บทที่311 แค่ขอโทษก็คิดว่าจบแบบนี้เหรอ?

บทที่311 แค่ขอโทษก็คิดว่าจบแบบนี้เหรอ?

บนโซฟา ชิงเหนียนจ้องหินหยาบก้อนนี้แน่น สีหน้าดูไม่ชัดเจนยากจะคาดเดา

ผ่านไปนานมาก ชิงเหนียนถึงถอนหายใจออกอย่างหนักอึ้งทีหนึ่ง มองทางเฉินเป่ย ถามว่า “ลูกพี่ หินก้อนนี้ ยังมีบุคคลที่สามรู้รึเปล่า?”

น้ำเสียงของเฉินเป่ยเผยความสงบนิ่ง “มีสองสามคน แต่พวกเขาล้วนไม่รู้ว่าด้านในคืออะไร”

ชิงเหนียนสีหน้าดูแย่ “สิ่งของต้องห้าม...คาดไม่ถึงจะปรากฏขึ้นมาที่หัวเซี่ยอีกครั้ง ถ้าเปิดโปงออกไป ผลลัพธ์อันตรายอย่างยิ่ง”

เฉินเป่ยมองหินหยาบก้อนนี้อยู่ แววตาล้ำลึกแบบไร้ขอบเขต พูดช้าๆ “ถ้าถูกผู้มีอิทธิพลอื่นรู้เข้า ไม่เพียงในพื้นที่หัวเซี่ย ผู้มีอิทธิพลโบราณของต่างประเทศเหล่านั้นคงจะแทรกมือเข้ามาอย่างไม่สนใจอะไรทุกอย่าง...นั่นต่างหากที่เป็นเรื่องยุ่งยากที่สุด......”

“ลูกพี่ ทำยังไงดี?” ชิงเหนียนมองทางเฉินเป่ย “ตอนนั้นมีออกมาแค่ก้อนเล็ก ก็ทำให้เกิดการสังหารนองเลือดโหดร้ายที่หัวเซี่ยขึ้น...ถ้าปริมาณใหญ่ขนาดนี้ เดาว่าคงทำให้ผู้มีอิทธิพลมือที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังกำลังเคลื่อนไหวเตรียมก่อการร้าย แม้กระทั่งอาจจะลงมือด้วยตัวเอง”

ชิงเหนียนที่มองโลกในแง่ดีเรียบเฉยมาแต่ไหนแต่ไร หลังเห็นหินหยาบก้อนนี้เข้า ดูกระวนกระวายใจแบบยากจะพบเจอ เพราะราคาของของชิ้นนี้......พอจะทำให้ผู้มีอิทธิพลตระกูลชั้นนำนับไม่ถ้วนคลุ้มคลั่งได้

“ดูกันไปทีละขั้นแล้วกัน เส้นทางขนส่งครั้งนี้ต้องระวังเข้มงวดขึ้น มีเพียงฐานทัพถึงสามารถรักษาความปลอดภัยของมันได้” เฉินเป่ยคาบบุหรี่ไว้ พ่นควันบุหรี่เป็นวงออกมา ก่อนจะพูดขึ้น

“ครับ!”

“ใช้บริษัทยาชีวภาพเป็นที่คุ้มกัน ฉันไม่ได้ไปหาประธานคนหนึ่งมาแล้วเหรอ สามารถให้เขาแสดงผลงานได้แล้ว” เฉินเป่ยเอ่ยปากนิ่งๆ

“งานพนันเพชรพลอยครั้งนี้ มีของแบบนี้ออกมาได้....มักมีลางสังหรณ์ไม่ดีบางอย่างสินะ” ชิงเหนียนท่าทางกลัดกลุ้ม เขามีสัญชาตญาณบางอย่าง งานพนันเพชรพลอยในครั้งนี้คงไม่ธรรมดาขนาดนั้น

“ครั้งนี้ที่สามารถดึงดูดบุคคลยิ่งใหญ่มากมายขนาดนั้นมาได้...นายคิดว่าเป็นเพราะอะไร เรื่องนี้ไม่ธรรมดาขนาดนั้นแน่นอน.......เยี่ยนจิง นับวันยิ่งยุ่งเหยิงแล้ว” เฉินเป่ยเดินไปที่ริมหน้าต่าง ในแววตามีความล้ำลึกที่ก่อหวอดนั้น ยิ่งซับซ้อนขึ้น......

“เยี่ยนจิงเป็นใจกลางของหัวเซี่ย...ถ้าเยี่ยนจิงวุ่น นั่นไม่ใช่ว่าโลกก็ต้องวุ่นวายเหรอ?” ชิงเหนียนสยองขวัญ พูดๆ อยู่ก็ไม่พูดต่อไปอีกแล้ว เขาชาหนังศีรษะ เสียวสันหลังวาบ

เฉินเป่ยไม่พูด เพียงแต่สีหน้ายิ่งลึกล้ำซับซ้อน...ก่อนหน้านี้หลายปี ก็เป็นเพราะสิ่งของต้องห้ามชิ้นหนึ่ง....กระตุ้นให้เยี่ยนจิงเกิดการสังหารที่โหดเหี้ยมทารุณรอบหนึ่ง.......ครั้งนั้นเกิดภูเขาศพทะเลเลือดที่ไร้ขอบเขต เลือดไหลอาบนอง...ไม่รู้ว่าคนมากมายแค่ไหนต้องสังเวยชีวิตให้หายนะไม่สงบรอบนั้น......เยี่ยนจิงที่สงบสุขมาแต่ไหนแต่ไรเกิดการสั่นสะเทือนที่ไม่เคยเกิดขึ้นในประวัติศาสตร์แล้ว

และเวลานี้ ภาพเหตุการณ์ที่คล้ายกันมากปรากฏขึ้นอีกครั้ง เพียงแต่ครั้งนี้...ยังจะเกิดโศกนาฏกรรมของเยี่ยนจิงแบบในอดีตอีกเหรอ?

