บทที่398 โควต้าสุดท้าย!

บทที่398 โควต้าสุดท้าย!

แขกวีไอพีหลายคนในที่นั้น ต่างไม่รู้ว่าท้ายที่สุดจะเกิดอะไรขึ้น คาดไม่ถึงว่าประธานจางจะหมดสติไปอย่างอธิบายไม่ได้

ทันใดนั้นก็เกิดความวุ่นวายขึ้นในฝูงชน ส่วนหลีชิงเยียนที่อยู่ใกล้ประธานจางที่สุดนั้น ใบหน้าสวยเปลี่ยนสีหน้าเล็กน้อย ก่อนเข้าช่วยพยุงจางเป่าเฉิงขึ้นมา

ในที่สุดซูเสี่ยวหยุนที่นิ่งเงียบมาตลอดก็เริ่มขยับ เธอพาจางเป่าเฉิงขึ้นบนเก้าอี้ แล้วตรวจดูการเต้นของหัวใจและลมหายใจ เธอพูด “ความโกรธกระทบหัวใจ เขาควรขจัดอารมณ์โมโหออกไป จังหวะการเต้นของหัวใจผิดปกติเล็กน้อย ไปเอายารักษาหัวใจกับน้ำมา”

ซูเสี่ยวหยุนพูดกับเป้าอวี่ น้ำเสียงของเธอในตอนนี้มุ่งมั่นและแน่วแน่

ยังถือว่าเป้าอวี่ไหวพริบดีเยี่ยม เธอได้ยินความเคร่งขรึมในน้ำเสียงของซูเสี่ยวหยุน ก็รีบวิ่งเหยาะไปจากที่นั่นทันที หลังจากนั้นไม่นานเป้าอวี่ก็นำถ้วยน้ำร้อนและยารักษาหัวใจเดินเข้ามา

หลังจากซูเสี่ยวหยุนประคองจางเป่าเฉิงลงแล้ว หลีชิงเยียนจึงหันไป ดวงตาคู่สวยมองเฉินเป่ยอย่างดุเดือด ดูเหมือนเธอจะไม่พอใจอย่างมาก ไม่นึกว่าเฉินเป่ยจะทำให้จางเป่าเฉิงถึงกับหมดสติไป

ท่าทีสงบนิ่งของเฉินเป่ยในทีแรก หลังจากเห็นใบหน้าเย็นชาของหลีชิงเยียน ก็เริ่มรู้สึกหมดคำพูด....ในใจรู้สึกเจ็บปวดเล็กน้อย...แม่ง ยอมให้เขาเยาะเย้ยฉัน แต่ไม่ยอมให้ฉันสู้กลับ? ตัวเองหัวใจไม่ดีก็โทษใครไม่ได้นะ

เฉินเป่ยแอบพูดในใจว่าการยอมรับความพ่ายแพ้ในการเดิมพันเป็นเหตุผลธรรมดาสุด ๆ แต่เขาไม่นึกมาก่อนว่าจางเป่าเฉิงจะหมดสติไปแบบนั้น

ผ่านไปไม่นาน จางเป่าเฉิงก็ฟื้นขึ้นมา ผู้คนรอบ ๆ ที่ไม่ได้แยกย้ายไปไหน พากันเข้ามาดูจางเป่าเฉิง ในฐานะประธานแห่งสมาคมการพนันเพชรพลอย หากจางเป่าเฉิงมีอันเป็นไป พาดหัวข่าวหลังจากนี้อีกหลายวัน ต้องไม่พ้นจางเป่าเฉิงอย่างแน่นอน

หลังจางเป่าเฉิงตื่นขึ้น เห็นรอบข้างยังคงมีคนไม่น้อย กระทั่งหลายคนที่เขารู้จัก ล้วนเป็นบุคคลที่มีหน้ามีตาทั้งนั้น

นั่นทำให้สีหน้าของจางเป่าเฉิงก็ย่ำแย่อีกครั้ง

ผ่านไปนาน จางเป่าเฉิงจึงถอนหายใจ ทันใดนั้นก็ราวกับแก่ลงไปอีกห้าปี เขามองไปที่เฉินเป่ย เอ่ยเสียงเบา “กล้าทำกล้ารับ ฉันแพ้แล้ว”

ตอนที่จางเป่าเฉิงพูดออกมา น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความเศร้าที่อธิบายไม่ได้ ทำให้ผู้คนต่างพากันตกจ มองไปยังเฉินเป่ยด้วยสายตาแปลก ๆ

คนมากมายต่างไม่คาดคิด ว่าเฉินเป่ยเด็กหนุ่มคนนี้จะเดิมพันกับจางเป่าเฉิง และไม่นึกว่าประธานจางผู้โด่งดัง....จะพ่ายแพ้ให้กับเฉินเป่ย!

