บทที่301 การต่อสู้ที่ล่อแหลมอันตรายที่สุด

บทที่301 การต่อสู้ที่ล่อแหลมอันตรายที่สุด

สีหน้าที่กังวลของซูเหลยก็เปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน ถูกความตื่นตกใจเข้าแทนที่

“นี่เป็นไปได้ยังไง......” หลีชิงเยียนงงแล้ว มองเห็นผลลัพธ์ที่ทั้งสองหมัดปะทะกัน คาดไม่ถึงว่าจะเป็นแบบนี้

เกิดความเงียบสงบที่เกินความคาดหมายไปทั่วพื้นที่ แม้แต่เสียงเข็มตกยังได้ยิน จางเป่าเฉิงหุบปากลงแล้ว เขารู้ว่าเรื่องนี้ไม่เกี่ยวข้องอะไรกับเขาสักนิดเดียว เขาไม่สมควรแทรกเข้าไปในวังวนแบบนี้

หลีชิงเยียนมองเฉินเป่ยและพลเอกหลี่อย่างงงงวย ในใจยากจะสงบลง

หลีชิงเยียนกับซูเหลยคิดเหมือนกัน พลเอกหลี่เป็นนายพลระดับสูงของกระทรวงการป้องกันสงครามของเยี่ยนจิง ฝีมือแกร่งเหนือขั้น โดยเฉพาะซูเหลยยิ่งเข้าใจดี มวยจูนถี่ของพลเอกหลี่นั้น พลังน่าสยองขวัญ ถ้าเปลี่ยนเป็นร่างกายของคนทั่วไป จะต้องโดนระเบิดเป็นรูเลือดออกมาอย่างแน่นอน

และการทำให้แขนของเฉินเป่ยสั่นขาดเรื่องแบบนี้...เป็นสิ่งที่ง่ายดายเหลือเกิน

แต่เวลานี้หล่อนมองเห็นอะไรกัน?

หลังปล่อยหมัดหนึ่งไป พลเอกหลี่กลับเซถอยหลังหลายก้าว แขนขวาของเขากำลังสั่นเทาไม่หยุด

มีเพียงเฉินเป่ยที่เหมือนคนไม่เป็นอะไรทั้งนั้น ยังคลำหาบุหรี่ออกมา สูบไปทีหนึ่ง

ทั้งหมดเงียบสนิทจนน่ากลัว พลเอกหลี่ก้มหน้ามองแขนขวาของตนเองแวบหนึ่ง ทั้งแขนขวากำลังสั่นเทาเหน็บชา...เลือดลมภายในร่างกายของเขาปั่นป่วน ทำให้เขาเกือบพ่นเลือดสดออกมา

โชคดีที่อำนาจจิตของเขาเข้มแข็ง จึงอดกลั้นลงมาได้

พลเอกหลี่มองทางเฉินเป่ย ในใจไม่มีทางสงบลงได้เลย เจอกับมวยจูนถี่ที่เพิ่มการต้านทานหมัดนี้เข้าไป เขาชัดเจนอย่างมากว่าพลังน่าสยองขวัญมากแค่ไหน...ส่วนหมัดของเฉินเป่ยที่ปล่อยออกมาราวฟ้าแลบเมื่อสักครู่นี้ กลับไม่มีฝีมือให้พูดได้...ทั้งหมดล้วนเป็นแรงหมัดที่โจมตีออกมาอย่างเรียบง่ายที่สุด

แต่ทว่าหมัดนี้ พลเอกหลี่ยังตกเป็นเบี้ยล่างในการสู้รบนี้...พลเอกหลี่เองยังแปลกใจอย่างยิ่ง คาดไม่ถึงว่าตนเองจะพ่ายแพ้ให้กับผู้ชายที่แต่งเข้าบ้านผู้หญิงตระกูลหลีที่อันธพาลไม่เอาไหนคนหนึ่งจนได้

เดิมทีพลเอกหลี่อยากบีบให้เฉินเป่ยใช้มวยจูนถี่ออกมาอีกครั้ง......แต่ใครจะไปคิดว่าเฉินเป่ยจะใช้กำลังที่แข็งแกร่งออกมาดื้อๆ ......แม้แต่พลเอกหลี่ยังสู้ไม่ได้

พลเอกหลี่เหมือนโดนความจริงที่โหดร้ายตบหน้าไปทีหนึ่ง......เขาเป็นถึงนายพลระดับสูงของกระทรวงการป้องกันสงครามของเยี่ยนจิง ยังมาโดนสวะที่เกาะผู้หญิงกินคนหนึ่งยืนอยู่เหนือกว่า

เยาะเย้ยมากแค่ไหนกัน?

ไม่นานแววตาของพลเอกหลี่มีความล้ำลึกปกคลุมแบบหาที่สุดไม่ได้...คาดไม่ถึงเขาจะมองเฉินเป่ยไม่ออกอยู่บ้าง หรือว่าท่ายกทุ่มข้ามไหล่เมื่อสักครู่นั้น เป็นแค่ความบังเอิญครั้งหนึ่งจริงๆ?

