกลออกไป นั่นคือโซนพนันระดับสูง ตรงนั้นเป็นบุคคลที่มีอิทธิพลอย่างแท้จริง และร่ำรวยอย่างมากถึงไปพนันที่นั่น เป็นสถานที่แข่งขัน

ว่ากันว่าโซนพนันระดับสูง ถึงจะเป็นก้าวแรกของการเข้าสู่ธรณีประตูงานพนันเพชรพลอย

“สองท่านพูดถูก” หลีเช่าเทียนหัวเราะเล็กน้อย พูดเสียงดังชัด “ในเมื่อเป็นแบบนี้ งั้นก็ไปดูที่นั่นหน่อย!”

ปรมาจารย์พนันเพชรพลอยสองท่านอมยิ้มพยักหน้า ที่นั่นเป็นสถานที่ถลุงเงินเป็นว่าเล่นที่แท้จริง แต่สำหรับพวกเขาแล้ว ไม่มีอะไรแตกต่างกันกับเครื่องกดเงินอัตโนมัติเลย เป็นวิธีหาเงินง่ายดายที่สุด

.............

โซนพนันระดับสูง ในงานพนันเพชรพลอย ถือว่าเป็นสถานที่ชั้นสูงมากแล้ว

ไม่เหมือนกับโซนพนันระดับต่ำธรรมดาที่ด้านนอกห้องโถง โซนพนันระดับสูงอยู่ภายในห้องโถง สิ่งแวดล้อมสง่างาม เพราะมีเพียงบุคคลสถานะยิ่งใหญ่ หรือว่ามีอำนาจอิทธิพลแน่นอนถึงมีสิทธิ์เข้ามา ดังนั้นเทียบกันกับโซนพนันระดับต่ำที่เอะอะอยู่ด้านนอก ด้านในโซนพนันระดับสูงเงียบสงบอย่างมาก ตกแต่งโอ่อ่างงดงามอย่างเห็นได้ชัด หรูหรายิ่งใหญ่

นี่เดิมทีเป็นแค่โรงแรม ทว่าโดนเปลี่ยนเป็นกาสิโนชั่วคราวแล้ว โซนพนันแต่ละแห่งถูกแบ่งออกมาอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย บุคคลที่จิตใจสูงส่งแต่ละคนยืนอยู่กลางโซนพนันแต่ละที่ ดำเนินการแจกเงินทุ่มพนันแต่ละรอบ

เวลานี้ ในโซนพนันหนึ่งในนั้น คนตะวันตกที่สีหน้าซีดขาวท่านหนึ่งกำลังนั่งอยู่บนโซฟา ดื่มไวน์แดงเย็นเฉียบราวกับเลือดสดอยู่ ในแววตามีความหมายอาฆาตอยู่อ่อนๆ

คนตะวันตกผู้นี้ ในชุดสูทรีดเรียบ สีหน้าไร้สี แม้กระทั่งผิวหนังเผยสีที่ซีดเซียวออกมารางๆ จนมองเห็นเส้นเลือดสีเขียวภายใต้ผิวหนัง และริมฝีปากที่สดใสสะดุดตาผิดปกตินั้น ทำให้ดูแตกต่างตรงกันข้ามอย่างเด่นชัด

จมูกโด่งเป็นสัน ดวงตาฟ้าน้ำทะเลลุ่มลึก ชุดสูทตัวนี้ เดิมทีไม่มีทางปกปิดท่วงทีกลัดกลุ้มของเขาที่แพร่จากภายในสู่ภายนอกได้

สายตาของคนตกอยู่บนตัวชายหนุ่มที่ลักษณะเหมือนเขาคนหนึ่งที่อยู่ไม่ไกลมาก มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย เผยรอยยิ้มที่รักเอ็นดูออกมา

ชายหนุ่มคนนั้นลักษณะเหมือนเขาสมัยวัยหนุ่ม บนตัวมีท่วงทีความกลัดกลุ้มแพร่กระจายออกเหมือนกัน ที่ไม่เหมือนคือ ระหว่างที่เขาขยับเคลื่อนไหว ก็มีความมั่นใจในตัวเองไม่สะทกสะท้านแบบที่ไม่ควรเป็นในช่วงอายุนี้

เสียงที่น่าตกใจดังขึ้น ชายหนุ่มหมุนตัว เดินไปที่ด้านข้างคนตะวันตกท่านนี้ เผยรอยยิ้มออกมา “พ่อครับ ผมชนะแล้ว การพนันเพชรพลอยของหัวเซี่ยไม่ใช่แค่นี้เองเหรอ”

ผู้ชายพยักหน้า “แต่ลูกยังภูมิใจไม่ได้ ที่มาวัฒนธรรมหัวเซี่ยยาวนาน ถ้าไม่อย่างนั้นคงไม่เรื่องเล่ากันว่าที่นี่มีร่องรอยของราชาหลงหรอก”

ชายหนุ่มขมวดคิ้ว สอบถามอย่างสงสัย “พ่อครับ บนพื้นดินแห่งนี้สรุปมีอะไรกัน ถึงต้องให้พ่อมาตามหาขนาดนี้?”