“ไม่หรอก ทุกวันนี้ไม่เหมือนอดีต...ฉันจะไม่ให้โศกนาฏกรรมเกิดขึ้นอีก” เฉินเป่ยค่อยๆ พ่นควันบุหรี่ออก แววตาสาดส่องความหมายแน่วแน่ออกมา

............

หลังหลีชิงเยียนและจางเป่าเฉิงเดินเข้าโซนการพนันระดับสูง หาห้องพนันสักห้องแล้วเดินเข้าไป

หลังหลีชิงเยียนส่งเลขของห้องพนันไปให้เฉินเป่ย จนถึงสุดท้ายก็ยังไม่เห็นเฉินเป่ยเข้ามา

“เจ้าหมอนี่ แค่ทิ้งหินหยาบก้อนเดียว ถึงตอนนี้ก็ยังไม่เข้ามา......” หลีชิงเยียนบ่นกับตนเอง

จางเป่าเฉิงที่อยู่ด้านข้างได้ยินหลีชิงเยียนบ่น หันหน้ามองทางหลีชิงเยียน พลางยิ้มบอก “ประธานหลีครับ ไม่มีอะไรน่ากังวลหรอก และจะไม่เกิดเรื่องอะไรด้วย มีผมอยู่การพนันเพชรพลอยจะไม่เป็นปัญหาครับ”

หลีชิงเยียนได้ยินจางเป่าเฉิงพูดแบบนี้ ถึงพยักหน้า วางใจอยู่บ้าง

จนกระทั่งประมูลหินหยาบไปได้สามสี่ก้อน เฉินเป่ยถึงมาแบบเอ้อระเหยลอยชาย

“เมื่อกี้นายไปทำอะไรมา ถึงเข้ามาสายขนาดนี้?” หลีชิงเยียนขมวดคิ้วสอบถาม

เฉินเป่ยหัวเราะหึๆ “ผมเอาก้อนหินนั้นไปฝังแล้ว”

หลีชิงเยียนได้ยินเฉินเป่ยพูดคำนี้ ชั่วขณะนั้นมึนงงไปแล้ว ใบหน้าอึ้งค้าง สักพักหนึ่งตอบสนองเข้ามา ไม่รู้ว่าจะพูดอะไรแล้ว พูดอย่างเหนื่อยใจ “ของเสียก้อนหนึ่งเท่านั้นเอง ฝังทำอะไรกัน บ้าบอ”

หลีชิงเยียนมองค้อนเฉินเป่ย และไม่ได้สนใจเฉินเป่ยอีก หันหน้าไปอีกด้านหนึ่ง

เฉินเป่ยสีหน้ากระอักกระอ่วน ส่วนจางเป่าเฉิงเพียงแค่กวาดตามองเฉินเป่ยแวบหนึ่ง สายตาเหยียดหยามดูถูก เห็นได้ชัดว่าไม่ได้เห็นเฉินเป่ยอยู่ในสายตา

ตอนที่ประมูลได้มาครึ่งทาง ทันใดนั้นหน้าประตูห้องพนันมีภาพเงาคนหนึ่งก้าวเท้าเข้ามาจากด้านนอก

คนคนนั้นเอามือทั้งคู่ไพล่หลัง เดินเข้าห้องพนัน ถึงแม้จะมีสายตามากมายตกอยู่บนตัวของเขา ทว่ายังคงเดินเหมือนอยู่ในสวนหย่อม ท่วงทีเรียบนิ่งเพลิดเพลิน

เพียงแต่ตอนที่เขามองเห็นเฉินเป่ยและหลีชิงเยียน ความดุร้ายในแววตาไม่มีทางปิดซ่อนได้แวบผ่าน

“อวี้ย้งเซวียน” หลังหลีชิงเยียนมองเห็นอวี้ย้งเซวียน ใบหน้างดงามเปลี่ยนสีเล็กน้อย เธอไม่มีทางสงบได้เช่นกัน

“เขามาได้ยังไงกัน?” จางเป่าเฉิงตกใจอยู่บ้าง โซนพนันระดับสูงมีห้องพนันมากขนาดนั้น อวี้ย้งเซวียนดันเดินเข้าห้องนี้ของพวกเขา.......ในใจหลายคนเกิดลางสังหรณ์ที่ไม่ดีขึ้น

“มาแบบไม่เป็นมิตร” เฉินเป่ยค่อยๆ พ่นควันบุหรี่ออก ถึงแม้สีหน้ายังคงสงบนิ่ง แต่ยิ่งลึกยากหยั่งถึง

“พวกเราไปกันเถอะ” หลีชิงเยียนเอ่ยปาก ตระกูลอวี้ขนาดใหญ่โต พวกเขาหลบเลี่ยงการปะทะน่าจะดีกว่า

“ไป หนีไปรอดเหรอ?” เฉินเป่ยยกมุมปากเล็กน้อย หลังอวี้ย้งเซวียนเดินเข้ามา สายตาล็อกพวกเขาเอาไว้แล้ว

“งั้นทำยังไงดี?” หลีชิงเยียนใบหน้าอึมครึม