บทที่290 เวลาสำคัญ

บทที่290 เวลาสำคัญ

ซูเหลยไม่เข้าใจคำพูดประโยคนี้ ดังนั้นตอนที่เฉินเป่ยพูดถึง หล่อนจึงทำหน้างงงวย

แต่หลีชิงเยียนจะไม่เข้าใจได้อย่างไรกัน คำพูดประโยคนี้ ต่อให้ไม่เข้าใจการพนันเพชรพลอย แต่ขอเพียงผ่านประสบการณ์มามาก ล้วนรู้จักคำพูดหนึ่งที่โด่งดังมากในวงการพนันเพชรพลอย

ว่ากันว่าคำพูดนี้เป็นผู้มีความสามารถพิเศษท่านหนึ่งของวงการพนันเพชรพลอยปล่อยออกมา อธิบายอย่างลึกซึ้งถึงความหวาดเสียวและความสยองขวัญในการพนันเพชรพลอย

ส่วนผู้มีความสามารถพิเศษท่านนั้นเป็นใครกัน นี่กลัวว่าแม้แต่ปรมาจารย์ที่อาวุโสที่สุดในวงการพนันเพชรพลอยยังไม่รู้แน่ชัดเลย

หลีชิงเยียนพยักหน้า “รู้แน่นอน สรุปนายหมายความว่าอะไร?”

“รู้ก็พอแล้ว พนันเพชรพลอยครั้งหนึ่ง พอให้พวกเราเล่นที่นี่ได้ตามชอบใจแล้ว” เฉินเป่ยมองทางโซนพนันระดับสูง สายตาสงบลุ่มลึก

ส่วนหลีชิงเยียนที่อยู่ด้านข้าง มองอย่างดูถูกแบบกลั้นไม่ไหว เธอถึงได้เข้าใจความหมายนี้ของเฉินเป่ย คาดไม่ถึงอยากประมูลหินก้อนเดียวตัดออกมาก็มีของดีเลย และขายออกไปเอาเงินมาเป็นทุนของตนเอง?

ไม่มีความเป็นจริงได้เลย

พนันเพชรพลอยที่ตัดออกมาได้ของดีแล้วขายออกไปที่งาน เรื่องแบบนี้ไม่ใช่ไม่มี แต่คนจำนวนน้อยมากที่จะทำแบบนี้ เพราะแบบนี้กำไรจึงต่ำที่สุด ถ้าหลังจากเอาไปเสริมแต่งที่ข้างนอกเพิ่ม ราคาจะสูงขึ้นอีก

ส่วนเฉินเป่ย ถ้าอยากพนันหินก้อนหนึ่งแล้วตัดออกมาได้ของดีมากพอที่จะเล่นในโซนพนันระดับสูง นั่นต้องเป็นของล้ำค่าที่สุดในโลกเลยล่ะมั้ง?

การพนันเพชรพลอยประเภทนี้ จะปรากฏในโซนพนันระดับสูงได้อย่างไรกัน มันเกิดขึ้นเพียงที่ห้องพนันชั้นยอดของระดับสูง แต่ละก้อนราคาล้านขึ้นไป

หลีชิงเยียนมองเฉินเป่ยเหมือนมองคนบ้า เจ้าหมอนี่ช่างหน้าไม่อายเลย ความมั่นใจขยายใหญ่จนเธอทนดูต่อไปไม่ได้

เฉินเป่ยพูดคำนี้ออกมา เดิมทีไม่เหมือนคนที่เข้าใจการพนันเพชรพลอยพูดออกมา เพราะเรื่องบางอย่าง เดิมทีไม่อาจเกิดขึ้นได้

ส่วนสายตาที่ดูถูกเหยียดหยามของหลีชิงเยียนถูกเฉินเป่ยเพิกเฉยไป สายตาของเขากำลังจ้องโซนพนันระดับสูง ไม่มีความรู้สึกอับอายเพราะคำพูดเมื่อสักครู่ของเขาแม้แต่น้อย ท่าทางนั้นราวกับกำลังพูดเรื่องที่ปกติมากๆ เรื่องหนึ่ง

หลีชิงเยียนย่อมไม่รู้ว่าเฉินเป่ย เขาไม่ทำเรื่องที่ไม่มีความมั่นใจมาตั้งแต่ไหนแต่ไร

ส่วนซูเหลยที่อยู่ด้านข้างของหลีชิงเยียน มองเฉินเป่ยอยู่ สายตาเปล่งประกาย ท่าทางมีความสนใจ

หลีชิงเยียนคงไม่เชื่อเฉินเป่ยพูดมาสักประโยค แต่ซูเหลยไม่เหมือนกัน ซูเหลยรู้อะไรมามากกว่าหลีชิงเยียน มองเห็นเฉินเป่ยเรียบเฉยผ่อนคลาย ในใจเพิ่มความอยากรู้อยากเห็นขึ้นมานิดๆ

บวกกับเมื่อสักครู่ตอนอยู่ที่โซนพนันระดับต่ำ คำพูดสองประโยคง่ายๆ ของเฉินเป่ย ก็คาดคะเนถึงผลลัพธ์ได้แล้ว หลีชิงเยียนอาจจะรู้สึกว่าเป็นเฉินเป่ยดวงดี แต่ซูเหลยไม่ได้รู้สึกแบบนั้น

หล่อนรอคอยการแสดงของเฉินเป่ยที่เข้าไปโซนพนันระดับสูงมาก จะเหมือนกับที่เขาพูดเอาไว้จริงหรือไม่ ตัดหินเพียงมีดเดียวทำเงินได้ทันที

.............

