บทที่382 จิตใจดั่งเหล็กกล้า!

บทที่382 จิตใจดั่งเหล็กกล้า!

เยี่ยนจีน บ้านตระกูลหลี

ตอนนี้ รถเก๋งคันหนึ่งขับมาจอดหน้าบ้านตระกูลหลีอย่างเร็ว ประตูรถเปิดออก ลูกน้องคนหนึ่งลงจากรถอย่างเร็ว เดินเข้าบ้านตระกูลหลี เดินตลอดไปจนถึงด้านในบ้าน มองแผ่นหลังหนึ่งและคุกเข่าลงไปทันที

“คุณชายหลี ผมมีเรื่องสำคัญมารายงานครับ” ลูกน้องคนนั้นดูจะเคารพมาก

“พูดมา” หลีเช่าเทียนพูดอย่างใจเย็น ยากจะฟังออกว่าในน้ำเสียงนั้นดีใจหรือเศร้าใจ นั่นเป็นเสียงที่ไม่มีอารมณ์ใดๆเลย

“เมื่อกี้สมาคมการพนันเพชรพลอยเกิดเหตุจลาจลครั้งใหญ่ครับ” ลูกน้องพูดไปตามความจริง “ผมไปตรวจสอบมาแล้ว เฉินเป่ยกับท่านอาวุโสตระกูลอวี้ ต่างก็อยู่ในนั้นทั้งหมดเลยครับ”

“ฉันรู้แล้ว” หลีเช่าเทียนพูดอย่างใจเย็น และยังคงไม่มีอารมณ์ใดๆอีกเหมือนเดิม

ในตอนที่ลูกน้องคนนั้นกำลังจะออกไป ทันใดนั้นก็มีเสียงหนึ่งดังจากด้านนอกเข้ามา “มีเรื่องมารายงานครับ”

ลูกน้องอีกคนรีบเดินเข้ามาในบ้านตระกูลหลี พูดกับหลีเช่าเทียนว่า “คุณชายหลี เมื่อกี้คุณชายอวี้หย่งเซวียนจากตระกูลอวี้โทรมาว่า…ท่านอาวุโสไท่ซ่างของตระกูลอวี้พาคนไปฆ่าเฉินเป่ยกัน อาจจะมีเหตุอะไรเกิดขึ้น หวังว่าเราจะช่วยตระกูลอวี้ปกปิด และเก็บเรื่องนี้ไว้ครับ”

“รู้แล้ว” หลีเช่าเทียนพยักหน้า และพูดไปว่า “ถ้าเดี๋ยวมีสายจากตำรวจเยี่ยนจีน รู้ว่าต้องทำยังไงนะ?”

“ทราบครับ ผมจะทำเหมือนครั้งก่อน บอกคำพูดของท่านไป ให้พวกเขาไม่ต้องสนใจเรื่องนี้ ตระกูลหลีจะจัดการเรื่องนี้เอง พวกเขาจะไว้หน้าท่านแน่นอนครับ”

หลีเช่าเทียนหัวเราะ “ไว้หน้าฉันงั้นเหรอ คงไม่ไว้หน้าเยอะขนาดนั้นหรอกนะ ถ้าไม่ใช่เพราะอวี้หย่งเซวียนอยากจะฆ่าเฉินเป่ย ฉันอยากจะรู้ความสามารถที่แท้จริงของนักเลงนั่น ฉันจะยอมให้คนของตระกูลอวี้มาทำเรื่องแบบนี้ในพื้นที่ของฉันได้ยังไง ครั้งนี้ถ้าไม่สามารถวัดความสามารถของเขาได้ งั้นก็เปิดศึกกับตระกูลอวี้แล้วกัน”

“ครับ” ลูกน้องคนนั้นตอบ ทันใดนั้น เขาเหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ มองไปที่หลีเช่าเทียน ถามว่า “คุณชายหลี งั้นทางด้านเจ้าบ้านละครับ”

หลีเช่าเทียนสีหน้าปกติ “เจ้าบ้านปกติก็ยุ่งมากแล้ว เรื่องเล็กแค่นี้ ก็ไม่ต้องไปรบกวนเขาแล้วล่ะ”

พอลูกน้องคนนั้นออกไปแล้ว หลีเช่าเทียนก็แสยะยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์……

และในตอนนี้เอง ภายในสมาคมการพนันเพชรพลอย เต็มไปด้วยคนตาย กลิ่นคาวเลือดฟุ้งไปทั่ว เฉินเป่ยจับมีดหลงหยาเอาไว้ มองท่านอาวุโสไท่ซ่างด้วยสีหน้าเรียบเฉย

ร่างกายของท่านอาวุโสไท่ซ่างเย็นเฉียบไม่รู้ว่าเป็นตั้งแต่เมื่อไหร่ นอนอยู่ท่ามกลางเลือดเงียบๆ ใบหน้าของเขายังคงไม่อยากจะเชื่ออยู่ และยังมีความกลัวอย่างมาก!

