บทที่352 รับบัญชาสวรรค์มาลงโทษ!

บทที่352 รับบัญชาสวรรค์มาลงโทษ!

“ปึง!”

ทั้งตัวของนายใหญ่ตระกูลตู้ติดไปบนผนังที่ด้านหลัง เขามองฝ่ามือของตนเองโดนปลายมีดแหลมคมทะลุผ่านอย่างแรง ตรึงเขาไว้บนผนัง ทำให้สีหน้าของเขาตกใจอย่างยิ่ง

ร่างกายนายใหญ่ตระกูลตู้สั่นเทารุนแรง เขามองเฉินเป่ยสังหารหมู่อย่างบ้าระห่ำอยู่ด้วยแรงอาฆาตแค้นอันมหาศาล......ริมฝีปากของเขากระทบสั่นอย่างบ้าคลั่ง

ฝีมือของเฉินเป่ยห่างไกลจากการใช้คำว่าเกรียงไกรมาอธิบายได้ สามารถเรียกได้ว่าสยองขวัญเหลือล้น ทำลายล้างความรู้ความเข้าใจของนายใหญ่ตระกูลตู้ลงโดยสิ้นเชิง

นายใหญ่ตระกูลตู้ แต่ไหนแต่ไรไม่เคยเจอคนที่มีฝีมือเช่นนี้มาก่อน

ออกสู้คนเดียวกับคนในตระกูลตู้ที่มือถืออาวุธหลายร้อย......แรงอาฆาตท่วมท้น

เฉินเป่ยกวาดสายตาหนาวเหน็บมองคนในตระกูลตู้นับไม่ถ้วน สีหน้าเย็นชาฉับพลัน

ปืนในมือของเขากราดยิงอย่างดุเดือด......ร่างกายที่อยู่ด้านหน้าล้มลงจมในกองเลือดไม่ขาดสาย

เลือดเหม็นกระเด็นไม่หยุด เสียงโหยหวนดังก้องอยู่ในอากาศ

คนในตระกูลตู้นับไม่ถ้วนล้มลงบนพื้น ดิ้นรนจนบิดขยับร่างกายด้วยความเจ็บปวด ระเบิดเสียงโหยหวนที่ยากจะจินตนาการออกมา

นี่คล้ายกับฉากของนรกผืนหนึ่ง ภาพสยดสยองที่ยากจะจินตนาการ

“นายใหญ่ ช่วยด้วย!” คนในตระกูลตู้แต่ละคนส่งสายตาไปทางนายใหญ่ตระกูลตู้ พวกเขาหวังว่านายใหญ่ตระกูลตู้จะสามารถช่วยเขาได้

ทว่ากลับตามมาด้วยเปลวไฟแต่ละดวงคำรามเข้ามา เสียงดังกังวานหลายเสียง เปลวไฟระเบิดยิงเข้าที่หน้าผากของพวกเขาแล้ว

ในชั่วแวบเดียวเสียงร้องโหยหวนก็หยุดลง ในมือเฉินเป่ยถือปืนไว้ สายตาตกอยู่ที่คนในตระกูลตู้นับไม่ถ้วน ราวกับยมทูตเทพสังหาร

กลิ่นคาวเลือดอันเข้มข้นและทำให้คนอยากอาเจียนคละคลุ้งเต็มทั่วอากาศ เลือดนองบนพื้น ไหลจนถึงน่องขาตั้งแต่นานแล้ว ราวกับทะเลเลือดค่อยๆ ไหลทะลักไปทางนอกห้องอาหาร

ไม่มีใครนึกถึงว่านั่นเกือบใกล้จะเป็นทะเล ได้เปลี่ยนเป็นสีแดงเข้มตั้งแต่แรกแล้ว เหนียวข้นอย่างยิ่ง เรียกได้ว่าสยดสยอง

ทั้งห้องอาหารกับโรงฆ่าสัตว์เหมือนไม่มีอะไรแตกต่างกัน ผนัง โต๊ะและเก้าอี้ ทุกที่ล้วนเป็นรูกระสุน รอยเลือดที่หลงเหลือจากเลือดสดพุ่งออกมา

ศพนับไม่ถ้วนที่บนพื้นกองรวมขึ้นมาคล้ายกับภูเขาเล็ก นั่นคือร่างของคนในตระกูลตู้ที่กองเป็นภูเขา ในบรรดาพวกเขา ผู้คนนับไม่ถ้วนยังคงตายตาไม่หลับ จ้องตาเขม็งใส่นายใหญ่ตระกูลตู้ บนหน้ายังมีแรงอาฆาตมหาศาลที่ไม่พอใจ

นี่พึ่งผ่านมานานเท่าไรกัน พื้นที่ตรงนี้จากที่เป็นความเหี้ยมโหดไร้ขอบเขต กลับเปลี่ยนเป็นความเงียบงันดุจการตาย

คนในตระกูลตู้หลายร้อย...ฝูงชนไร้ที่สิ้นสุดเกือบพันก็เป็นเช่นนี้ จากในห้องอาหาร กองรวมกันเกลื่อนกลาดจนมาถึงด้านนอกห้องอาหาร

“นี่เป็นไปไม่ได้!” นายใหญ่ตระกูลตู้มองฉากนี้อยู่ เบิกดวงตาโต เขาไม่อยากเชื่อฉากที่เกิดขึ้นนี้ แต่ความจริงคือ เขาไม่เชื่อไม่ได้

