บทที่391 ไม่งั้นก็คุกเข่าคำนับขอโทษ

บทที่391 ไม่งั้นก็คุกเข่าคำนับขอโทษ

“ปัง!” มีดหลงหยาในมือของเฉินเป่ย เคลื่อนไหวได้เร็วมาก เฉินเป่ยมือจับมีดหลงหยาไว้ และยกขึ้น ทุกคนในงานต่างก็มองการเคลื่อนไหวของเฉินเป่ยไม่ทันกันหมด พวกเขาเห็นแค่การเคลื่อนไหวเพียงพริบตาเดียว ต่อมา มีหนึ่งในหินหยาบในนั้นที่มีขนาดใหญ่เท่าหัวทารก ทันใดนั้นก็ถูกตัดออกเป็นหินก้อนใหญ่!

ในตอนนั้นเอง ผู้คนต่างเงียบสงบกันหมด ขนาดเข็มตกยังได้ยินกันเลยทีเดียว!

และวินาทีต่อมา จากหินที่ดำๆมืดๆ แทบจะทุกคนที่คิดว่าเป็นหินที่ไร้ประโยชน์แล้ว ทันใดนั้น สายตาของทุกคนก็เปลี่ยนไปในทันที พวกเขาจับจ้องหินหยาบก้อนนั้นโดยไม่ละสายตา!

เห็นเพียงหินด้านที่ถูกหลงหยาฟันจนแยกออก กลับมีแสงสีเขียวสาดส่องออกมา แสงสีเขียวนั้นสาดส่องไปทั่วและแพรวพราวมาก!

“นี่คือ……”

สายตาทุกคนอึ้งนิ่งไปหมด พวกเขาจ้องหินหยาบก่อนนั้น ในใจก็เริ่มหวั่นไหวขึ้นมา!

พวกเขาไม่คิดเลยว่า หินหยาบก่อนนั้นจะเป็นหยกได้!

นี่เป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้เลย แต่กลับเกิดขึ้นต่อหน้าพวกเขาแล้ว!

ภายในหมู่ผู้คน มีเสียงสูดหายใจดังขึ้น ผู้คนต่างตกตะลึงกันหมด และจางเป่าเฉิงก็เบิกตาโพลงโต สีหน้านั้นอย่างกับเจอผีไม่มีผิด!

ข้างๆจางเป่าเฉิง หลิชิงเยียนใบหน้าสวยของเธอแอบตะลึงเล็กน้อย ปากแดงที่มีเสน่ห์ของเธอเผยอออก เออ้าปากน้อยๆของเธอมองหินก้อนนั้นอย่างตกตะลึง

ไม่คิดเลยว่า หินหยาบสีดำก้อนนั้นจะมีหยกได้!

“เป็นไปได้ยังไง เป็นมรกตงั้นเหรอ……” จางเป่าเฉิงพูดพึมพำ พอคนอื่นได้ยินคำพูดพวกนั้นแล้ว ก็ยิ่งตกใจเข้าไปใหญ่ ไม่นานผู้คนก็ต่างฮือฮาแตกตื่นกันใหญ่

หินหยาบที่ถูกมองว่าเป็นหินขยะ แต่ด้านในกลับเป็นมรกตงั้นเหรอ!

นี่ต้องมีโชคมากเท่าไหร่กันถึงจะทำแบบนี้ได้!

เสียงฮือฮาดังขึ้น ในตอนนั้น ก็มีหลายดวงตาจับจ้องไปที่ตัวเฉินเป่ยอย่างไม่อยากจะเชื่อ ใครจะคิดว่า ชายที่หน้าตาก็ไม่ได้โดดเด่นมาก และดูธรรมดาบ้านๆ กลับผ่าหินมรกตได้ทั้งๆที่ด้านนอกหินไม่น่ามองสักเท่าไหร่!

จางเป่าเฉิงจ้องมองเฉินเป่ยโดยไม่ละสายตา ตัวเขาสั่นระริก และพูดเสียงเข้มว่า “ฉันไม่เชื่อ นายแค่ดวงดีก็เท่านั้นแหละ”

“ดวงดี?” เฉินเป่ยมองจางเป่าเฉิง และแสยะยิ้มเรียบๆ ในสายตากลับมีความเห็นใจเล็กน้อย

จางเป่าเฉิงใจสั่น เขารู้สึกได้ถึงสายตาของเฉินเป่ย ในใจก็ยิ่งไม่เข้าใจไปกันใหญ่ สายตาแบบนี้ของเขาหมายความว่ายังไงกัน ทำไมถึงมองเขาด้วยสายตาแบบนั้นกัน

และที่ไม่ไกลมาก ในหมู่ผู้คนนั้นยังคงตกตะลึงอยู่ หินไร้ประโยชน์ที่ซึ่งไม่มีใครต้องการและซื้อมาจากเขตพนันชั้นล่าง กลับได้มรกตชั้นดีแบบนี้ไปได้ ได้เป็นกำไลไม่ขาดทุนเลยนะ!