คอของเขา มีรอยเลือดที่ชัดเจน เห็นได้ว่าถูกมีดที่แหลมคมปาดเอา

เฉินเป่ยยืนอยู่ตรงหน้าท่านอาวุโสเงียบๆ มองดูท่านอาวุโสไท่ซ่างสักพัก ต่อมาก็กลับหลังหัน เดินไปทางประตูสมาคมการพนันเพชรพลอย

หน้าประตูสมาคมการพนันเพชรพลอย รถเก๋งสีดำจอดต่อกันยาวเป็นทอดๆ จอดอยู่ริมถนน คนของตระกูลอวี้ที่เป็นเจ้าของรถเก๋ง ต่างยืนอยู่ใต้ต้นไม้ แต่ละคนกำลังสูบบุหรี่และพูดคุยกัน

และในตอนที่เฉินเป่ยเดินออกมา คนพวกนั้นก็มองไปที่เฉินเป่ยทันที และทุกคนก็ต่างอึ้งกันไปหมด!

สีหน้าของคนตระกูลอวี้แข็งทื่อหมด พวกเขาอึ้งมาก พวกเขาจ้องมองไปที่เฉินเป่ยอย่างนั้น สีหน้านั้นอย่างกับเจอผีไม่มีผิด!

เป็นไปได้ยังไง! ท่านอาวุโสที่พวกเขาพามา เพื่อฆ่าเฉินเป่ยโดยเฉพาะ……สุดท้ายพวกเขาไม่เห็นท่านอาวุโสออกมา กลับเห็นเฉินเป่ยเดินออกมาแทน!

สายตาของคนตระกูลอวี้มองไปที่ตัวเฉินเป่ย เขาในตอนนี้ เทียบกับเมื่อก่อนแล้ว ดูจะหมดแรงแล้ว ผมเพร่ารุงรังเสื้อผ้ายุ่งเหยิง ปากยังคาบบุหรี่มวนหนึ่ง ทั้งตัวเต็มไปด้วยกลิ่นบุหรี่ ดูจากทรงและโทรมมาก

คนตระกูลอวี้พวกนั้นมองหน้ากัน ทันใดนั้น เฉินเป่ยกวาดสายตามอง เดินไปที่รถของคนตระกูลอวี้คนหนึ่ง

คนพวกนั้นอึ้งเล็กน้อย รีบวิ่งเข้าไป ขวางทางเฉินเป่ยไว้

“ถอยไป”เฉินเป่ยกวาดสายตามองคนพวกนั้น และพูดอย่างเรียบเฉย

“ท่านอาวุโสของพวกเราล่ะ?” คนตระกูลอวี้คนหนึ่งมองเฉินเป่ยด้วยสายตาที่เย็นชา น้ำเสียงดูไม่เป็นมิตร พูดด้วยน้ำเสียงที่โมโห

“พวกนายตาบอดเลยไง ไม่เข้าไปดูเองล่ะ?” เฉินเป่ยมองคนพวกนั้น และพูดออกมา

“ฉันถามนายอยู่นี่ไง ท่านอาวุโสพวกเราไปไหนแล้ว” หนึ่งคนในนั้นก้าวไปข้างหน้า และถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา

คนตระกูลอวี้คนนั้นมองเฉินเป่ยด้วยสายตาเย็นชา และเต็มไปด้วยสายตาที่ดูถูก

เขาไม่เอาเฉินเป่ยไว้ในสายตาด้วยซ้ำ เขาสนใจแค่ว่า ท่านอาวุโสทำไมยังไม่ออกมาอีก คนที่ออกมา ทำไมเป็นเฉินเป่ย

เฉินเป่ยมองคนนั้น เขาหรี่ตาลง พูดว่า “ทำไมฉันต้องบอกนายด้วย?”

“นายกล้าดียังไง มาพูดแบบนี้กับคุณชายอวี้ของพวกเรา ยังอยากจะมีชีวิตกลับไปอีกไหม!” อีกคนก็รีบพูดขึ้น

เฉินเป่ยมองไปที่ลูกน้องคนนั้น ขี้เกียจทะเลาะกับคนพวกนี้แล้ว ก็จึงพูดว่า “ไสหัวไป”