บทที่286 ยอมแพ้เพื่อนางฟ้า!

บทที่286 ยอมแพ้เพื่อนางฟ้า!

หลีผิงมองเฉินเป่ย รอยยิ้มนี้ของเฉินเป่ย เลวทรามได้แค่ไหนก็เลวทรามแค่นั้น

แม้กระทั่งในรอยยิ้มของเฉินเป่ยยังมีความหมายยั่วเย้าอย่างเข้มข้น ทำให้ไฟโกรธของหลีผิง แวบเดียวก็ลุกขึ้นมาแล้ว

หลีชิงเยียนมองเฉินเป่ยอย่างอึ้งทึ่ง ในใจมีความอบอุ่นผุดขึ้นอย่างไม่รู้ตัว

ความโกรธเคืองความเกลียดที่เธอมีต่อเฉินเป่ยก่อนหน้านี้หายไปเกือบครึ่งโดยไม่รู้ตัว

ส่วนซูเหลยที่อยู่ข้างกายหลีชิงเยียน มุมปากกระตุกอย่างแรงไปครู่หนึ่ง

ในสายตาที่หล่อนมองทางเฉินเป่ยมีความประหลาดใจเพิ่มขึ้นมา......เพราะเมื่อสักครู่นี้ แม้แต่หล่อนยังมองรูปร่างของเฉินเป่ยไม่ชัดเจน

เฉินเป่ยทำเอาซูเหลยตกใจอีกครั้งหนึ่ง

“กล้าเตะฉันเหรอ!” หลีผิงโมโหแล้ว อย่างไรเสียเขาคงนึกไม่ถึงว่าเฉินเป่ยที่มีตัวตนราวคนใช้ผู้นี้ คาดไม่ถึงกล้ามาลงมือกับเขา

แม้แต่หลีชิงเยียนเขายังไม่เอามาใส่ใจ ยิ่งไปกว่านั้นเฉินเป่ยล่ะ?

ส่วนคำพูดของหลีผิงพึ่งจบลง มุมปากเฉินเป่ยวาดความหมายอันธพาลขึ้น

หลังจากนั้นหลีผิงยังไม่ทันมีการตอบสนองเข้ามา เฉินเป่ยก็ปล่อยฝ่ามือหนึ่งออกไปไวราวฟ้าแลบ

“ป๊าบ!”

ฝ่ามือนี้ของเฉินเป่ยตบจนหลีผิงมึนงงแล้ว ตรงหน้ามีดาวหมุนติ้วหึ่งๆ รู้สึกเพียงว่าเกิดอาการเวียนหัว

“แก.......” หลีผิงชี้ไปที่เฉินเป่ย เฉินเป่ยล้วงมือข้างหนึ่งในกระเป๋ากางเกง ผ่อนคลายสบายใจ มืออีกข้างไม่ได้ว่าง ตบหลีผิงจนหน้าบวมเปล่ง

แก้มทั้งสองของหลีผิงบวมสูงขึ้นมา ลักษณะแบบนั้น เศร้าสลดอย่างยิ่ง

“แม่งเอ๊ย แกหาที่ตายรึไง!” หลีผิงตวาด สีหน้าเดือดดาล

“ตึง!”

เฉินเป่ยถีบไปทีหนึ่งอย่างดุเดือด

“ตึง!”

หลีผิงกระแทกลงบนพื้นอย่างรุนแรง สลบไปแล้ว

เฉินเป่ยเดินไปด้านหน้าหลีผิง เอ่ยปากกับหลีผิงที่สลบไปนิ่งๆ “อย่าถามฉันว่าทำไมถึงลงมือโหดขนาดนี้ นี่คือแกหาเรื่องเอง กล้าด่าเมียฉัน ถุย!”

พอเฉินเป่ยเอ่ยปาก ทำให้หลีชิงเยียนที่อยู่ด้านข้างสีหน้าฝืดค้าง แก้มแดงระเรื่อขึ้นมา

“หน้าไม่อาย” หลีชิงเยียนถลึงดวงตาใส่ภาพด้านหลังของเฉินเป่ย บ่นอย่างฉอเลาะ

ซูเหลยที่อยู่ด้านข้างมองหลีชิงเยียนอยู่ หล่อนคาดไม่ถึงเช่นกันว่าหลีชิงเยียนยังมีช่วงที่ฉอเลาะแบบนี้ด้วย

เฉินเป่ยมองหลีผิงอยู่ นั่งยองลงมา ลูบคลำบนตัวของหลีผิงสักหน่อย ไม่นานก็คลำบัตรผ่านใบหนึ่งออกมาแล้ว

