บทที่351 ไม่คู่ควรเป็นคน!

บทที่351 ไม่คู่ควรเป็นคน!

“แต๊กๆๆ...”

เปลวไฟกระหน่ำยิง เสียงปืนที่แสบแก้วหูเกือบจะโหมกระพือพายุขึ้นในห้องอาหาร ปืนยิงเร็ว ปืนไรเฟิล......ปืนผาหน้าไม้สารพัดเปิดฉากกราดยิงอย่างบ้าระห่ำ เปลวไฟสยองขวัญโหมพัดเข้ามา โต๊ะและเก้าอี้ถูกกลืนกินฉีกขาดในชั่วพริบตาเดียว

ชั่วขณะนั้น เฉินเป่ยหมุนตัว มือกุมมีดหลงหยาที่ดำขลับไว้ จ้องคนในตระกูลตู้ที่สายตาดุร้าย และยิงมาอย่างบ้าคลั่งเหล่านั้น สายตานั้นราวกับสายตาของปีศาจร้าย

และในเวลานี้ เปลวไฟก็พัดโหมถึงที่สุด

ทันใดนั้นเฉินเป่ยโบกขยับมีดหลงหยาโดยฉับพลัน ฟันตัดสกัดเปลวไฟซึ่งไม่มีที่สิ้นสุด

“ชิ้งๆๆ.......” เสียงปะทะดังชิ้งๆ ที่กังวานเสนาะหู เฉินเป่ยกุมมีดหลงหยาไว้ในมือ การเคลื่อนไหวไวดุจสายฟ้าแลบ เปลวไฟอันไร้ที่สิ้นสุดกระหน่ำยิงโหมพัดเข้ามา ถูกเฉินเป่ยต้านเอาไว้ได้ทั้งหมดแล้ว

ควันดินปืนตลบอบอวล เปลวไฟแต่ละดวงนั้นแยกเป็นสองส่วน ลูกกระสุนตกพื้น ทำให้ลูกตานายใหญ่ตระกูลตู้และผู้อาวุโสชุดดำหดอย่างรุนแรง

“ความเร็วไวขนาดนี้ คาดไม่ถึงจะ........ต้านกระสุนไว้ได้?” ผู้อาวุโสชุดดำคนนั้นสีหน้าตื่นตกใจ ภายในใจสั่นสะเทือนอย่างแรง ยากจะสงบลงได้

เฉินเป่ยทำให้ในใจของเขาเกิดคลื่นยักษ์ก่อตัวขึ้นมา

ตอนที่นายใหญ่ตระกูลตู้เห็นเฉินเป่ยใช้มีดสกัดลูกกระสุนการกระทำแบบนี้เข้า สีหน้ายิ่งประกายความซีดเซียว มองทางเฉินเป่ย มีความตกใจแบบยากจะเชื่อ

นี่แม่งเป็นคนหรือเปล่า? นี่แม่งทำได้อย่างไรกัน?

นายใหญ่ตระกูลสงสัยถึงสายตาของตนเองจะผิดปกติ แต่ผู้อาวุโสชุดดำด้านข้างคงไม่ได้ตาผิดปกติด้วยหรอกมั้ง?

นายใหญ่ตระกูลตู้นั่งอยู่ที่เดิมค่อยๆ หยิบขวดไวน์ลาฟิตที่อยู่ด้านข้างขึ้น เทไวน์แดงให้ตนเองไปแก้วหนึ่ง

และตอนที่เขาอยากจะยกแก้วไวน์ขึ้นจิบ ทันใดนั้นกระสุนปืนลูกหลงลูกหนึ่งก็ยิงเข้ามาจากมุมที่นึกไม่ถึง ยิงผ่านแก้วใส เฉียดต้นคอของเขา ก่อนจะยิงทะลุตรงเข้าไปกลางผนังด้านหนึ่ง

นายใหญ่ตระกูลตู้หนังศีรษะชา บนแก้วใสในมือของเขามีรูกระสุนรอยหนึ่งเพิ่มขึ้นมาอย่างกะทันหัน แวบเดียว แก้วใสก็ถูกแรงสั่นสะเทือนมหาศาลสั่นจนแตกละเอียด เศษแก้วหล่นลงดังซู่ ไวน์แดงหกราดทั้งตัวของเขาแล้ว

ที่ต้นคอของนายใหญ่ตระกูลตู้ปรากฏสีเลือดรอยใหญ่ขึ้น...เขาโดนกระสุนลูกหลงถากผิวหนังให้แล้ว

หลังนายใหญ่ตระกูลตู้ตอบสนองเข้ามา ในใจเต้นแรง......กระสุนลูกหลงเมื่อสักครู่นั้น ขอเพียงเอียงอีกนิดสักหน่อย...คงจะยิงทะลุลำคอของเขา

นายใหญ่ตระกูลตู้สูดหายใหญ่เข้าลึกๆ ทีหนึ่ง สูบซิการ์ไป มองเฉินเป่ยที่รูปร่างไม่แจ่มชัดอยู่กลางห้องอาหาร แววตาล้ำลึก ครู่หนึ่ง เขาออกคำสั่งช้าๆ “ไล่ฆ่าสุดกำลัง!”

