บทที่358 คุกเข่าลง!

บทที่358 คุกเข่าลง!

“พวกชั้นต่ำ! วันนี้แกต้องชดใช้อยู่ที่นี่!” ความเร็วของจางข่ายลอนนับวันยิ่งเพิ่มขึ้น วิ่งจู่โจมไปทางเฉินเป่ยอย่างคลุ้มคลั่ง มีดในมือผ่าฟันมาด้วยความรวดเร็ว ที่ว่างในอากาศโดนแหวกออก

ใต้หน้ากากของเฉินเป่ยสีหน้าเย็นชา พูดเสียงหนาวเหน็บ “ปกป้องคนผิด ก็มีความผิดเหมือนกัน!”

คำพูดของเฉินเป่ยพึ่งจบลง แสงดำที่ซ่อนสีทองไว้เส้นเส้นหนึ่งก็ระเบิดยิงออกมาจากในมือขวาของเขา สกัดกั้นไปยังมีดในมือของจางข่ายลอนโดยตรง

มีดไวปานสายฟ้าแลบ แขนข้างนั้นของจางข่ายลอนที่ถือมีดไว้ มีเส้นเลือดปูดโปนขึ้น ตามองศีรษะของเฉินเป่ยจะถูกตัดลง ขอเพียงเวลาไม่ถึงสองวินาที

เฉินเป่ยสีหน้าเย็นยะเยือกดุจน้ำค้างแข็ง เขามองมีดเล่มนั้นแวบหนึ่งอย่างเมินเฉย ดวงตาแข็งทื่อ เขากุมหมัดแน่นทันที ระเบิดหมัดออกไปทางมีดเล่มนั้น

จางข่ายลอนมองเห็นการกระทำนี้ของเฉินเป่ยแล้วสีหน้าชะงัก ถือโอกาสเผยสายตาที่ถากถางออกมา หัวเราะเสียงดัง “อ่อนหัด โอหัง!”

คำพูดจางข่ายลอนพึ่งจบ ลูกตาหดฉับพลัน แสงที่โหดเหี้ยมพุ่งออกมาเป็นจำนวนมาก

“ย่าห์—— ” จางข่ายลอนระเบิดเสียงร้อง แขนทั้งคู่ปล่อยพลังทันที ฟันมีดลงราวสายฟ้าแลบ

ทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วจนบรรยายไม่ทัน ตอนที่มีดเล่มนั้นของจางข่ายลอนมาถึง แวบเดียวก็จะฟันคอขอเฉินเป่ยขาด...ทันใดนั้นแสงดำที่ซ่อนสีทองเส้นนั้นก็โจมตีไปบนตัวมีดเล่มนั้นทันที แรงโจมตีมหาศาลทำให้มีดในมือของจางข่ายลอนหยุดนิ่ง ส่วนหมัดที่กำแน่นของเฉินเป่ย จู่โจมไปยังหน้าอกของจางข่ายลอนอย่างกะทันหัน

จางข่ายลอนเบิกดวงตาโต จากนั้นเขาถึงมีปฏิกิริยากลับมา เขาโดนกับดักขอบเฉินเป่ยเข้าแล้ว

เริ่มแรกเฉินเป่ยไม่ได้อยากเอาหมัดเปล่ามาสกัด นี่เป็นเพียงกลลวงอย่างหนึ่งของเขา

ในใจจางข่ายลอนสั่นอย่างแรง เขาอยากจะหลบหลีก แต่ก็สายไปเสียแล้ว ความเร็วของเฉินเป่ยไวเหลือเกิน เกือบจะเป็นฟ้าแลบฟ้าผ่า

“ย่าห์!” เฉินเป่ยร้องตะโกน หมัดหนึ่งจู่โจมไปทันใด

อากาศสั่นสะเทือนอย่างบ้าคลั่ง ปรากฏความบิดเบี้ยวที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า

