บทที่359 ราชาหลงอ่อนแอ!

บทที่359 ราชาหลงอ่อนแอ!

จางข่ายลอนชักปืนทันใด เอาmp5ดำขลับเย็นเฉียบกระบอกหนึ่งในมือเขาจ่อเล็งเฉินเป่ยแล้ว ปากกระบอกปืนล็อกแน่น พ่นเปลวไฟออกมา

“ปังๆๆ...” เสียงลั่นไกแหวกฉีกที่ว่างกลางอากาศ เปลวไฟไร้ขีดจำกัดผสมผสานกัน ราวกับลูกกระสุนปืนใหญ่ขนาดเล็กแต่ละลูก ยิงมาอย่างดุเดือด กรีดตรงที่ว่างกลางอากาศ สั่นสะเทือนเลื่อนลั่น

เฉินเป่ยกวาดสายตามองจางข่ายลอนอย่างหนาวเหน็บ แสงดำในมือประกายทันที มือถือแสงดำไว้ ขวางกั้นด้านหน้า

ในใจจางข่ายลอนหนักหน่วง เปลวไฟที่สยองขวัญไร้จุดสิ้นสุดกระจายไปทางเฉินเป่ยอย่างมืดฟ้ามัวดิน ราวกับพายุฝนที่กระหน่ำลงมาแทบจะไม่สามารถหลบหนีได้ จางข่ายลอนปิดล็อกทางหนีทั้งหมดเอาไว้ ทำให้เฉินเป่ยถอยไม่ได้

“แกไม่มีที่จะหลบได้แล้ว!” จางข่ายลอนส่งเสียงตะโกน

ส่วนเฉินเป่ยเพียงแค่ชำเลืองมองอย่างเย็นชาแวบหนึ่ง มือกุมมีดหลงหยาไว้ ผ่าฟันขวางกั้นอย่างฉับไว

เปลวไฟที่น่ากลัวทะลุผ่านที่ว่างกลางอากาศ ระเบิดยิงออกมา ผลปรากฏว่าที่ว่างกลางอากาศเกิดประกายแสงดำที่ซ่อนสีทองไว้อย่างรวดเร็ว ดักทางต้านทานเปลวไฟทั้งหมด ก่อนที่เปลวไฟจะค่อยๆ ถูกมีดหลงหยายิงกลับ

“ชึ่บๆๆ!”

เสียงที่ดังกังวานแต่ละครั้ง เปลวไฟที่ล้นหลามจู่โจมบนมีดหลงหยาราวกับพายุฝนถล่ม มีดหลงหยาซึ่งบางราวกับปีกจักจั่นถูกเปลวไฟที่พัวพันพลังสยองขวัญโจมตีสั่นสะเทือน เสียงดังกระหึ่มกลางอากาศ

ตามมาด้วยเปลวไฟที่ไม่สิ้นสุดถูกมีดหลงหยาสกัดไว้ พลิกกลับลูกกระสุน ยิงกลับไปทันที

เปลวไฟไร้ขอบเขตผสานกันจนกลายเป็นห่ากระสุนปืน ยิงเปลวไฟออกอย่างดุเดือด กวาดล้างไปรอบด้าน

“ปังๆๆ!”

ชั่วขณะนั้นเลือดเหม็นคาวไหลทะลัก ที่เกิดเหตุเกิดการสังหารหมู่ที่คลุ้มคลั่งไปด้วยห่ากระสุนปืน คนในตระกูลจางเหล่านั้นที่รวมตัวกันเป็นคลื่นมหาชนแน่นขนัดค่อยๆ ล้มลงกันไป เปลวไฟไร้ที่สิ้นสุดกำลังเก็บเกี่ยวชีวิตอย่างบ้าคลั่ง สังหารอย่างสยดสยอง

สีหน้าจางข่ายลอนแข็งทื่อทันใด สีหน้าเขียวปัดโกรธแค้น เขามองเห็นสายตาที่หยอกเย้าของเฉินเป่ย สายตามีการถากถางอย่างเย็นยะเยือก เขากำลังเลียนแบบวิธีคนอื่นมาเอาคืนคนนั้น

แก้มที่บวมแดงของจางข่ายลอนยิ่งดูแย่ขึ้น แทบจะเป็นบ้า

คลื่นมหาชนที่น่ากลัวอย่างไม่มีสิ้นสุดสั่นเทากันหมด แต่ละสายตาที่มองทางเฉินเป่ยเต็มไปด้วยความตกใจ

นี่แม่งเป็นคนอยู่เหรอ นี่ไม่ใช่คนแน่ๆ เผชิญหน้ากับเปลวไฟสยองขวัญไร้ขอบเขต คาดไม่ถึงจะใช้มีดเล่มเดียวตีกลับลูกกระสุนได้ทั้งหมด ส่วนตัวเขาเองปลอดภัยสบายดี ทว่าคนในตระกูลจางกลับเจอการโจมตีที่พังพินาศย่อยยับ

