บทที่381 เสร็จงานแล้วจากไป

บทที่381 เสร็จงานแล้วจากไป

คำพูดของเฉินเป่ย เรียกได้ว่าแทงใจดำมาก พูดจุดอ่อนของเจ็ดดาวอาร๋เร่ย์ตรงไปตรงมา เฉินเป่ยทำแบบนี้มันกำลังเหยียดหยามงานที่ตัวเองทำแบบไม่หลับไม่นอน…!

จากการวิจัยและแก้ไขของเขา ได้ค่ายกลที่รู้สึกภูมิใจอย่างมาก แต่พอเฉินเป่ยพูดแบบนี้ ก็กลับกลายเป็นเศษขยะชิ้นหนึ่งเท่านั้น!

ที่ทำให้ท่านอาวุโสไท่ซ่างโกรธมากก็คือ เฉินเป่ยไม่เพียงแต่ดูถูกเขาเรื่องเจ็ดดาวอาร์เร่ย์ และมิหนำซ้ำยังเอาเรื่องที่ท่านอาวุโสไท่ซ่างเคยแพ้ให้กับเขามาพูดอีก เหมือนกับการเปิดแผลและสาดเกลือลงไปอีกครั้ง!

ท่านอาวุโสไท่ซ่างมองเฉินเป่ยด้วยความแค้น สายตาเย็นชาดั่งหยาดน้ำแข็ง ดูเขาจะแค้นมาก……

“จะตายแล้วยังจะปากแข็งอีก!” ท่านอาวุโสไท่ซ่างพูดเสียงดุ พุ่งไปทางเฉินเป่ยอย่างเร็ว

ในขณะเดียวกัน ท่านผู้อาวุโสตระกูลอวี้ทั้งสิบสามที่อยู่ข้างๆ ในมือถือกระบี่เล่มยาวไว้ ร่ายไปมาไม่หยุด จนระเบิดแสงสว่างตาออกมา เฉกเช่นแสงอาทิตย์แรงที่สาดส่องมาเป็นระยะ แสงกระบี่วาบหวิว ส่องไปทั่ว เหมือนดั่งมังกรสีเงินเป็นตัวๆ โจมตีเฉินเป่ยอย่างดุดันและรวดเร็ว!

“ในเมื่อฉันรู้ค่ายกลนี้แล้ว ก็ต้องรู้วิธีการแก้ค่ายกลนี้ด้วย!” เฉินเป่ยพูดอย่างเรียบเฉย ทันใดนั้น ข้อมือเขากระตุกอย่างแรง มีดหลงหยาในมือก็มีเสียงดังออกมาเล็กน้อย กลายเป็นแสงสีทองที่ส่องออกไป!

และเฉินเป่ยรับแรงโจมตีของท่านอาวุโสไท่ซ่างเพียงคนเดียว สีหน้าสงบ เหมือนว่าเขาไม่ได้ต่อสู้กับท่านอาวุโสไท่ซ่างอย่างจริงจังเท่าไหร่

ท่านอาวุโสไท่ซ่างเห็นเฉินเป่ยดูถูกตัวเองแบบนี้ ก็ยิ่งโกรธมากกว่าเดิม จึงโจมตีหนักขึ้นเรื่อยๆ!

กระบี่ยาวในมือของท่านอาวุโสไท่ซ่าง พุ่งไปทางหน้าอกของเฉินเป่ย แทงไปอย่างแรง!

ครั้งนี้ ท่านอาวุโสไท่ซ่างใช้แรงทั้งหมดที่ตัวเองมี พลังนี้ช่างน่ากลัวมาก หลบไม่ได้จริงๆ!

นี่เป็นการโจมตีที่ท่านอาวุโสคิดมานาน!

ในตอนที่ท่านอาวุโสพุ่งมา สีหน้าเฉินเป่ยยังคงสงบนิ่ง ยิ่งไปกว่านั้นเหมือนยังไม่รีบหลบอีกด้วย มีดหลงหยาในมือของเขาหายไปแล้ว ตอนนี้เขากำลังเจออันตราย ไม่สามารถโต้ตอบได้เลย!

ท่านอาวุโสสีหน้าบ้าคลั่งมาก! แม้ครั้งนี้เขาต้องเสียผลประโยชน์หรือต้องรับบทลงโทษ เขาก็ไม่สนใจแล้ว ขอแค่เฉินเป่ยตาย……ขอแค่เฉินเป่ยตายก็พอ!

และพอกระบี่ของท่านอาวุโสกำลังจะถึงตัวเขา ทันใดนั้น เฉินเป่ยยื่นมือออกไป สองมือประกบกัน!

ความเร็วของเฉินเป่ยเร็วจนน่าตกใจ ขนาดท่านอาวุโสไท่ซ่างยังคิดไม่ถึงว่าเฉินเป่ยจะเร็วแบบนี้! เขาใช้สองมือที่ไม่มีการป้องกันอะไรเลย หนีบกระบี่ของท่านอาวุโสไท่ซ่างไว้

ท่านอาวุโสไท่ซ่างมองตาโต เขามองเฉินเป่ย สายตาเต็มไปด้วยความตกใจและความทึ่ง!

