บทที่383 ขออภัยคุณชายอวี้!

บทที่383 ขออภัยคุณชายอวี้!

เฉินเป่ยหันหน้าไป มองบาดแผลเหวอะหวะที่น่ากลัวบนแผ่นหลัง สีหน้าดูเรียบเฉยมาก ยิ่งไปกว่านั้นไม่มีอารมณ์ใดๆแสดงออกมาเลย

เหมือนว่าเหตุการณ์แบบนี้ เขาผ่านมานับครั้งไม่ถ้วนแล้ว

บาดแผลที่แผ่นหลังแต่ละที่น่ากลัวทั้งนั้น เหมือนถูกสัตว์ร้ายกัดมาอย่างนั้น ทำให้คนที่เพียงแค่มองแล้ว ก็ต้องหัวชาไปตามๆกัน

และเฉินเป่ย สีหน้าสงบมากจนน่าตกใจ และไม่มีอาการใดๆเลยด้วย

ทันใดนั้น เฉินเป่ยหยิบแอลกอฮอล์จากกล่องยาข้างๆ สายตาลึกยากหยั่งถึง

ต่อมา เฉินเป่ยเปิดฝาแอลกอฮอล์ออก กลิ่นฟุ้งแสบจมูกเต็มอยู่ในห้องอาบน้ำ

เฉินเป่ยจับฝาแอลกอฮอล์ไว้ สูดหายใจเข้าลึกๆ นำหัวขวดไว้ตรงบาดแผลแต่ละที่ สายตาเต็มไปด้วยความเด็ดขาด

ต่อมา เฉินเป่ยก็ยกขวดแอลกอฮอล์ขึ้น ราดลงจากไหล่ถึงตรงที่มีบาดแผล!

การกระทำแบบนี้ คนทั่วไปไม่กล้าทำเลยด้วยซ้ำ! ไม่ได้ผ่านการฉีดยาชาอะไรเลย เฉินเป่ยก็ใช้แอลกอฮอล์ราดแผลเลยทันที! การกระทำแบบนี้นำมาซึ่งความเจ็บปวดที่คนทั่วไปยากที่จะแบกรับไว้ได้!

และเฉินเป่ย ทำแบบนี้ได้ยังไงกัน! ท่าทางดูจะชำนาญมาก ไม่มีความลังเลเลยสักนิด เหมือนว่าเรื่องนี้เขาเคยผ่านมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน!

“ซั่ว!”

ตรงปากขวด แอลกอฮอล์ไหลลงมาจากไหล่ ลงมาถึงด้านล่างช้าๆ ไหลลงจากบาดแผลอันน่ากลัวลงไป!

คล้ายกับพริบตาเดียว ความเจ็บปวดอันแสนยากที่จะทนพุ่งปรี๊ดขึ้นมา คนปกติแทบจะทนกับความเจ็บปวดแบบนี้ไม่ได้!

ความเจ็บปวดแบบนี้ แทบจะควักเอาสติทั้งหมดของคนคนหนึ่งออกไปได้ เขมือบสติของคนทั่วไปจนหมด!

ยิ่งไปกว่านั้นมีคนไม่น้อย อาจจะเจ็บจนสลบไปเลยก็ได้ ไม่มีทางแบกรับความเจ็บปวดอันแสนทรหดยากที่จะเดาออกได้!

และเฉินเป่ยมองดูบาดแผลที่ถูกแอลกอฮอล์ราด สีหน้าปกติอย่างน่าเหลือเชื่อ สายตาเย็นชา ไม่แสดงออกถึงความเจ็บปวดอันแสนยากที่จะทนรับไว้ได้! เหมือนว่าร่างกายนี้ไม่ใช่ของเขา

ยิ่งไปกว่านั้นใบหน้าของเขายังไร้อารมณ์ใดๆอีก ร่างกายไม่มีอาการสั่นเทา ความเจ็บปวดยากที่จะทนนี้ ไม่ได้เขมือบสติของเขาไปด้วยซ้ำ เขามีสติอันแข็งกล้า ความเจ็บปวดนี้ไม่มีทางทำอะไรเขาได้เลย!