พลเอกหลี่ไม่เข้าใจ เขาจ้องมองเฉินเป่ยอย่างมีความหมายลึกซึ้งอยู่นาน สุดท้ายก็ไม่ได้รับคำตอบที่ตนเองต้องการมา

มุมปากของเขายกเล็กน้อย ส่ายหน้าอย่างสงบเรียบเฉย “อาจเป็นฉันที่มองผิดเอง”

พูดจบ เขาก็หมุนตัว ค่อยๆ ออกไป

หลีชิงเยียนเห็นพลเอกหลี่จากไป ในที่สุดจึงโล่งอกลงมาแล้ว

“นี่” ทันใดนั้นเฉินเป่ยคาบบุหรี่ เรียกพลเอกหลี่เอาไว้

ร่างกายพลเอกหลี่สั่นนิดหน่อย หมุนตัวมองทางเฉินเป่ย

“ต่อไปขอให้นายอย่ามาวุ่นวายกับชิงเยียนอีก” น้ำเสียงเฉินเป่ยอันธพาลแบบหาที่สุดมิได้ บ้าระห่ำอย่างมาก

พลเอกหลี่สีหน้าฝืดค้าง ส่วนหลีชิงเยียนที่อยู่ด้านข้างได้ยินคำพูดนี้ก็อึ้งไปแล้ว มองทางเฉินเป่ย ใบหน้างงงวย

ผ่านไปสักพักหนึ่ง เธอถึงตอบสนองเข้ามา ใบหน้าเขินอายและโมโห

เจ้าหมอนี่หมายความว่าอะไร? กำลังประกาศอำนาจอธิปไตยเหรอ? กล้ากำเริบเสิบสานขนาดนี้อย่างคาดไม่ถึงเลย

ถึงแม้ว่าหลีชิงเยียนจะทั้งอายทั้งโมโห แต่ไม่รู้ทำไมตั้งแต่ต้นจนจบถึงไม่รู้สึกเคียดแค้นเฉินเป่ยได้เลย

ส่วนจางเป่าเฉิงก็สังเกตเฉินเป่ยและหลีชิงเยียนไม่ขาดสาย ผู้สูงอายุสะสมประสบการณ์มามากจึงเข้าใจอะไรดีสุด ในฐานะคนที่มีความฮึกเหิมเด็ดเดี่ยวคนหนึ่ง แวบเดียวเขาก็เข้าใจความสัมพันธ์ระหว่างเฉินเป่ยกับหลีชิงเยียน

“หัวหน้าสมาคมจาง อย่าไปฟังเขาพูดไร้สาระเลยค่ะ เดี๋ยวดูว่าฉันจะลงโทษเขายังไง!” หลีชิงเยียนอธิบายกับจางเป่าเฉิงอย่างเดือดดาล

จางเป่าเฉิงพยักหน้า หัวเราะฮาๆ “คุณหลี คุณไม่ต้องพูดแล้วครับ ผมเข้าใจ ผมเข้าใจทั้งหมด”

หลีชิงเยียนขมวดคิ้ว มองทางจางเป่าเฉิงที่ยิ้มอย่างมีความหมายลึกซึ้งนี้ ชั่วขณะนั้นใบหน้างดงามยิ่งแดงขึ้น แดงจนเหมือนกับแอปเปิลแดง

เส้นเลือดบนหน้าผากที่ขาวเนียนของเธอเต้นกระตุก จางเป่าเฉิงเข้าใจผิดอย่างแน่นอน

พลเอกหลี่มองเฉินเป่ยแบบลุ่มลึกที่หนึ่ง ราวกับอยากจะจดจำท่าทางของเฉินเป่ยเอาไว้ จากนั้นหมุนตัวออกไป

เฉินเป่ยจ้องภาพด้านหลังของพลเอกหลี่ที่ค่อยๆ ห่างไกลออกไป สายตาของตกอยู่บนแขนขวาของพลเอกหลี่ที่สั่นเทา เผยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ได้ใจออกมา

“เวลานี้แย่แล้ว นายล่วงเกินพลเอกหลี่ ช่วงเวลาที่พวกเราอยู่ที่เยี่ยนจิงต้องไม่ง่ายแน่” หลีชิงเยียนพุ่งเข้าไปที่เฉินเป่ย ตะโกนประโยคแรกด้วยความโกรธเคือง

สีหน้าเฉินเป่ยยังคงเรียบนิ่งสง่างามมาก “แค่นายพลระดับสูงคนหนึ่งเอง จะกลัวอะไร ต่อให้เป็นคนที่มีอำนาจมากที่สุดมา มีผมอยู่ ก็ไม่มีอะไรน่ากลัวทั้งนั้น”

หลีชิงเยียนหัวเราะเยาะ หันหน้ามองทางจางเป่าเฉิง ใบหน้าที่สวยเพริศพริ้งเขียนความหมายขอโทษเต็มหน้า “หัวหน้าสมาคมจาง ขอโทษนะคะ ผิดใจพลเอกหลี่เข้าแล้ว ทำให้คุณทำตัวลำบากไปด้วยเลย”

จางเป่าเฉิงส่ายๆ หน้า บอกว่า “ไม่เป็นไรครับ ผมกับเขาไม่ได้สนิทกันมาก โดยเฉพาะผมเป็นหัวหน้าสมาคมของสองสมาคมใหญ่ เขาไม่กล้าทำอะไรผมหรอก”

หลีชิงเยียนพูดคุยกับจางเป่าเฉิงอีกสักหน่อย จางเป่าเฉิงพูดว่า “งานพนันเพชรพลอยครั้งนี้ เท่าที่ผมรู้มา ไม่เหมือนกับเมื่อก่อน ดังนั้นจึงมีคู่แข่งมากมายเพิ่มขึ้นมาด้วย...แม้กระทั่งยังมีจากต่างประเทศเข้าแทรกแซงอีก”

“ดังนั้นหากอยากจะเข้าร่วมสุดยอดดาบสามเล่มและคว้าชัยชนะ นั่นเป็นความยากระดับสูงมากเลยล่ะ” จางเป่าเฉิงสีหน้าเคร่งขรึมจริงจัง ต่อให้เป็นเขาก็ยังไม่มีความมั่นใจมากเกินไป