นี่เป็นไปได้ยังไงกัน! ท่านอาวุโสไท่ซ่างตกใจอย่างมาก

สายตาท่านอาวุโสไท่ซ่างจ้องกับเฉินเป่ย สังเกตได้ว่า เฉินเป่ยแสยะยิ้มมุมปากเล็กน้อย และสายตาที่เต็มไปด้วยความดูถูก!

ท่านอาวุโสไท่ซ่างอยากจะดึงกระบี่ออกมา แต่กลับสายไปเสียแล้ว เฉินเป่ยหนีบกระบี่ด้วยสองมือแน่น ไม่ให้โอกาสเขาเลยแม้แต่น้อย!

และในตอนนี้เอง เสียงร้องโหวกเหวกอย่างทรมานของท่านอาวุโสตระกูลอวี้ดังขึ้น!

ท่านอาวุโสไท่ซ่างตกใจ รีบหันหน้ากลับไปมอง ก็เห็นท่านอาวุโสตระกูลอวี้คนหนึ่ง ยืนอยู่ตรงนั้น…กระบี่ของเขาถูกหักทิ้งเป็นครึ่ง เขายืนอยู่แบบนั้น สองตาตะลึง มองท่านอาวุโสไท่ซ่างอย่างตกใจ พอเขาร้องขึ้นอีกครั้ง กลับเห็นว่า เขาออกเสียงไม่ได้อีกแล้ว!

คอของเขา มีรอยกรีดเลือดเป็นเส้น จากรอยเลือดนั้น มีเลือดพุ่งออกมา เขาไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าตัวเองถูกปาดคอ เพราะมีดหลงหยานั่น เร็วและคมเกินไป ทำให้เขาไม่รู้ตัว แต่แค่ออกเสียงไม่ได้!

ไม่เพียงเท่านี้……ตรงหน้าของท่านอาวุโสไท่ซ่าง มีแสงหนึ่งพุ่งมาอย่างรวดเร็ว ในความว่างเปล่านั้นมีเสียงดังกึ่งก้อง พอหลังจากแสงนั้นผ่านหน้าอาวุโสทุกคน ไม่นาน คอของท่านอาวุโสทุกคนก็มีรอยเลือดหนึ่งเส้น! ร่างกายของทุกคนเย็นเฉียบขึ้นเรื่อยๆ สุดท้ายหัวก็ตกพื้นทั้งหมด

“ไม่นะ!” ท่านอาวุโสไท่ซ่างมองด้วยความโกรธแค้น เขารับไม่ได้จริงๆ รับไม่ได้ที่ท่านอาวุโสมือเก่งทุกคน กลับจบชีวิตด้วยเหตุการณ์แบบนี้!

แสงพวกนั้น หมุนรอบตัวท่านอาวุโสทั้งสิบสาม มีเสียงพรึ่บๆเบาๆ ต่อมาก็บินกลับมาในมือเฉินเป่ยอีกครั้ง

เฉินเป่ยจับมีดหลงหยาเอาไว้ กวาดสายตามองท่านอาวุโสทั้งสิบสามที่เบิกตากโพลงโตช้าๆ

ไม่นานหลังจากนั้น ร่างกายของท่านอาวุโสทั้งสิบสามก็ล้มลงพื้นกันอย่างช้าๆ ภาพสลดจนทนดูไม่ได้!

“เพี้ยงๆๆ!”

ท่านอาวุโสไท่ซ่างมองดูท่านอาวุโสทั้งสิบสามคนถูกฆ่าไปต่อหน้าต่อตา……ร่างกายก็ทรุดลงไปทันที ดวงตาเต็มไปด้วยความแค้น! เขารับไม่ได้เลย ที่ท่านอาวุโสทั้งสิบสามคนต้องถูกฆ่า! เขารับไม่ได้จริงๆ

“ฉันบอกแล้วไง ฉันรู้วิธีการแก้ค่ายกลกระบี่นี้ นายยังอยากใช้เจ็ดดาวอาร์เรย์มาฆ่าฉันอีก นายโง่หรือไง?” เสียงของเฉินเป่ยลอยเข้าไปในหูของท่านอาวุโสไท่ซ่างช้าๆ ทำเอาเขาเงยหน้าพรึ่บขึ้นมาทันที

“ไม่มีวันตายบ้าอะไรกัน เจ็ดดาวอาร์เรย์ทำให้พวกนายร่วมมือทั้งใจและกายเข้าหากัน……ขอแค่มีหนึ่งคนที่ตาย ทุกคนที่เหลือก็จะตายตามไปด้วย……” เฉินเป่ยหัวเราะออกมา ท่านอาวุโสไท่ซ่างฟังแล้วเป็นคำที่ดูถูกอย่างยิ่ง ทำเอาเขาหูแดงหน้าชาไปหมด!

ท่านอาวุโสไท่ซ่างมองค้อนเฉินเป่ยอย่างนั้น เขาทำหน้าไม่อยากจะเชื่อมาก! เขารับไม่ได้ที่เขาต้องพ่ายแพ้อีกครั้ง และยังแพ้แบบไม่มีวันหวนกลับอีก!