และเวลานี้ เฉินเป่ยทุ่มกำลังโบกสะบัดมีดหลงหยาในมือ สกัดเปลวไฟที่ระเบิดยิง และพัวพันเข้ามาอย่างคลุ้มคลั่ง ความเร็วก้าวหน้าขึ้น

ในเวลานี้ กระสุนลุกหนึ่งยิงมาจากมุมที่นึกไม่ถึง ร่างกายเฉินเป่ยวาร์ปหาย เปลวไฟไล่จู่โจมอย่างบ้าคลั่ง เขาพยายามสกัดกั้นโจมตีสุดชีวิต แต่กลับไม่ได้คาดการณ์ถึงการมีอยู่ของกระสุนลูกนี้โดยสิ้นเชิง

ความสนใจของเขาอยู่ที่เปลวไฟที่พัวพันแบบไม่มีที่สิ้นสุดด้านหน้า เพิกเฉยกระสุนที่ไม่สำคัญนั้นเลย

“เฮือก!” กระสุนลูกหนึ่งยิงเข้าร่างกายของเฉินเป่ยฉับพลัน เกิดสายเลือดที่กระจายขึ้น

“ปัง!”

เฉินเป่ยส่งเสียงฮึดฮัด กระสุนลูกนี้ทำให้การกระทำของเขาหยุดชะงัก ชั่วพริบตาเดียว เปลวไฟที่ระเบิดยิงแบบหาที่สุดไม่ได้ก็จู่โจมมาอย่างเต็มที่

“ปังๆ!” เปลวไฟทะลุผ่านร่างกายของเฉินเป่ยหลายลูกติดต่อกัน เลือดสดไหลทะลักออกมา

เสื้อคลุมสีแดงตัวนั้นของเขายิ่งสีสันสดเพิ่มขึ้น เลือดสดด้านบนนั้นนับวันยิ่งเปื้อนเพิ่มขึ้น ราวกับจะย้อมมันให้เป็นเสื้อคลุมเลือดตัวหนึ่ง

ร่างกายเฉินเป่ยสั่นเทา คนในตระกูลตู้นับไม่ถ้วนหัวเราะอย่างอัปลักษณ์

เพราะเฉินเป่ยบาดเจ็บแล้ว เขาไม่ใช่เทพเจ้าแห่งสงครามที่ไร้ศัตรู หรือยอดมนุษย์ เขาโดนยิงแล้ว และอยู่ไม่ไกลจากความตาย

นายใหญ่ตระกูลตู้เห็นฉากนี้ ดวงตาทั้งคู่แข็งตัวเล็กน้อย ตามมาด้วยลูกตาดำที่ล้ำลึกค่อยๆ เผยรอยยิ้มออกมา

“วอนหาที่ตาย รอดูว่าแกจะทนไปได้นานแค่ไหน” ผู้อาวุโสชุดดำมองทางเฉินเป่ย หัวเราะเยาะ รอยยิ้มมีเลศนัย

“เอ่อ......” เฉินเป่ยพ่นเลือดสดออกมา มือซ้ายคลำไปทางท้องน้อย กลางฝ่ามือเป็นเลือดสดสีเข้ม.......

และตอนที่เฉินเป่ยเงยหน้าอีกครั้ง ดวงตาทั้งคู่ภายใต้หน้ากากถูกลักษณะบิดเบี้ยวแดงฉานเข้าแทนที่

เขาในวินาทีนี้ ทั่วทั้งตัวแพร่กระจายกลิ่นอายที่สยดสยองอย่างหาที่เปรียบไม่ได้ ราวกับอยากให้สิ่งมีชีวิตทั้งหมดสั่นเทา

ความโกรธของราชาหลง......นี่คือราชาหลงโกรธโดยแท้จริง ทำให้ต่างประเทศสั่นสะเทือน

พอราชาหลงโกรธ......ศพลอยอืดท่วมท้น

พอราชาหลงโกรธ......เลือดไหลทะลัก

ที่ต่างประเทศ ขุนศึกชั้นยอดนับไม่ถ้วน และกลุ่มนายทุนเหนือชั้น ทุกคนต่างรู้ซึ้งถึงคำพูดประโยคนี้กัน นั่นคือสิ่งที่บรรยายอยู่ในเวลานี้

“ตระกูลทอง...ป่าเถื่อนโหดร้าย...เหี้ยมโหดไร้มนุษยธรรม ในเมื่อกฎหมายของหัวเซี่ยทำอะไรพวกแกไม่ได้ งั้นปล่อยให้ฉัน...เป็นสวรรค์มาลงโทษ ทำตามหลักการสวรรค์!” เฉินเป่ยแหงนหน้ามองฟ้าแล้วคำราม หลังจากเขาโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ ก็ทำให้ที่ว่างในอากาศล้วนใกล้จะบิดเบี้ยวไปหมด

แวบหนึ่ง แสงดำระเบิดยิง คมมีดสั่นสะเทือนลั่นกลางอากาศ ราวกับมังกรคำรามอย่างแจ่มแจ้งยิ่งใหญ่