เดินเข้าในโถงใหญ่ แสงไฟแวววาว แชนเดอเลียวิบวับขนาดใหญ่ ห้อยลงมาจากที่สูง แสงไฟส่องผ่านคริสทัลมา สาดไปที่พื้น สง่าหรูหรา

กระเบื้องเคลือบมีระดับ ผสมกับวัสดุของหยก ดูขึ้นมาละมุนอย่างยิ่ง บวกกับภาพวาดตามผนังทั้งสองข้างซ้ายขวา ภายในโถงใหญ่ เหลืองทองอร่ามงามตา บรรยากาศสูงศักดิ์

บุคคลที่จิตใจสูงส่งแต่ละคนผ่านโซนพนันระดับต่ำมา ในที่สุดก็มาถึงที่นี่ ภายใต้การนำทางของพนักงานบริการแต่ละคน เดินเข้าแต่ละห้องไปแล้ว

หลีชิงเยียนกับซูเหลยสังเกตที่นี่อยู่ หลีชิงเยียนที่ถึงแม้เคยเห็นโลกกว้างมามากก็ต้องยอมรับว่าที่นี่ตกแต่งได้สมบูรณ์แบบ เต็มไปด้วยความรู้สึกชั้นเยี่ยม หากไม่มีนักออกแบบชั้นนำระดับโลกมาออกแบบ เดิมทีไม่อาจมีความสำเร็จได้

หลีชิงเยียนกับซูเหลยรู้สึกหวั่นไหวกับการตกแต่งของที่นี่ ส่วนเฉินเป่ยเบ้ปากอย่างเหยียดหยามอยู่ด้านข้าง ชี้ไปที่สิ่งแวดล้อมสูงสง่าแบบนี้ พูดอย่างอันธพาลมาก “ก็แค่นี้เอง ชิงเยียน ถ้าคุณชอบเหมือนแบบนี้ กลับไปผมมีโอกาส จะสร้างให้คุณเยอะๆ เลย”

ไม่นานคำพูดของเฉินเป่ยก็ดึงดูดความสนใจของคนรวยบางส่วน สายตาแต่ละคนมองเข้ามา ตอนที่มองเห็นเครื่องแต่งกายบนตัวของเฉินเป่ย ค่อยๆ หัวเราะแล้วพูดเสียดสี “เยอะๆ? ต่อให้เป็นทางการเยี่ยนจิงยังไม่กล้าเอ่ยปากขนาดนี้ คนคนนี้เป็นใครกัน ก้าวร้าวขนาดนี้ ท่าทางไม่เข้าใจก็ทำเป็นเข้าใจ”

“ใช่ด้วย ฉันยังเห็นเป็นครั้งแรกที่พูดจาใหญ่โตขนาดนั้น คิดว่านี่คืออะไร? เห็นว่าโถงใหญ่นี้ใช้หลักล้านเลยนะ”

“ราคาสร้างโถงใหญ่นี้ พอที่จะซื้อชุดตัวนี้ได้หลายสิบล้านตัวเลยมั้ง?”

เสียงเหน็บแนมแต่ละคนดังขึ้น เฉินเป่ยสีหน้านิ่งเฉย แต่หลีชิงเยียนทนฟังไม่ได้อยู่บ้าง ใบหน้าแดงนิดหน่อย ถลึงตาใส่เฉินเป่ยอย่างรุนแรง

เฉินเป่ยทำหน้าไร้ความผิด แม้กระทั่งนิ่งสงบผิดปกติ ท่าทางนั้นเหมือนว่าไม่ใช่เขาเลย

“พูดเพ้อเจ้ออะไร หุบปาก” หลีชิงเยียนถลึงตาใส่เฉินเป่ยแบบโหดเหี้ยม

เฉินเป่ยหัวเราะเล็กน้อย ส่วนคนร่ำรวยผู้หนึ่งที่อยู่ด้านข้างมองการตกแต่งในโถงใหญ่อยู่ พูดอย่างประหลาดใจ “นี่น่าจะถือว่าเป็นสิ่งมหัศจรรย์ของหัวเซี่ยเลยมั้ง คาดไม่ถึงมีคนยังอยากทำเลียนแบบมันอย่างไม่ละอาย”

เฉินเป่ยที่อยู่ด้านข้าง ในที่สุดทนไม่ไหว หัวเราะขึ้นมา

“นายหัวเราะอะไร?”