ในใจคนตระกูลจางที่นับไม่ถ้วนต่างตื่นตระหนก มองทางเฉินเป่ย ร่างกายสั่นไม่หยุด หากใช้คำหนึ่งมานิยามเขา...คนในตระกูลจางที่ประสบกับการฆ่านองเลือดที่อยู่ในเหตุการณ์เหล่านี้...เกรงว่าคงนึกได้เพียงคำเดียว—เทพ

นอกจากเทพเจ้า คนตระกูลจางในเหตุการณ์ยังนึกไม่ออกว่ายังมีคำไหนมานิยามเฉินเป่ยได้อีก

เทพเจ้า...ยอดมนุษย์ เกรงว่ามีเพียงสิ่งมีชีวิตที่อยู่ในตำนาน ถึงมีความสามารถแบบคนคนนี้

สายตาที่ตื่นตะลึงแต่ละคนค่อยๆ ส่องไปทางเฉินเป่ย

มีคนมากมายเหลือเกินที่สงสัยว่าภายใต้หน้ากากนี้ของเฉินเป่ยเป็นใบหน้าของปีศาจร้ายหรือไม่

“ปังๆๆ!”

ลูกกระสุนเปลวไฟที่จางข่ายลอนกราดยิงอย่างบ้าคลั่งโดนมีดหลงหยาที่อยู่ในมือเฉินเป่ยยิงกลับทั้งหมด...ทันใดนั้นลูกตาเขาแข็งตัวฉับพลัน เขามองไปทางที่แห่งหนึ่ง

เห็นเพียงทางที่แห่งนั้นมีเปลวไฟที่น่าหวาดกลัวยิงกระหน่ำมาทันที

จางข่ายลอนกำลังอยากจะหยิบมีดยาวด้านข้างมาสกัด แต่เปลวไฟกระหน่ำยิงมาถึงเรียบร้อย เขาช้าไปเสียแล้ว

“ปังๆๆ!”

ร่างกายจางข่ายลอนสั่นเทาอย่างแรง เปลวไฟพวกนี้ยิงออกมาจากปากกระบอกปืนของเขา ท้ายที่สุดลูกกระสุนตีกลับ ยิงเข้าในร่างกายของเขา เลือดเหม็นคาวสาดกระเซ็น

“ปัง!”

ทันใดนั้นสีหน้าจางข่ายลอนซีดเซียวสุดๆ ร่างกายสั่นเทาอย่างแรง ความเจ็บปวดปะทุขึ้นราวกระแสน้ำเชี่ยว ทำให้ดวงตาของเขาพร่ามัว

“นายใหญ่!”

คลื่นมหาชนที่แน่นขนัดอึ้งทึ่งทันที คนในตระกูลจางนับไม่ถ้วนที่เตรียมจะบุกโจมตีไปทางเฉินเป่ยมองมาที่จางข่ายลอนโดยฉับพลัน

“เฮือก...” จางข่ายลอนสีหน้าแข็ง เขาค่อยๆ ยกมือปิดบนบาดแผลไว้...กลางฝ่ามือเลือดสดแดงเข้ม...บนตัวของเขามีแผลกระสุนอยู่ห้าหกจุด

พวกนี้ล้วนเป็นพระเดชพระคุณของเฉินเป่ยทั้งหมด

“ฆ่ามัน!”

คนในตระกูลจางนับไม่ถ้วนเจ็บใจและโมโหระคนกันไป ยกอาวุธนับไม่ถ้วนที่อยู่ในมือโบกขึ้นอย่างบ้าคลั่ง บุกไปทางเฉินเป่ย พวกเขาอยากล้างแค้นเพื่อนายใหญ่ แก้แค้นที่เฉินเป่ยก่อการสังหารโหด

เฉินเป่ยยืนอยู่ที่เดิม ดวงตาภายใต้หน้ากาก แรงอาฆาตแค้นที่หนาวเหน็บก่อตัวไม่หยุด เขาชายตามองคนในตระกูลจางพวกนั้นราวกับเป็นตัวตุ่นและมด

คนในตระกูลจางพวกนี้กับจางข่ายลอนอยู่ในแนวรบเดียวกัน...นี่หมายความอย่างชัดเจน พวกเขาผิดเหมือนกัน

“ตึง!” เฉินเป่ยก้าวเท้าออกมา รอยเท้าระเบิดบนพื้นดิน ร่างกายวาร์ปหายไป

“หยุดนะ!”

ในเวลานี้ เสียงตะโกนสนั่นหวั่นไหว ดังก้องอยู่ในที่ว่างกลางอากาศ

ฝีเท้าคนในตระกูลจางทั้งหมดที่ถืออาวุธไว้ในมือหยุดชะงัก ส่วนเฉินเป่ยมองทางจางข่ายลอนทันใด

จางข่ายลอนที่โดนยิงไปหลายนัด ภายใต้การประคองของคนในตระกูลจางทั้งสอง ลุกขึ้นมาด้วยความยากลำบาก เดินไปทางเฉินเป่ยทีละก้าว

บรรยากาศเงียบสงบแบบกะทันหัน คลื่นมหาชนที่แน่นขนัด หลบเส้นทางหนึ่งให้โดยอัตโนมัติ เปิดทางให้จางข่ายลอนผ่าน