บทที่287 ลงมีดครั้งที่สอง!

บทที่287 ลงมีดครั้งที่สอง!

ผู้อาวุโสท่านนั้นไม่ได้ทำให้เฉินเป่ยลำบากใจอีก หลังพูดกับเฉินเป่ยสองสามประโยค ตั้งใจรอคอยประมูลหินก้อนต่อไป

สักพักหนึ่ง ผู้ประมูลขายย้ายหินที่เล็กกว่าก้อนหนึ่งมาบนโต๊ะ เอ่ยปากนิ่งๆ “หินก้อนนี้ อยู่ชุดเดียวกันกับหินที่ก้อนหนึ่งราคาถึงสองหมื่นห้า ไม่เคยเจอทางการประเมินค่า ราคาสูงถึงห้าพัน”

เสียงผู้ประมูลขายพึ่งจบ ก็ทำให้ผู้คนที่มุงดูตกใจฮือฮากัน คนมากมายเริ่มถกเถียงขึ้นมา

“เป็นชุดเดียวกันกับหินที่ราคาสองหมื่นนั้น.......อย่างนั้นคุณภาพหินก้อนนี้น่าจะไม่แย่ อัตราจะมีเพชรพลอยไม่ต่ำ ฉันเสนอหกพัน!”

“ถึงแม้เป็นชุดเดียวกัน แต่ไม่รู้ว่าอัตราที่จะมีเพชรพลอยสูงรึเปล่า ดูจากภายนอกไม่มีอะไรต่างกับกับก้อนเมื่อกี้ ไม่คุ้มค่าให้จ่ายเงินมากเท่าไร ฉันเสนอเจ็ดพัน!”

“หนึ่งหมื่น!”

“สองหมื่น!”

ไม่นานหินก้อนนี้ก็ถูกประมูลไปที่ราคาห้าหมื่น

เสียงเคาะครั้งสุดท้ายยังคงเป็นชายวัยกลางคนก่อนหน้านี้ท่านนั้น หลังผ่านประสบการณ์เมื่อสักครู่ ครั้งนี้ถึงเขาจะต้องเสียเงินมากก็ยอม แม้แต่เสียงยังแหบแห้งขึ้นมา “ตัด! ถ้าก้อนนี้ไม่ทำเงินอีก ฉันจะรีบออกไปจากงานพนันเพชรพลอยทันที”

ดวงตาทั้งคู่ของชายวัยกลางคนเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอย เห็นได้ว่าการพนันเพชรพลอยมีความกดดันต่อจิตใจคนคนหนึ่งมากเท่าไร

ผู้เชี่ยวชาญด้านการตัดถือเครื่องตัดเดินเข้าไปแล้ว ทั้งหมดกลั้นลมหายใจเอาไว้ จ้องหินก้อนนั้นแน่น โดนตัดช้าๆ

ชายวัยกลางคนกัดฟันแน่น จ้องหินห้าหมื่นก้อนนี้ตาไม่กะพริบ ท่าทางประหม่าเป็นกังวลอย่างยิ่ง

เฉินเป่ยที่ด้านข้างหลีชิงเยียนหัวเราะนิดหน่อย บ่นกับตนเอง “น่าจะทำเงินได้อยู่”

หลีชิงเยียนมองค้อนเฉินเป่ยทีหนึ่ง หินก้อนนี้ราคาห้าหมื่น เทียบกับก้อนเมื่อสักครู่ไม่รู้เพิ่มขึ้นไปกี่เท่า โดยเฉพาะอย่างยิ่งยังจะเล็กกว่าก้อนเมื่อกี้นั้นลงมาก คาดไม่ถึงเฉินเป่ยบอกจะทำเงิน?

เจ้าหมอนี่กำลังพูดจาเหลวไหลอะไร?

ถึงแม้หลีชิงเยียนจะไม่เข้าใจ แต่ที่เฉินเป่ยพูด แม้แต่คนนอกวงการยังไม่เชื่อสักคน

หลีชิงเยียนถลึงตาใส่เฉินเป่ย พูดเสียงหนาวเหน็บ “ที่ควรพูดถึงพูด ที่ไม่ควรพูดอย่าพูด!”

เฉินเป่ยหดๆ ศีรษะแล้วบ่นพึมพำ กลับไม่กล้าพูดอีก

ท่าทางยอมแพ้ของเฉินเป่ยนี้ ถ้าชิงเหนียนอยู่ที่นี่ เห็นเข้าคงตกใจเป็นแน่

เพราะแม้แต่ชิงเหนียนยังไม่เคยเห็นมาก่อน เฉินเป่ยจะยอมแพ้ใคร

ราชาหลงที่น่าเกรงขามยอมแพ้ใครคนหนึ่ง โดยเฉพาะอย่างยิ่งยังเป็นผู้หญิง นี่เป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้อย่างยิ่ง ไม่มีใครเชื่อหรอก

