บทที่360 ไม่ไหว!

บทที่360 ไม่ไหว!

จางข่ายลอนพึ่งพูดจบ คนในตระกูลจางหลายคนก็เข้าไปจับจางหงเหลียงแล้ว

“ไม่ ฉันเป็นผู้อาวุโสตระกูลจาง ฉันทำคุณูปการนับไม่ถ้วนให้ตระกูลจาง พวกแกไม่มีสิทธิ์มาจับฉัน!” จางหงเหลียงตะโกนเสียงดัง สีหน้าดุร้ายเขียวปัด คนในตระกูลจางผู้หนึ่งพุ่งเข้าไปยังจางหงเหลียง กลับถูกจางหงเหลียงผลักออกอย่างแรง

“จางหงเหลียง เป็นแกที่สร้างเรื่องทุกอย่างขึ้น ตอนแรกแกพูดว่ายังไง หรือว่าแกลืมแล้วเหรอ!” จางข่ายลอนตวาดเสียงดุ

จางหงเหลียงสีหน้าอัปลักษณ์ กวาดตามองคนในตระกูลจางหลายคนที่พุ่งมา หัวเราะเยาะพูดว่า “ฉันพยายามวางแผนสุดความสามารถเพื่อตระกูลจาง ตอนนี้แกยังจะมาว่าฉันอีกเหรอ ตระกูลจางมีทุกคนอย่างนี้ได้ เดิมทีหนีไม่พ้นแผนการและการกระทำของฉัน จางข่ายลอน ตอนนี้แกอยากกำจัดฉันทิ้งไป งั้นก็อย่าโทษว่าฉันไร้เมตตาก็แล้วกัน!” จางหงเหลียงส่งเสียงเย็นชา ก้าวเท้าออกมา ดวงตามีความหมายอาฆาตที่หนาวเย็นแวบผ่าน

ในใจจางข่ายลอนสั่นไหว ชุดดำบนตัวจางหงเหลียงพัดเองแบบไร้ลม มีดบินที่งดงามเล่มหนึ่ง ไหลร่วงลงจากในแขนเสื้อเขา มือขวาของเขาสั่นอย่างฉับพลัน ยิงกระหน่ำไปทางจางข่ายลอน

จางข่ายลอนสีหน้าเปลี่ยนยกใหญ่ นี่คือจางหงเหลียงจะแก้แค้นอย่างเหี้ยมโหดที่จางข่ายลอนจัดการตัวการสำคัญทิ้ง

ตอนที่มีดบินในมือของจางหงเหลียงจะแทงเข้าหน้าอกจางข่ายลอน ทันใดนั้นแสงดำเส้นดำประกายมาจากตรงหน้าจางข่ายลอน

“ชิ้ง!”

เสียงดังกระหึ่มกังวาน มีดบินงดงามเล่มนั้นของจางหงเหลียงชะงักกลางอากาศทันที ดวงตาจางหงเหลียงหดตัว รีบเงยหน้าขึ้น มองทางเฉินเป่ย

เห็นเพียงมีดหลงหยาดำมืดเล่มนั้นสกัดมีดบินงดงามเล่มนี้ของจางหงเหลียงลงมาอย่างง่ายดาย

ลูกตาของจางหงเหลียงหดลงทันใด สายตาจ้องมีดหลงหยาเล่มนั้นเขม็ง

“แกรก!” มีดบินที่งดงามเล่มนั้นหยุดลงมากะทันหัน หลังจากนั้นเริ่มแตกร้าวแกรกๆ รอยร้าวกระจายไม่หยุด ทั้งตัวมีดหักเป็นสองท่อน

ส่วนมีดหลงหยาทะลุผ่านกลางจากตัวมีดบินงดงามที่หักเป็นสองท่อนไปโดยตรง จากนั้นไปทางจางหงเหลียงด้วยความรวดเร็ว

คนในตระกูลจางนับไม่ถ้วนมองเห็นฉากนี้อย่างชัดเจน ส่งเสียงร้องตกใจ ใครๆ ก็คิดไม่ถึงว่ามีดหลงหยาเล่มนี้จะสกัดกั้นมีดบิน คาดไม่ถึงว่าไม่ได้ลดความเร็วของมันลงสักนิด กลับกันระดับความเร็วของมัน นับวันยิ่งไวขึ้น

“ไม่!” จางหงเหลียงถลึงดวงตาโต เขายากจะเชื่ออย่างมาก มีดบินในแขนเสื้อของเขาแต่ละเล่มระเบิดยิงไปทางมีดหลงหยาเล่มนั้น อยากจะสกัดกั้นไว้

“ชิ้งๆๆ......”