คนไม่น้อยต่างอิจฉากันใหญ่ จ้องมองหินหยาบที่เป็นมรกตก้อนนั้นโดยไม่ละสายตา สายตาเต็มไปด้วยความอิจฉาริษยา

พวกเขาต่างเสียดายกันยกใหญ่ ถ้ารู้ว่าหินหยาบก้อนนั้นเป็นมรกต พวกเขาคงจะทำทุกวิถีทางเพื่อประมูลมันมาครอบครอง!

คนมากมายต่างเงียบกันไปหมด พวกเขาต่างก็เป็นคนที่หัวเราะเยาะเฉินเป่ยที่ซื้อหินหยาบไร้ประโยชน์หลายร้อยก้อน ตอนนี้พอเฉินเป่ยเปิดออกมาเป็นมรกต ทำให้พวกเขาอับอายจนอยากจะเอาหน้าแทรกแผ่นดินหนี!

“นายดวงดีมากจริงๆ ฉันเป็นหัวหน้าสมาคมการพนันเพชรพลอยมานานหลายปี เป็นครั้งแรกที่เห็นหยกชั้นดีในเขตการพนันชั้นล่างแบบนี้” จางเป่าเฉิงพยักหน้า คำพูดเพียงเล็กน้อยของเขา ก็ตัดสินแล้วว่าเฉินเป่ยได้แบบนี้เพราะดวงช่วยทั้งนั้น

และรอบข้างผู้คนที่ฮือฮาอยู่นั้นก็เงียบลง นั่นสิ ในเขตการพนันชั้นล่าง ผ่านการตรวจสอบจากคนมากมาย ก็ต่างคิดว่ามันเป็นขยะ เฉินเป่ยเปิดมันออก นอกจากดวงแล้ว ก็ยากจะหาคำอธิบายอื่นได้อีก

จางเป่าเฉิงพูดแบบนี้ ถึงทำให้ผู้คนเบาใจลงไปมาก

แต่ไม่คิดว่าเฉินเป่ยจะทำเสียงฮึอย่างเย็นชา เขามองจางเป่าเฉิง สายตาขี้เล่นเล็กน้อย “ดวงดีงั้นเหรอ?”

จางเป่าเฉิงใจเต้นรัว สายตาเล่นๆของเฉินเป่ย ทำเอาเขารู้สึกใจไม่ดีขึ้นมาอย่างมาก

“นี่ นายอยากจะพูดอะไรกันแน่?” และในตอนนี้เอง หลีชิงเยียนก็อดไม่ได้เรียกเฉินเป่ย

เฉินเป่ยหันไปมองหลีชิงเยียน และพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า “ชิงเยียน เธอคอยดูเถอะ”

พูดจบแล้ว เฉินเป่ยก็หันหน้ากลับไป และเดินไปหาหินหยาบก้อนนั้นทันที

หลีชิงเยียนขมวดคิ้วเป็นปม ดวงตาคู่สวยของเธอจ้องมองแผ่นหลังของเฉินเป่ย อย่างไม่เข้าใจ

และพอเฉินเป่ยเดินไปถึงหินหยาบอีกก้อน จางเป่าเฉิงมองดูเฉินเป่ย ในใจก็กระตุกสั่นอย่างแรง รู้สึกได้ว่าจะมีสิ่งไม่ดีเกิดขึ้น

เฉินเป่ยมือจับมีดหลงหยาเอาไว้ อีกข้างก็วางไว้บนหินหยาบ เขาสัมผัสลูบหินหยาบช้าๆ เหมือนกำลังรับรู้อะไรอยู่

ทันใดนั้น เฉินเป่ยจับมีดหลงหยาไว้ เขายกมีดหลงหยาขึ้นมา ฟันไปทางนั้นอย่างเร็วและแม่นยำ!

“ปัง!”

เป็นเสียงดังกึ่งก้องกังวานอีกครั้ง เสียงดังกระทบเขาแก้วหูของทุกคน!

และเฉินเป่ยพอผ่าเสร็จ ก็ไม่ได้หยุดลง มีดหลงหยาในมือฟันหินหยาบก้อนใหญ่ พริบตาเดียวเฉินเป่ยตัดผิวหินออกไปแล้วมาก