ฉากตรงหน้านี้ช่างโหดร้ายสั่นสะเทือนเหลือเกิน

นายใหญ่ตระกูลตู้พยายามดิ้นรนขึ้นมา ทันใดนั้นเขาถือโอกาสตอนที่ผู้อาวุโสชุดดำไม่ระวังตัว ดึงอินทรีทรายออกมาจากที่เอวของผู้อาวุโสชุดดำ ระเบิดยิงอย่างบ้าคลั่งไปทางเฉินเป่ย

กระสุนปืนในอินทรีทรายไหลทะลักอย่างคลุ้มคลั่ง เปลวไฟที่พลังน่ากลัวแต่ละดวงยิงไปทางกลางหลังของเฉินเป่ย

ทันใดนั้น ร่างกายเฉินเป่ยวาร์ปหายกะทันหัน หลบผ่านเปลวไฟแต่ละดวงนั้นได้โดยง่ายดาย จากนั้นค่อยๆ หมุนตัวมองทางนายใหญ่ตระกูลตู้

ดวงตาทั้งคู่ของเฉินเป่ยซึ่งแฝงไปด้วยแรงอาฆาตไร้ที่สิ้นสุดปะทะกับนายใหญ่ตระกูลตู้ สายตานายใหญ่ตระกูลหดลง พยายามดิ้นรนรุนแรงขึ้นมาอย่างฉับพลัน

และในเวลานี้ ผู้อาวุโสชุดดำแย่งอินทรีทรายในมือนายใหญ่ตระกูลตู้คืน วิตกจนหนีออกไปจากในห้องอาหารแล้ว

“จางหงเหลียง นายกลับมาเดี๋ยวนี้นะ!” นายใหญ่ตระกูลตู้สีหน้าแข็งทื่อ ตะโกนบอกทางผู้อาวุโสชุดดำ

“คุณช่วยเหลือตัวเองจะยิ่งสุขมากกว่านะ!” จางหงเหลียงทิ้งอินทรีทรายไปด้านหลังแม้แต่หน้ายังไม่หันกลับมา หลบหนีไปอย่างหวาดผวา

นายใหญ่ตระกูลตู้สายตาแหลมคมมือไว มืออีกข้างหนึ่งรับอินทรีทรายที่ตกลงไว้ ค่อยๆ สบายใจขึ้นมาหน่อย จากนั้นเล็งไปทางเฉินเป่ยอย่างไม่ลังเลสักนิด ลั่นไกปืนอย่างบ้าระห่ำ

เสียงปืนดังขึ้นข้างหูไม่หยุด......เปลวไฟแต่ละดวงปลิวหวือยิงออกไปทางหน้าอกของเฉินเป่ย ส่วนเฉินเป่ยในมือกุมมีดหลงหยาไว้ กำลังก้าวบีบเข้าใกล้ทางนายใหญ่ตระกูลตู้ เปลวไฟที่เล็งเป้ายิงมาแต่ละดวงนั้นถูกเฉินเป่ยฟันตัดเป็นสองส่วนทั้งหมด

“แก ไอ้สัตว์!”

แววตาของเฉินเป่ยหนาวเหน็บราวน้ำค้างแข็ง ประกายไฟโกรธอันเย็นชา

เขาจ้องมองนายใหญ่ตระกูลตู้อย่างเมินเฉย ไฟโกรธในใจกำลังลุกไหม้อย่างโชติช่วง ราวกับอยากเขมือบนายใหญ่ตระกูลตู้

“ฟึบ!”

ตอนที่นายใหญ่ตระกูลตู้ลั่นไกปืนอีกครั้งหนึ่ง แสงดำจากในมือเฉินเป่ยก็แฉลบผ่านด้วยความรวดเร็ว

“ตึง!”

มีเสียงดังปะทะกันกังวานกลางอากาศ ตามมาด้วยลูกกระสุนร่วงลงพื้น และแสงดำแนบผ่านจากข้างหูของนายใหญ่ตระกูลตู้ไป เลือดสดพุ่งกระหน่ำ นายใหญ่ตระกูลตู้เจ็บปวดจนร้องโหยหวน

ฝั่งครึ่งขวาของศีรษะนายใหญ่ตระกูลตู้มีเลือดสดไหลอาบ ใบหูของเขาถูกแสงดำที่แหลมคมตัดลงอย่างง่ายดาย

นายใหญ่ตระกูลตู้เจ็บปวดถึงที่สุด เกือบจะบิดเบี้ยวแล้ว

“อ่า.......” แสงดำกลับไปอยู่ในมือของเฉินเป่ยอีกครั้ง นายใหญ่ตระกูลตู้เจ็บปวดจนต้องนั่งยองลงมา จับฝั่งขวาของศีรษะไว้ เจ็บทรมานจนร้องโหยหวน ทำให้คนขนลุกขนพอง

“ถึงแม้ว่าแกจะเป็นคนที่ทีมดูแลความปลอดภัยในประเทศเชิญมา ก็ยากจะรอดพ้นการลงโทษของตระกูลจางได้!” นายใหญ่ตระกูลตู้ตะโกนใส่ มองเฉินเป่ยอย่างอาฆาตแค้นสุดๆ สีหน้าเต็มไปด้วยความโหดเหี้ยมและดุร้าย

“ตระกูลจาง เดี๋ยวฉันจะไปเยี่ยมทีหลัง” เฉินเป่ยเอ่ยปากแบบเรียบนิ่ง แต่ละคำกลับเต็มไปด้วยความหฤโหดอันไร้ขีดจำกัด