ส่วนหลีชิงเยียนย่อมไม่รู้เรื่องพวกนี้ เธอเพียงคิดว่าให้เฉินเป่ยเจ้าหมอนี่อย่าทำขายหน้าต่อไปอีก เธอใกล้จะทนดูไม่ไหวแล้ว เธอกลัวว่าหากเฉินเป่ยพูดต่อไปอีก จะทำให้ผู้คนมากมายยิ่งไม่พอใจ

โดยเฉพาะเจ้าหมอนี่ไม่รู้อะไรทั้งนั้น ถ้าไม่ใช่เขากับหลีหยางมีความสัมพันธ์ที่ดี ถึงแม้หลีหยางจะเลอะเลือนแค่ไหนคงไม่ให้เขามาเข้าร่วมงานพนันเพชรพลอย ทำลายชื่อเสียงของบริษัทตระกูลหลีกรุ๊ปแน่

หลีชิงเยียนคิดอยู่ ในใจแอบทอดถอนใจ ถ้าหลีหยางรู้ว่าเฉินเป่ยเป็นแบบนี้ คงเสียใจแทบตายหรือเปล่า?

เวลานี้หลีชิงเยียนตัดสินใจเรื่องหนึ่งแล้ว คืนนี้กลับไปถึงโรงแรม จะต้องคุยกับพ่อเธอ พูดกับหลีหยางดีๆ ถึงสถานการณ์นี้ ดูว่ายังพอมีโอกาสกอบกู้บางส่วนได้หรือไม่

“ถึงตอนนี้ยังไม่เห็นสี น่าจะไม่มีแล้วล่ะ” มีดแรกลงไป ชั่วขณะหนึ่งสีหน้าชายวัยกลางคนผู้นั้นซีดไม่น้อย ได้ยินฝูงชนที่มุงดูแสดงความคิดเห็น ทำให้เราร่างกายโงนเงนอยู่บ้าง เกือบจะเป็นลมไป

“คงไม่เหมือนกันกับก้อนที่แล้วหรอกมั้ง? ก้อนที่แล้วแค่ไม่กี่พัน นี่ตั้งห้าหมื่นเลยล่ะ ถ้าขาดทุน นั่นก็ขาดทุนเยอะเลย”

“หินก้อนใหญ่ขนาดนั้นยังไม่มี หินก้อนเล็กขนาดนี้ต้องไม่มีอยู่แล้ว”

ฝูงชนที่ล้อมดูค่อยๆ ถกเถียงกัน สีหน้าชายวัยกลางคนยิ่งซีดเผือด หน้าผากเหงื่อซึมออก

“ยังตัดอีกมั้ย?” ผู้เชี่ยวชาญการตัดมองทางชายวัยกลางคน พูดแนะนำ “จากประสบการณ์ตัดมาหลายปีของผม อันนี้น่าจะเป็นของเสีย ไม่ต้องเปลืองเงินมีดที่สองแล้ว”

ผู้เชี่ยวชาญการตัดมองทางชายวัยกลางคน สายตาเต็มไปด้วยความเวทนา เขาเริ่มเห็นใจสงสารชายวัยกลางคน แม้แต่สองก้อนล้วนเป็นของเสีย

ตอนที่ชายวัยกลางคนลังเลว่าจะตัดดีหรือไม่ ในเวลานี้ มีเสียงหนึ่งลอยมาจากฝูงชนด้านหลังของเขา “ตัดเลย! ในเมื่อขาดทุนมามากขนาดนี้แล้ว ตัดอีกครั้งจะเป็นไรไป!”

ซู่!

ฝูงชนที่มุงดูเกรียวกราวกัน ชายวัยกลางคนหันหน้า สายตาแต่ละคนค่อยๆ มองไปตามเสียง มองเห็นเฉินเป่ยที่อยู่ข้างกายหลีชิงเยียนเอ่ยปากเสียงดัง บนหน้ายังมีรอยยิ้มบางอย่าง เห็นได้ชัดว่าลึกลับมาก

“เข้าใจอะไรผิดรึเปล่า ทั้งๆ ที่นี่เป็นของเสียก้อนหนึ่ง นายยังให้เขาตัด นี่นายไม่ใช่ทำลายเขาอยู่เหรอ!”

“มีดแรกตัดลงไปมากขนาดนี้ยังไม่มีอะไรเลย เห็นชัดว่าไม่ต้องลงมีดที่สองแล้ว ฉันพนันเพชรพลอยมาหลายปีขนาดนั้น ความรู้เล็กน้อยนี้ยังเข้าใจดี ของเสียแบบนี้ มีดเดียวก็พอแล้ว”

และผู้อาวุโสท่านก่อนหน้านี้นั้นมองทางเฉินเป่ย พูดเสียงดุ “พ่อหนุ่ม นายไม่เข้าใจการพนันเพชรพลอยก็ไม่ต้องมาแกล้งเข้าใจที่นี่หรอก ของเสียก้อนหนึ่ง ถ้านายอยากดูให้ได้ งั้นนายออกเงินลงมีดสองนี้ไหม? เพื่อนท่านนั้นก็ขาดทุนหนักแล้ว นายยังอยากให้คนอื่นเขาเสียเงินก้อนนี้อีกรึไง?”