บทที่310 สาเหตุที่บุคคลยิ่งใหญ่เข้ามา!

บทที่310 สาเหตุที่บุคคลยิ่งใหญ่เข้ามา!

หินหยาบสองก้อนนั้นที่ราคาหลายล้าน นอนนิ่งสงบอยู่ตรงนั้น ส่วนหลงหยาในมือของเฉินเป่ยก็ผ่าออกราวฟ้าแลบ ตัดเข้าตรงกลางหินหยาบ มีความลึกหลายฟุต

จางเป่าเฉิงมองเห็นการกระทำนี้ของเฉินเป่ย เหมือนว่าชั่วพริบตาเดียวก็เข้าใจขึ้นมาแล้ว...เจ้าหมอนี่ เดิมทีอยากใช้มีดในมือนี้ ตัดหินหยาบออกโดยตรง

แต่จะเป็นไปได้เหรอ?

เดิมทีควรใช้เครื่องตัดและผู้เชี่ยวชาญในการตัดโดยเฉพาะมาตัดหินหยาบออก โดยเฉพาะอย่างยิ่งเป็นหินหยาบที่อาจจะมีของล้ำค่าหายากอยู่แบบนี้ ยิ่งต้องการปรมาจารย์ที่ประสบการณ์โชกโชน และมีศิลปะด้านการตัดมาถึงจะได้ ถ้าไม่อย่างนั้นจะทำหินหยาบเสียหายได้ง่ายมาก ขอเพียงมีการเอียงเล็กน้อยหรือว่าใช้แรงมากไปหน่อย อาจจะทำให้หยกด้านในกลายเป็นของเสียได้

และตอนนี้เฉินเป่ยกำลังทำอะไร? จางเป่าเฉิงมองเฉินเป่ยอย่างโมโห โกรธจนสั่นเทาไปทั้งตัว กัดฟันแน่น...เจ้าหมอนี่อยากใช้มีดตัดออก นี่เดิมทีกำลังหาที่ตายชัดๆ

หัวเซี่ยในปัจจุบันนี้ ต่างหาไม่เจอว่าคนร่ำรวยมีอำนาจคนไหนกล้าสิ้นเปลืองหินหยาบขนาดนี้

จางเป่าเฉิงโกรธจนนิ้วที่ชี้เฉินเป่ยอยู่สั่นไปหมด เขาตะคอกอย่างโมโห “ไม่รู้เรื่องก็ไสหัวออกไปให้ฉัน ไม่รู้อะไรเลยยังมาออกความเห็นบ้าบออะไรที่นี่......นายรู้มั้ยว่าหินหยาบนี้แพงมากแค่ไหน ตัดเสียนายจะมาชดใช้เหรอ?”

เฉินเป่ยไม่เงยหน้า เอ่ยปากนิ่งๆ “ผมชดใช้ก็ชดใช้ นี่มีอะไรให้ชดใช้ไม่ไหวกัน หินกากๆ ก้อนหนึ่งเท่านั้นเอง อย่าเว่อร์เกินไปเลย”

นาย...ที่แท้เป็นแค่พวกนักเลงหัวไม้ นายเอามีดออกไปให้ฉันเลยนะ!” จางเป่าเฉิงมองเฉินเป่ยแบบอยู่เหนือกว่า โกรธจนพูดหยาบคายแล้ว

เฉินเป่ยเงยหน้า มองจางเป่าเฉิงแวบหนึ่ง แววตามีเลศนัยขึ้นมา เขาปล่อยมือออก ท่าทางแบบให้จางเป่าเฉิงตามสบาย

จางเป่าเฉิงมองเฉินเป่ยอย่างเหยียดหยาม “ฉันคร่ำหวอดในวงการพนันเพชรพลอยมาหลายสิบปี เป็นครั้งแรกที่เจอคนทำหินหยาบเสียหายแบบนาย.......นี่นายกำลังทำผิด!”

จางเป่าเฉิงพูดจบ กุมด้ามมีดเอาไว้ ใช้แรงสุดกำลัง อยากดึงมันออกมา

แต่หลังจากเขาใช้แรง กลับพบว่ามีดไม่ขยับสักนิด ยังคงคาอยู่ที่กลางหินหยาบ

สีหน้าจางเป่าเฉิงเปลี่ยนเล็กน้อย เขาก้มหน้ามองมีดที่คาอยู่กลางหินหยาบทีหนึ่ง เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ กัดฟันแน่น ใช้กำลังทั้งหมดออกแรง

แต่มีดยังคงไม่ขยับสักนิดเดียว เหมือนติดหนึบอยู่กลางหินหยาบ

จางเป่าเฉิงสีหน้าเปลี่ยนแปลง ไม่ว่าเขาจะใช้แรงอย่างไร จนท้ายที่สุดหน้าแดงเถือก ยังคงไม่สามารถดึงมีดออกมาได้

“หัวหน้าสมาคมจาง มีดด้ามเล็กขนาดนี้ ยังดึงไม่ออกอีกเหรอ?” เฉินเป่ยเอ่ยปากนิ่งๆ มุมปากแสยะรอยยิ้ม

จางเป่าเฉิงสีหน้าเขียวปัด “นายรอฉันเอาไว้เถอะ!”