“แค่กๆๆ...” จางข่ายลอนกระอักเลือดยกใหญ่ เขาไม่ได้ป้องกันต่อหมัดนี้ของเฉินเป่ยสักนิด เดิมทีรับพลังสยองขวัญนี้ไม่ไหว ร่างกายจึงโดนพลังมหาศาลที่หมัดนั้นระเบิดออกของเฉินเป่ยโดยตรง สะเทือนจนกระเด็นลอยออกไปเหมือนว่าวที่สายขาด

ร่างกายของจางข่ายลอนกระเด็นออกไปสามสิบกว่าเมตรเต็มๆ ถึงล้มลงบนพื้น สั่นเทาไปทั้งตัวแบบควบคุมไม่อยู่ ถึงแม้จะเป็นเช่นนี้ เขาก็ไม่ได้ใช้ร่างกายย่อยพลังสยองขวัญหมัดเมื่อสักครู่นั้นของเฉินเป่ยทิ้งเลย

“นายใหญ่!” คนในตระกูลจางมากมายรีบกรูกันเข้ามา พยุงจางข่ายลอยขึ้นมาแล้ว

จางข่ายลอนเดินไปทางเฉินเป่ยทีละก้าว เขากระอักเลือดไม่หยุด ร่างกายสั่นเทา ทำให้รู้สึกตื่นตกใจ

นายใหญ่ที่ราวกับเทพเจ้าแห่งสงครามผู้ไม่มีวันแพ้ในใจของพวกเขา คาดไม่ถึงจะสู้คนตรงหน้าไม่ได้

ตำแหน่งของนายใหญ่ในตระกูลจางศักดิ์สิทธิ์อย่างมาก เมื่อหลายปีก่อนหน้านี้ นายใหญ่ตีผู้อาวุโสหลายท่านของตระกูลจางจนพ่ายแพ้ไป...ผ่านมาหลายปีขนาดนี้ ทุกคนต่างเชื่อถือในความสามารถของนายใหญ่ ถึงขั้นที่น่าหวาดกลัวอย่างมาก

แต่ตอนนี้พวกเขามองเห็นอะไร นายใหญ่โดนหมัดหนึ่งทำเจ็บ นี่เป็นการกระทบกระเทือนแค่ไหนกัน?

“คนที่ทำร้ายนายใหญ่จะต้องตาย!” คนในตระกูลจางผู้หนึ่งหยิบมีดขึ้นมาทันที พุ่งจู่โจมมาทางเฉินเป่ย มีดยาวเล่มหนึ่งเสียบแทงไปยังหัวใจของเฉินเป่ยอย่างรวดเร็ว ความเร็วไวจนน่าตกใจ

เฉินเป่ยกวาดสายตาที่หนาวเหน็บ ดวงตาที่อยู่ใต้หน้ากากกวาดตามองคนในตระกูลจางผู้นั้นแวบหนึ่ง ทำให้ฝีเท้าของคนในตระกูลจางผู้นั้นชะงัก ในใจสั่นไหว

คนในตระกูลจางผู้นั้นเหมือนมองเห็นดวงตาที่ไม่ใช่ของมนุษย์ แต่เป็นดวงตาของอสูรร้าย ทำให้เขาสั่นไม่หยุดทั้งตัว หวาดผวาถึงที่สุด

“ปึก!” คนในตระกูลจางผู้นี้มือสั่นทั้งสองข้าง เขาโยนมีดในมือทิ้งไปทันที

“ซู่!”

แสงดำเส้นหนึ่งแฉลบผ่านในตาเขาอย่างฉับไว

ตามมาด้วยศีรษะของเขาที่โดนทะลุผ่าน ทันใดนั้นร่างกายล้มลงบนพื้น

ที่เกิดเหตุมีสีแดงฉานแถบหนึ่ง เฉินเป่ยกำลังสังหารหมู่อย่างบ้าระห่ำ ทุกที่ล้วนเป็นภูเขาศพทะเลเลือด