แอลกอฮอล์ไหลลงผ่านบาดแผลอย่างรวดเร็ว และยังมีไม่น้อยที่ซึมเข้าไปในเลือดเนื้อ ความเจ็บปวดอันแสนจะแสบร้อนแทรกซึมเข้าเนื้อหนัง เหมือนมีไฟแผดเผาปะทุขึ้นที่แผ่นหลังของเฉินเป่ย

และเฉินเป่ยยังคงไม่มีท่าทีขยับเขยื้อนอะไร ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เขาก็ไม่มีท่าทีว่าจะเปลี่ยนแปลงไปเลย แม้จะเป็นความเจ็บที่แสบร้อน ก็ไม่สามารถทำให้ใบหน้าเขามีอารมณ์ หรือกระตุกเลย!

สติที่แข็งแกร่งของเฉินเป่ย แกร่งกว่าคนทั่วไปมาก ความอดทนดั่งเหล็กกล้านี้ ไม่มีใครสามารถมาแทนที่ได้!

ไม่นานแอลกอฮอล์ขวดนั้นก็ใกล้หมดแล้ว เฉินเป่ยมองดูบาดแผล ทันใดนั้นก็หยิบแอลกอฮอล์อีกขวดขึ้นมา เปิดออกอย่างรวดเร็ว และราดบาดแผลที่หลังจากบนลงล่างอีกครั้ง ฆ่าเชื้ออย่างสมบูรณ์แบบ

หลังจากผ่านการฆ่าเชื้อแล้ว เฉินเป่ยถึงได้หยิบยาแก้อักเสบขึ้นมา สาดผงยาลงไปบนแผล ใช้ผ้าก๊อซผิดแผลไว้ ถึงถอนหายใจยาวออกมา

เฉินเป่ยกลับไปที่ห้อง นอนอยู่บนเตียง นอนอยู่อย่างนั้นสักพัก

ตอนที่เขากลับตา สะลึมสะลือ ห้องก็ถูกเคาะดังขึ้น

เฉินเป่ยที่กำลังจะกลับก็ต้องลืมตาขึ้นอีกครั้ง ไม่มีความง่วงอีกเลย

เฉินเป่ยกระโดดลงจากเตียงอย่างเร็ว รีบพุ่งไปที่ประตู และเปิดออก

ประตูห้องเปิดออก คนที่ปรากฏขึ้นหน้าห้อง ทำเอาเฉินเป่ยต้องแปลกใจ เพราะคนคนนี้ไม่ใช่ใคร นั่นก็คือซูเหลย

“นี่ คุณหนูซู” เฉินเป่ยมองดูซูเหลย อึ้งเล็กน้อย พอได้สติก็กระตุกยิ้มทันที และพูดขึ้น

“คุณหนูซูไปบริษัทกับประธานหลีแล้วไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงอยู่ตรงนี้ล่ะ หรือว่าประธานหลีก็กลับมาแล้วเหมือนกัน?” เฉินเป่ยถาม

ซูเหลยส่ายหน้า พูดว่า “ประธานหลีมีเอกสารฉบับหนึ่งลืมไว้ในห้อง เลยให้ฉันกลับมาเอา เมื่อกี้ตอนฉันถึงหน้าประตูโรงแรม เห็นนายลงจากรถเก๋งพอดี ก็เลยมาดูนายน่ะ”

ซูเหลยมองเฉินเป่ยจากบนลงล่าง ก็รู้สึกเขินอายเล็กน้อย

เพราะเฉินเป่ยเปิดประตู เขาใส่แค่กางเกงบ๊อกเซอร์เท่านั้น ด้านบนเปลือยเปล่า ในสายตาซูเหลยแล้ว แทบจะเห็นทั้งหมดของเขาแล้ว!

เฉินเป่ยทั้งตัวเต็มไปด้วยกล้มเนื้อเป็นมัดๆ…แข็งแกร่งจนทำเอาคนอิจฉา!

ซูเหลยสำรวจดู สายตาเต็มไปด้วยความตกใจ! สายตาของเธอมองดูตัวของเฉินเป่ย ร่างกายของเขา แทบจะไม่มีผิวหนังสมบูรณ์อยู่เลย ร่างเขาเต็มไปด้วยบาดแผล! และยังมีบาดแผลเก่าใหม่รวมอยู่ด้วยกัน! ร่างของเขาไม่มีส่วนไหนที่ไม่มีบาดแผลเลย!

ซูเหลยเห็นร่างกายของเฉินเป่ย ในใจก็ต้องเย็นหวูบไปเล็กน้อย เป็นครั้งแรกที่เธอเห็นบาดแผลเยอะมากมายขนาดนี้! เต็มไปหมด! น่ากลัวมาก!