“ไปกันได้แล้ว” เฉินเป่ยมองทางหลีชิงเยียน เผยสีหน้าที่อบอุ่นละมุนออกมา

ใบหน้าหลีชิงเยียนดีใจ นึกได้ขึ้นมาฉับพลันพร้อมกับกับซูเหลย ถึงเข้าใจจุดประสงค์ที่เฉินเป่ยลงมือแล้ว เดิมทีต้องการบัตรผ่านในมือของเขา

หลีชิงเยียนมองเฉินเป่ยแวบหนึ่ง ในสีหน้าเต็มไปด้วยการชื่นชม

เธอเองยังรู้สึกว่าเกินคาด นึกไม่ถึงเจ้าหมอนี่ยังมีสมองมากอยู่ ไม่รู้ฉลาดขึ้นตั้งเมื่อไรกัน

เฉินเป่ยพวกเขาสามคนเดินมาถึงตรงหน้าพนักงานรักษาความปลอดภัย พนักงานรักษาความปลอดภัยสองคนนี้ดูเฉินเป่ยลงมือเมื่อสักครู่อย่างแจ่มชัด เวลานี้ขาทั้งสองสั่นเทากันหมด

คนที่แม้แต่หลีผิงยังกล้าตบ ยังมีใครไม่กล้าลงมืออีก?

พนักงานรักษาความปลอดภัยเห็นกันชัดเจน เฉินเป่ยต่อยหลีผิงได้อย่างง่ายดาย ส่วนหลีผิงโดนต่อยจนเรียกได้ว่าย่ำแย่ทนดูไม่ได้ ไม่มีแรงโต้กลับสักนิดเดียว

“พวกนาย........คาดไม่ถึงกล้าต่อยคุณชายหลีผิง......” พนักงานรักษาความปลอดภัยหนึ่งในนั้นพูดเสียงสั่น

เฉินเป่ยกวาดตามองพนักงานรักษาความปลอดภัยสองคนนี้ ส่ายๆ บัตรผ่านที่อยู่ในมือ ถามแบบอันธพาลมาก “ก็ต่อยเขาไง มีอะไรรึเปล่า?”

พนักงานรักษาความปลอดภัยอีกคนหนึ่งรีบดึงพนักงานรักษาความปลอดภัยอีกคนไว้ หัวเราะอย่างอึดอัด ท่าทีเปลี่ยนไปร้อยแปดสิบองศา “ทั้งสามท่าน เมื่อสักครู่พวกผมสองคนมีตาหามีแววไม่ ทั้งสามท่านให้อภัยด้วย ขออภัยครับ”

“งั้นพวกฉันเข้าไปได้รึยัง?” หลีชิงเยียนขี้เกียจมาไร้สาระกับสองคนนี้ ถามขึ้นตรงๆ

“ได้แน่นอนครับ เชิญครับ เชิญเลยครับ” พนักงานรักษาความปลอดภัยสองคนหลบทางให้ อย่างกับส่งเทพเจ้าโรคห่า ปล่อยให้เฉินเป่ยพวกเขาสามคนผ่านไปแล้ว

หลังจากทั้งสามคนเข้าไป พนักงานรักษาความปลอดภัยสองคนมองภาพด้านหลังของพวกเขาสามคน เช็ดๆ เหงื่อที่ซึมออกมาบนหน้าผาก “มาจากที่ไหนกัน คาดไม่ถึงแม้แต่ตระกูลหลียังกล้าหาเรื่อง?”

“ฉันได้ยินพวกเขาหลายคนพูดกันเมื่อกี้ เหมือนผู้หญิงคนนั้นเป็นคนของตระกูลหลี?”

“ตระกูลคนรวยขัดแย้งกันเยอะ ในเมื่อยังไงไม่เกี่ยวกับพวกเราเป็นพอ” ทั้งสองคนมองหลีผิงที่สลบไปบนพื้นทีหนึ่ง ถอนหายใจแล้ว “ให้ตระกูลหลีรีบมารับเขาไปเถอะ คนสองกลุ่มนี้ ไม่มีสักคนที่พวกเราหาเรื่องได้”

.............

ฮอลล์จัดงานพนันเพชรพลอยใหญ่เหลือเกิน ผู้คนมากหน้าหลายตา มองดูสุดลูกหูลูกตา ไม่แพ้ระดับฝูงชนแน่นขนาดที่ไปท่องเที่ยวในช่วงวันหยุดเลย

สิ่งที่ไม่เหมือนกันคือคนที่มาที่ฮอลล์นี้ได้ ไม่มีสักคนเป็นคนธรรมดา ส่วนใหญ่ล้วนเป็นบุคคลที่มีตำแหน่งไม่ธรรมดาของหัวเซี่ย