ในขขณะที่หลายคนต่างประหลาดใจ หลีชิงเยียนที่อยู่ข้าง ๆ ก็เอ่ยปลอบ “ประธานจาง คุณไม่ได้แพ้หรอกค่ะ ครั้งนี้เองก็ถือว่าไม่ถูกต้องนัก”

เฉินเป่ยได้ยินหลีชิงเยียนพูดเช่นนั้น ดวงตาก็เบิกกว้าง....รู้สึกตะลึงและโกรธ เขาไม่คิดเลยสักนิด ตัวเองชนะแล้วแท้ ๆ แต่จากปากหลีชิงเยียนที่พูดออกมา กลับแปรเปลี่ยนเป็นแพ้ไปซะแล้ว!

นี่มันกลับดำเป็นขาวชัด ๆ ไม่ยุติธรรมเกินไปแล้ว!

“นี่สาวน้อย ทำไมลำเอียงนักล่ะ”เฉินเป่ยเอ่ยช้า ๆ

แต่หลังจากที่หลีชิงเยียนได้ยินคำพูดของเฉินเป่ย ราวกับได้ยินความขี้เล่นในน้ำเสียง ดวงตาคู่สวยสัมผัสของความโกรธเกรี้ยวและเย็นชาฉายออกมา เธอหันกลับมาอย่างกะทันหันและมองเฉินเป่ยอย่างดุร้าย “สาวน้อยอะไรของนาย เจ้าบ้า!”

หลีชิงเยียนตะคอกอย่างเย็นชา เธอมองไปที่แววตาของเฉินเป่ย เปล่งประกายเย็นเยือกจาง ๆ ถ้าที่นี่เป็นบ้านที่หู้ไห่ เธอไม่มีวันละเว้นเฉินเป่ยแน่!

แต่ตอนนี้ ภายใต้สถานการณ์ที่มีฝูงชนแออัดแบบนี้ นอกจากการเตือนด้วยสายตาแล้ว หลีชิงเยียนก็ทำอะไรเฉินเป่ยไม่ได้

เฉินเป่ยเหยียดปากคว่ำ หลีชิงเยียนปกป้องกันแบบลำเอียงชัด ๆ !

“ช่างเถอะ แพ้แล้วก็คือแพ้ ฉันไม่ใช่คนที่ไม่รักษาคำพูด”ในตอนนั้นเอง จางเป่าเฉิงก็ถอนหายใจแล้วค่อย ๆ เอ่ยขึ้น

ในจังหวะนั้น จางเป่าเฉิงเงยหน้าขึ้นมองไปที่เฉินเป่ย ดวงตาขุ่นชราก็ฉายประกายสว่างขึ้น เขามองเฉินเป่ยแล้วถาม “ฉันแค่ไม่เข้าใจ ทำไมนายถึงหยิบจับหินหยกธรรมชาติราวกับรู้หยกที่อยู่ข้างในได้แบบนั้นกัน”

จางเป่าเฉิงมองเฉินเป่ย แต่เดิมเขาคิดว่าเฉินเป่ย ไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับการพนันเพชรพลอยไม่มีประสบการณ์ในการเดิมพันและเป็นเพียงคนหยิ่งผยองเท่านั้น

แต่ตอนนี้ เจ้าคนหยิ่งผยองนั่น ก็เอาชนะเขาไปแล้ว!

จางเป่าเฉิงสงบลงสงบลง เขานึกอย่างรอบคอบก่อนหน้านี้เฉินเป่ยแสดงให้เห็นถึงการเปลี่ยนแปลงที่น่าอัศจรรย์ครั้งแล้วครั้งเล่า โดยเฉพาะการเดิมพันเป็นตาย กระทั่งทำให้เขาได้เปิดโลกทัศน์

ในวันนี้ การกระทำของเฉินเป่ย ยิ่งทำให้เขาตกตะลึง