บทที่399 ฉันไม่ต้องการ!

บทที่399 ฉันไม่ต้องการ!

การประชุมพนันเพชรพลอย ในทำงานทำงาน ชายชรายืนอยู่หน้าโต๊ะทำงาน เขามองไปที่เก้าอี้บอสของตัวเองซึ่งหันหลังให้เขา แววตาแสดงความเคารพ

เดิมทีนั่นเป็นเก้าอี้บอสเป็นของเขา ตัวเขาเองก็เป็นเจ้าของห้องทำงานนี้ด้วย ตอนนี้ เขาในฐานะเจ้านาย กำลังรออย่างระมัดระวัง เพราะที่นั่งอยู่บนเก้าอี้บอสนั้นเป็นการดำรงอยู่ที่ทรงพลังที่เขาไม่สามารถเทียบได้!

ชายชรายืนอยู่หน้าเก้าอี้บอสเป็นเวลานาน เขาไม่อาจมองเห็นใบหน้าของจิงได้เลย เขาสงสัยอย่างมาก ว่าจิงที่หันหลังเก้าอี้ไปทางทิวทัศน์ของเมืองนอกหน้าต่างนั้นคิดอะไรอยู่ในใจกันแน่

เขาสงสัย บุคคลระดับสูงอย่างจิง ไม่นึกว่าจะถึงกับมาด้วยตัวเองเพราะเฉินเป่ยคนเดียว

หลังจากที่จิงนั่งบนเก้าอี้บอสแล้ว เก้าอี้บอสก็ไม่ขยับอีกเลย ท่าทางของจิงก็ยังคงไม่เปลี่ยนแปลง ตั้งแต่จิงนั่งลงมันก็ดูเหมือนรูปปั้น แม้แต่เก้าอี้บอสที่นั่งอยู่ก็ไม่เคลื่อนไหวและสภาพแวดล้อมก็เงียบจนน่ากลัว

กระทั่งแม้แต่เวลาก็ราวกับจะหยุดลง ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไหร่ ทันใดนั้น คนคนหนึ่งก็พุ่งเข้ามาจากนอกห้องทำงานอย่างรีบร้อน เดินมายังหน้าชายชรา ก่อนพูด “ท่านประธาน พวกเราหาคนคนนั้นเจอแล้วครับ?”

ชายชราใจเต้นกระตุก พนักงานที่ทำงานในงานคนนั้นแล้วถาม “อยู่ที่ไหน?”

“พื้นที่พนันพรีเมียม เราเพิ่งพบว่าเขาใช้หินหยกธรรมชาติที่ประมูลมาได้ขายประมูลเองในพื้นที่พนันพรีเมียม เสี่ยงโชคจนถึงตอนนี้จึงหยุด เขาได้ไปแล้วหนึ่งร้อยห้าสิบล้านครับ!””เท่าไหร่นะ?”ท่าทีของชายชราเปลี่ยนไป น้ำเสียงก็เปลี่ยนไปเช่นกัน

“หนึ่งร้อยห้าสิบล้านครับ”ลูกน้องคนนั้นกลืนน้ำลาย พูดอย่างระมัดระวัง

“ฮะ！”

ชายชราคนนั้นหน้าถอดสี สีหน้ามืดหม่นลงทันที ผ่านไปพักหนึ่ง ชราชายก็ปรับสติคืนมา

ชายชราสูดหายใจลึก แอบชำเลืองมองเก้าอี้บอสที่จิงนั่งอยู่

เมื่อเห็นว่าจิงไม่มีความเคลื่อนไหวอยู่นานแล้ว ผ่านไปสักพักชายชราก็สงบอารมณ์ลง มุมปากของเขากระตุกอย่างต่อเนื่อง เขาใคร่ครวญอยู่พักหนึ่งแล้วพูดว่า “ส่งคนไป มอบโควต้าสุดท้ายในสุดยอดดาบสามเล่มให้เขา”

“โควต้าสุดท้ายของสุดยอดดาบสามเล่ม ให้เขา?”ลูกน้องคนนั้นตะลึง เห็นได้ชัดว่ายังไม่ได้สติกลับมา

“มีปัญหาอะไรงั้นเหรอ? ร้อยห้าสิบล้าน ในการประชุมพนันเพชรพลอย นอกจากสุดยอดดาบสามเล่มแล้ว ก็ไม่เคยมีการบันทึกที่น่ากลัวแบบนี้มาก่อน เขายังสร้างสถิติใหม่ในการประชุมการพนัน ให้เขาไปหนึ่ง จะเป็นไรไป?”ชายชราพูดน้ำเสียงเย็นชา เขาจ้องไปที่ลูกน้องคนนั้น พูดราบเรียบ

“ครับ งั้นผมจะไปแจ้งเขาเดี๋ยวนี้”ลูกน้องคนนั้นอึ้งเล็กน้อย ก่อนเหยียดยิ้มเล็กน้อยกัน

“เรื่องแบบนี้ก็ยังให้ลูกน้องไปทำ มีความน่าเลื่อมใสบ้างมั้ย?”

