บทที่312 การพนันที่เป็นหรือตาย!

บทที่312 การพนันที่เป็นหรือตาย!

หลีชิงเยียนมองทางอวี้ย้งเซวียน มุมปากอวี้ย้งเซวียนวาดเส้นรัศมีวงกลมขึ้น มีการขบคิดแฝงอยู่

ชั่วขณะนั้นหลีชิงเยียนกังวลขึ้นมา ถ้าอวี้ย้งเซวียนไม่อยากปล่อยพวกเขาไป...นั่นต้องเป็นความวุ่นวายที่แก้ยากอย่างแน่นอน

ภายนอกหลีชิงเยียนไม่มีการเปลี่ยนแปลง ยิ้มอย่างจริงใจ “ถ้าลดไฟโกรธของคุณชายอวี้ลงได้ อย่างนั้นชิงเยียนจะพยายามสุดกำลังแน่นอนค่ะ”

อวี้ย้งเซวียนจ้องใบหน้างดงามที่ไม่มีจุดด่างพร้อยใบนั้นของหลีชิงเยียน สายตายิ่งเร่าร้อนขึ้น มองอย่างโจ่งแจ้ง ทำให้หลีชิงเยียนขนลุกขนพองขึ้นทั่วร่าง ไม่สบายไปทั้งตัว

“ฉันไม่ใช่คนที่ใจแคบแบบนั้น เข้ามาครั้งนี้ ก็แค่อยากพนันอีกสักตั้ง ถ้าแพ้ ฉันจะรีบออกไปจากงานพนันเพชรพลอยนี้ทันที หลายวันที่เหลือ จะไม่ย่างกรายเข้ามาที่นี่โดยเด็ดขาด แต่ถ้าพวกเธอแพ้...” อวี้ย้งเซวียนมองทางเฉินเป่ย ชั่วขณะนั้นเสียงเย็นเฉียบลงมา สายตาประกายแรงอาฆาตแค้นหนาวเหน็บ “งั้นก็เอาเขามาให้ฉันจัดการ”

“ไม่ได้!” คำพูดของอวี้ย้งเซวียนพึ่งจบลง หลีชิงเยียนปฏิเสธอย่างไม่คิดสักนิด หลีชิงเยียนมองอวี้ย้งเซวียนอยู่ ใบหน้างดงามท่าทางแน่วแน่เฉียบขาด...เธอไม่อาจรับปากเงื่อนไขแบบนี้ได้ นี่เดิมทีเป็นการเอาชีวิตของเฉินเป่ยไปพนัน

ไม่...ดวงตาหลีชิงเยียนมองแวบเดียว มองเห็นผู้อาวุโสหนังหุ้มกระดูกคนนั้นที่อยู่ด้านหลังของอวี้ย้งเซวียน และมองเห็นอวี้ย้งเซวียนที่มั่นใจเป็นพิเศษ...นี่ไม่ใช่การพนัน อวี้ย้งเซวียนเตรียมการมาพร้อม นี่อยากจะเอาชีวิตของเฉินเป่ย

บรรยากาศเงียบงันผิดปกติ...เข็มตกยังได้ยิน......ได้เพียงได้ยินเสียงหายใจของแขกผู้มีเกียรติแต่ละคนที่นั่งอยู่.......

หลีชิงเยียนยืนอยู่ที่เดิม ร่างกายสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ ประธานนางฟ้าที่งดงามผู้นี้ กำลังเผชิญหน้ากับแรงกดดันมหาศาลที่ยากจะจินตนาการได้

“คุณชายอวี้ เขาเป็นคนของฉัน นอกจากเขาแล้ว อย่างอื่นเจรจากันได้ทั้งหมดค่ะ” ภายใต้แรงกดดันมหาศาลนั้น หลีชิงเยียนดื้อดึงเงยหน้า สบสายตากับอวี้ย้งเซวียน

สีหน้าอวี้ย้งเซวียนสงบนิ่ง เหมือนคาดการณ์ปฏิกิริยาของหลีชิงเยียนไว้ตั้งแต่แรกแล้ว น้ำเสียงเผยการหยอกเย้า “ทำไม นี่จะไม่ยอมรับปากเหรอ งั้นเอาเธอมาแลกกับเขาสิ”

สายตาที่มีเลศนัยของอวี้ย้งเซวียนปะทะกับหลีชิงเยียนกลางที่ว่างในอากาศ ดวงตาของอวี้ย้งเซวียนลึกล้ำ ราวกับหลีชิงเยียนอยู่ต่อหน้าเขา...ไม่มีความลับใด

เงียบสนิททั่วทั้งห้อง แขกผู้มีเกียรตินับไม่ถ้วนที่นั่งอยู่ต่างเก็บสายตากลับ เพราะไม่มีความคิดใดๆ ต่อการต่อสู้ฉากนี้ เทียบกับตระกูลพนันเพชรพลอยที่ชื่อเสียงโด่งดัง หลีชิงเยียนถือว่าเป็นอะไร มากที่สุดก็คือประธานตัวเล็กๆ คนหนึ่ง ไม่มีใครรู้ความสัมพันธ์ที่ไม่ชัดเจนระหว่างหลีชิงเยียนกับตระกูลหลีแห่งเยี่ยนจิงในอดีต เกือบจะทุกคนล้วนคิดว่าหลีชิงเยียนกำลังไม่ดูกำลังตนเอง

“คุณชายอวี้ ถอยมาสักก้าว แล้วจะเห็นท้องฟ้ากว้างใหญ่” หลีชิงเยียนเอ่ยปากอย่างชัดถ้อยชัดคำ เธอไม่ได้ยอมศิโรราบให้อวี้ย้งเซวียน เธอจะไม่ก้มหัวยอมให้ใครทั้งนั้น