จางเป่าเฉิงพูดจบ จึงพุ่งออกไปด้วยความเดือดดาลแล้ว

ไม่นานหลีชิงเยียนที่ใส่รองเท้าส้นสูงก็พุ่งเข้ามาแบบโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ บนใบหน้าที่สวยสดงดงามยังมีไฟโกรธลุกโชน

ส่วนตอนที่หลีชิงเยียนพุ่งเข้ามาในห้อง ก็เป็นตอนที่เฉินเป่ยกุมหลงหยาไว้ในมือ ตัดมีดสุดท้ายลงไป

“ฉึก!”

เฉินเป่ยตะโกน สายตาเผยความล้ำลึก หลงหยาในมือกลายเป็นแสงสีดำ ผ่าฟันลงอย่างรวดเร็ว

ภาพวืดเลือนรางของแสงสีดำแวบผ่าน หลีชิงเยียนมองอะไรไม่ชัดเลย ได้ยินเพียงเสียงดังกังวานทีหนึ่ง

“เฉินเป่ย!” หลังหลีชิงเยียนมองเห็นหินหยาบถูกตัดออก ใบหน้าแข็งทื่อ รอเธอตอบสนองเข้ามา ใบหน้างดงามก็ถูกความโกรธเคืองเข้าแทนที่

“หยุดนะ!” หลีชิงเยียนกัดฟัน ที่แท้จางเป่าเฉิงพูดไม่ผิด.......เจ้าหมอนี่ คาดไม่ถึงจะทำตามอำเภอใจตัวเอง ตัดหินหยาบด้วยตัวเอง

นี่ทำให้เกิดผลลัพธ์ที่ไม่มีทางจินตนาการได้ง่ายมาก

และเวลานี้หลีชิงเยียนพูดอะไรไปอีกก็คงสายเสียแล้ว หลังจากเธอมองเห็นหินหยาบถูกตัดออก โกรธเคืองอย่างยิ่งเลย

“ใครให้นายตัดสินใจเองโดยพลการ มาตัดหินหยาบเอง?” หลีชิงเยียนตวาดอย่างหนาวเหน็บใส่เฉินเป่ย เธอกำลังสอบถามเฉินเป่ยอย่างดุเดือดรุนแรง

เฉินเป่ยตะลึง ส่วนหลีชิงเยียนใบหน้าซีดเซียว มองหินหยาบก้อนนี้อยู่ เพียงรู้สึกว่าเหมือนฟ้าหมุนเคว้งคว้าง

หินหยาบราคาหลายล้าน...โดนเฉินเป่ยใช้วิธีแบบนี้ตัดออกแล้ว...ในใจหลีชิงเยียนปวดร้าวไปหมด

“ทำเสียของ...หินหยาบดีขนาดนี้ก้อนหนึ่ง กลับมาโดนนายทำเสียหายแล้ว ทำผิดเสียจริงๆ เลย!” จางเป่าเฉิงกุมหน้าอกไว้ มองทางเฉินเป่ย สายตานั้นราวกับสามารถฆ่าคนได้

ถ้าสายตาสามารถฆ่าคนได้ เกรงว่าเฉินเป่ยต้องโดนฟันไปหลายรอบ

“รีบไปเชิญผู้เชี่ยวชาญการตัดมา ดูหน่อยว่าช่วยได้รึเปล่า” จางเป่าเฉิงพูดกับซูเหลย

“ไม่ใช่แค่ตัดหินก้อนหนึ่งเหรอ ต้องตกอกตกใจมากขนาดนั้นเชียว......” เฉินเป่ยอดบ่นพึมพำไม่ได้

“คนบ้านนอกคอกนาอย่างนายจะรู้อะไร...ประธานหลี ผมแนะนำว่าไม่ต้องให้เขาปรากฏตัวในงานพนันเพชรพลอยแล้ว ครั้งนี้เขาทำหินหยาบก้อนนี้พัง ต่อไปไม่แน่ว่าจะทำพังอีกมาก!” จางเป่าเฉิงพูดเสียงดุ

“นี่ ผู้เฒ่า คุณว่าแบบนี้ก็ไม่มีเหตุผลไปนะ” เฉินเป่ยเบ้ปากแล้ว ตะโกนบอกอย่างอันธพาล

“คนอื่นเขาชื่อผู้เฒ่าเหรอ เรียกเขาหัวหน้าสมาคมจาง” หลีชิงเยียนอยู่ด้านข้างว่าเสียงดุ แก้ไขให้เฉินเป่ยพูดให้ถูก

“ถ้าหินหยาบนี้เสียหายหนัก เท่ากับว่านายทำให้บริษัทตระกูลหลีเสียหายเป็นร้อยล้าน!” จางเป่าเฉิงว่าเสียงดัง

ไม่นานผู้เชี่ยวชาญการตัดท่านหนึ่งก็ใช้แรงยกเครื่องตัดเดินตามซูเหลยเข้ามา