เสียงปะทะที่กังวานดังขึ้นติดต่อกัน ประกายไฟแตกกระจาย เสียงกระทบกันดังขึ้นไม่ขาดสาย

จางหงเหลียงถอยหลังไปไม่หยุด จำนวนมีดบินที่กระหน่ำยิงออกจากในมือเขานับวันยิ่งมากขึ้น ค่อยๆ เพิ่มจนยากจะจินตนาการได้

แต่เดิมทีไม่มีประโยชน์สักนิด ดวงตาจางหงเหลียงจ้องมีดบินแต่ละเล่มนั้นตาไม่กะพริบ มีดหลงหยาเล่มนั้นแฝงไปด้วยพลังสยองขวัญ เดิมทีมีดบินพวกนั้นยากจะหยุดยั้งมีดหลงหยาได้

กลับเป็นมีดบินที่สกัดมีดหลงหยา กำลังแตกร้าวไม่หยุด หล่นลงพื้นดังซู่

จางหงเหลียงจ้องมีดหลงหยาตาเขม็ง ชั่วพริบตาเดียวมีดหลงหยาก็บดขยี้มีดบินนับไม่ถ้วนไป พุ่งโจมตียิงเข้ามา

จางหงเหลียงอยากจะต้านทาน แต่ในใจเขารู้ดีเสียยิ่งกว่าอะไร...แสงดำที่แฉลบผ่านกลางอากาศด้วยความเร็วแบบนี้...แหลมคมอย่างมาก....ตัดขาดทุกอย่าง...แทบจะไม่มีอะไรสามารถต้านทานมันได้

“เฮือก!” หน้าอกของจางหงเหลียงระเบิดเลือดออกมา แสงดำระเบิดจู่โจมมาอย่างทันท่วงที ทะลุผ่านเข้าหน้าอกของจางหงเหลียง

ร่างกายจางหงเหลียงสั่นอย่างแรง...เขาถูกมีดหลงหยาทะลุผ่านหัวใจมาตรงๆ

“ฉันเคยพูดว่าคนที่ฉันอยากฆ่า ถึงแม้มันจะขึ้นฟ้าลงดิน ล้วนหนีไม่พ้น!” เฉินเป่ยค่อยๆ เดินมาตรงหน้าของจางหงเหลียง ที่เกิดเหตุเงียบกริบ จางข่ายลอนมองทางเฉินเป่ย สายตาซับซ้อนลุ่มลึก

ถ้าจางข่ายลอนรู้ตั้งแต่แรกว่าเฉินเป่ยครอบครองความสามารถแบบนี้เอาไว้ ยังจะปกป้องจางหงเหลียงอยู่ได้อย่างไรกัน

เวลานี้จางข่ายลอนเสียใจอย่างที่สุดเลย เพราะหยิ่งในศักดิ์ศรีชั่วขณะเดียว...ทำให้ตระกูลจางสูญเสียสมาชิกในตระกูลจางหลายร้อยชีวิต แม้กระทั่งเขาเองยังโดนยิงจนบาดเจ็บ

จางข่ายลอนจมสู่ความคิด ยิ่งคิดเขายิ่งเสียใจ...สีหน้าดูแย่มาก

ร่างกายจางหงเหลียงสั่นเทาอย่างแรง เขาเบิกดวงตาโต จ้องเฉินเป่ยตาไม่กะพริบ ในแววตาเผยความไม่เชื่อและไม่พอใจอย่างรุนแรง

“ตึง!”

ร่างกายของเขาล้มลงจมกองเลือดทันที เลือดเหม็นคาวกระจายขึ้น

จางหงเหลียง ในฐานะผู้อาวุโสของตระกูลทองแห่งหู้ไห่ และของตระกูลจาง...ในเขตคฤหาสน์ตระกูลจาง...อยู่ต่อหน้าคนในตระกูลจางนับไม่ถ้วน...กลับโดนมีดปลิดชีพลง

ทั้งที่เกิดเหตุเงียบงัน ไม่มีใครส่งเสียงออกมาสักนิด ทุกอย่างสงบจนน่ากลัว

ในใจของคนตระกูลจางนับไม่ถ้วนสั่นสะเทือน สายตาที่มองทางเฉินเป่ยเต็มไปด้วยความตกใจ

อย่างไรเสียพวกเขาก็นึกไม่ถึงว่าตระกูลจางจะถูกฆ่าหลายร้อยคนแล้ว คาดไม่ถึงยังฆ่าท่านผู้อาวุโสของพวกเขาทิ้งต่อหน้าของพวกเขาด้วย

นี่เป็นการเหยียดหยามเยาะเย้ยระดับไหนกัน เดิมทีทำให้พวกเขารับไม่ได้

สายตาที่เย็นยะเยือกแต่ละคนเต็มไปด้วยแรงอาฆาตแค้นที่หนาวเหน็บ อยากฉีกเฉินเป่ยให้เป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยจนใจแทบขาด

ถ้าเป็นไปได้ ความโกรธแค้นของคนในตระกูลจางเหล่านี้ คงผ่อนคลายลงได้โดยการนำเฉินเป่ยมาฉีกทึ้ง

แต่คนในตระกูลจางเหล่านี้ล้วนไม่กล้ากระทำ แม้แต่นายใหญ่ของตนเองยังยอมศิโรราบต่อเฉินเป่ย...พวกเขาโกรธแค้นแค่ไหนจะมีประโยชน์อะไร?

ส่วนเฉินเป่ยไม่ได้ถูกคนในตระกูลจางเหล่านี้กระทบถึงสักนิดเดียว เขาก้มหน้า หลังกวาดตามองร่างกายที่เย็นเฉียบของจางหงเหลียงแวบหนึ่ง ก็ค่อยๆ หมุนตัว เดินไปที่จางข่ายลอน

พอเดินมาถึงตรงหน้าของจางข่ายลอน เฉินเป่ยกวาดตามองอย่างหนาวเหน็บ ถามขึ้นช้าๆ “ยังมีคนอื่นอีกมั้ย?”