ถึงแม้เธอรู้ว่าจะต้องพ่ายแพ้อย่างแน่นอน ต่อให้เธอรู้เครือข่ายเส้นสนกลในของตระกูลอวี้ หรือเอาทั้งบริษัทตระกูลหลีกรุ๊ปมาประกันก็ไม่เพียงพอ.......เธอก็จะไม่มอบเฉินเป่ยให้ เพราะนี่คือขีดจำกัดของเธอ

เธอรู้ว่าคำพูดประโยคนี้เดิมทีไม่มีประโยชน์อันใด แต่คำพูดประโยคนี้แทนท่าทีของเธอ เธอจะไม่ยอมเป็นคนพ่ายพ่ายให้อวี้ย้งเซวียนบีบ ยอมตายดีกว่าเสียศักดิ์ศรี

“น่าสนใจ ม้าที่คึกคะนองอย่างเธอ ฉันไม่ได้เจอมานานมากแล้ว” อวี้ย้งเซวียนยื่นมือมาบีบคางที่งดงามขาวนวลของหลีชิงเยียนไว้ เขาสังเกตจากด้านบนลงมา ราวกับกำลังชื่นชมของเล่นของตนเองอยู่

“ป๊าบ!” หลีชิงเยียนตบมือของอวี้ย้งเซวียนออก ลูกตาที่หยาดเยิ้มใสแจ๋วผุดความหมายโกรธเคือง.......การกระทำเมื่อสักครู่นั้น เดิมทีคือการเหยียดหยามดูหมิ่นต่อเธอ

“สารเลว แค่ไว้หน้าเธออยู่บ้าง คิดว่าตัวเองเป็นอะไรกันแน่” อวี้ย้งเซวียนสีหน้าเย็นชาฉับพลัน ตบฝ่ามือหนึ่งเข้าไปทางหลีชิงเยียน

เดิมทีเขาไม่ได้เห็นหลีชิงเยียนอยู่ในสายตา สำหรับเขานั้น หลีชิงเยียนกับหญิงบริการต่ำต้อยข้างกายเขาพวกนั้นไม่มีอะไรต่างกัน

ในเวลานี้ ด้านหลังหลีชิงเยียน เฉินเป่ยที่นั่งอย่างเอื่อยเฉื่อยบนเก้าอี้ และหรี่ดวงตาเล็กน้อยอยู่ขยับตัวทันใด เขาหายตัวไปจากที่นั่ง แขกผู้มีเกียรติที่นั่งอยู่ได้แต่มองภาพเงาคนที่เลือนรางวาร์ปผ่านไปราวสายฟ้าแลบ ขวางอยู่ตรงหน้าของหลีชิงเยียน

มือข้างนั้นของอวี้ย้งเซวียนชะงักอยู่กลางอากาศ ข้อมือของเขาถูกเฉินเป่ยบีบไว้

อวี้ย้งเซวียนตะลึง หลังมองเห็นเฉินเป่ยขวางอยู่ตรงหน้าหลีชิงเยียน ถึงตอบสนองเข้ามา หัวเราะเยาะหึๆ ยกมืออีกข้างหนึ่งขึ้นอย่างแรง ตบไปบนหน้าของเฉินเป่ยอย่างไม่สนใจอะไรสักนิด

“ป๊าบ!”

เสียงฝ่ามือที่กังวานเสียงนั้นยังดังขึ้นแล้ว สายตาของผู้คนทั้งหมดในห้องโฟกัสอยู่บนตัวของเฉินเป่ย

เฉินเป่ยลูบผ่านแก้มของตนเองอย่างช้าๆ มองทางอวี้ย้งเซวียน มุมปากวาดเส้นรัศมีวงกลมขึ้น เห็นได้ชัดว่าน่าสะพรึงกลัวผิดปกติ

“นายเจ๋งมากเหรอ?” เฉินเป่ยเอ่ยปากพูด

มุมปากอวี้ย้งเซวียนขยับหน่อยหนึ่ง ถามอย่างเรียบนิ่ง “นายจะทำอะไรฉันได้?”

เฉินเป่ยยกมุมปากขึ้น ทันใดนั้นดวงตาทั้งคู่ของเขาหดลง มือที่จับข้อมืออวี้ย้งเซวียนไว้คลายออก ตามมาด้วย ปล่อยตบหนึ่งออก ฟาดลงบนแก้มของอวี้ย้งเซวียนแล้ว

พลังที่น่าสยองขวัญระเบิดออกทันใด แขนของเฉินเป่ยมีเส้นเลือดเขียวปูดขึ้น ระเบิดพลังน่าหวาดกลัวที่ยากจะจินตนาการได้ออกมา

“ป๊าบ!” เสียงระเบิดราวฟ้าผ่าดังสะท้อนอยู่ในห้องพนัน ทำเอาข้างหูแขกผู้มีเกียรติแต่ละคนดังหึ่งๆ .......เสียงฝ่ามือนี้ช่างดังเหลือเกิน สามารถพูดได้ว่าสั่นสะเทือนเลือนลั่น

แม้แต่ซูเหลยได้ยินเสียงระเบิดดังกังวานนี้ยังสับสนตกใจเลย.......นี่เป็นพลังอะไรกันถึงทำให้ตบพลังเช่นนี้ออกมาได้?

ทั้งตัวของอวี้ย้งเซวียนโดนตบนี้เข้าไปหมุนสามร้อยหกสิบองศาอยู่ที่เดิม...หมุนไปหลายรอบอย่างบ้าคลั่ง อย่างกับลูกข่างรูปคนที่ไม่รู้ว่าหมุนวนไปกี่รอบกัน จากนั้นถึงหยุดลงมา ชนจนล้มลงบนพื้น พ่นเลือดสดออกมา