ชายชราเพิ่งจะพยักหน้าเห็นด้วย ในตอนนั้นเอง น้ำเสียงสงบทุ้มนุ่มเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นมาจากเก้าอี้บอสที่นั่งหันหลังให้ เสียงนั้นเพียงพอที่จะทำให้พนักงานเย็นยะเยือกจากข้างในอย่างอธิบายไม่ได้ แม้แต่จิตวิญญาณก็ยังสั่นสะท้านราวกับกำลังกลัวอะไรบางอย่าง

เสียงนั้น ราวกับมาจากเก้าลับแล ชายชราตัวสั่น มองไปยังเก้าอี้อย่างเคารพอย่างที่สุด

“เรื่องนั้น ฉันจะไปด้วยตัวเอง”ชายชรารีบเอ่ย

“ถูกต้อง”จากนั้นไม่นานก็มีคำ ๆ หนึ่งเอ่ยออกมาช้า ๆ จากด้านหลังของเก้าอี้เข้าหูของชายชรา

“คุณไปได้แล้ว”ชายชราถอนหายใจในใจ แม้ตัวเองจะเทียบจางเป่าเฉิงไม่ได้ แต่ยังไงก็ยังเป็นผู้อำนวยการสมาคมการพนันเพชรพลอยเยี่ยนจิง แต่ตอนนี้ในสายตาของจิง ตัวเขาเป็นแค่คนวิ่งเต้นช่วยทำธุระเล็ก ๆ น้อย ๆ คอยส่งข่าวเท่านั้น

หลังชายชราเอ่ยคำสั่งและพนักงานคนจากไปแล้ว ชายชราก็ยิ้มอย่างขมขื่นเงียบ ๆ เขาก้าวออกจากห้องทำงานแล้วเดินไปที่พื้นที่พนันระดับสูง...

……

นั่นเป็นดหตุผลที่ทำให้เฉินเป่ยล้อมรอบด้วยความปั่นป่วนอยู่ในพื้นที่พนันระดับสูง

มีความวุ่นวายอยู่ตลอดเวลาในหมู่ฝูงชน ทันใดนั้น ท่าทีของเฉินเป่ยก็แข็งชะงัก เขามองไปยังทิศทางหนึ่งท่ามกลางฝูงชนทันที

ดวงตาลึกล้ำของเฉินเป่ย ในจังหวะนั้น ฉายประกายเย็นเฉียบขึ้น มองตัดผ่านฝูงชนไปยังทิศทางนั้น

และในตอนนั้นเอง ไม่รู้ว่าใครส่งเสียงตะโกนขึ้นมา “ผู้อำนวยการเถามาถึงแล้ว---”

ทิศทางที่เฉินเป่ยจ้องเขม็งไปนั้น ฝูงชนต่างแหวกทางไปด้วยตัวเอง เส้นทางไม่ไกลนัก มีชายชราคนหนึ่ง ประกอบด้วยพนักงานสองคน ก้าวมุ่งมาทางเฉินเป่ยอย่างช้า ๆ

ท่าทีของเฉินเป่ยเรียบนิ่ง ผู้อำนวยการเถาผู้นี้ปรากฏตัวขึ้นมา เดิมทีก็ไม่ได้มีผลกระทบอะไร กระทั่งเขาไม่ได้สนใจผู้อำนวยการเถาด้วยซ้ำ

เมื่อผู้อำนวยการเถาปรากฏตัวขึ้น ยิ่งดึงดูดสายตาของคนนับไม่ถ้วน เมื่อเทียบกับประธานจางเป่าเฉิงที่มีชื่อเสียง ในฐานะผู้อำนวยการสมาคมการพนันเพชรพลอยแห่งเยี่ยนจิงของเถานั้นถือว่าติดดินมาก แขกวีไอพีหลายคนในที่นั้น ต่างก็เทียวไปเทียวมากับผู้อำนวยการเถาอยู่

ผู้อำนวยการเถาเดินไปถึงเบื้องหน้าเฉินเป่ย เขากวาดมองรอบ ๆ และมองเห็นจางเป่าเฉิงในทันที

รอบยิ้มบาง ๆ บนใบหน้าเรียบนิ่งของเขาแข็งค้าง ท่าทางของเขาเปลี่ยนเป็นระมัดระวังตัวขึ้นมา ถามด้วยน้ำเสียงเบา “ประธานจาง?”