บทที่401 ไม่ต้องเลียแล้ว!

บทที่401 ไม่ต้องเลียแล้ว!

“หัวหน้าสมาคมจาง......” เถาเหลียงรวบรวมความกล้าขึ้นมา เอ่ยปากอย่างสู้ไม่ได้

ถ้าเป็นช่วงปกติเขาคงไม่ทำเช่นนี้แน่นอน แต่สถานการณ์ในเวลานี้ไม่เหมือนกัน เรื่องที่จิงมอบหมายให้เขามาทำคือ ต้องให้เฉินเป่ยเข้าสู่สุดยอดดาบสามเล่ม

แต่ใครจะไปคิด เดิมทีเฉินเป่ยไม่ตกหลุมพรางนี้ของผู้อำนวยการเถา คาดไม่ถึงไม่ยินยอมเข้าร่วมสุดยอดดาบสามเล่ม ทั้งยังเปลี่ยนเป็นจางเป่าเฉิงแทนอีก

เถาเหลียงลำบากใจมาก จางเป่าเฉิงในฐานะผู้บังคับบัญชาโดยตรงของเขา ถ้าเป็นปกติเขาต้องยินยอมทำตามแน่นอน แต่ตอนนี้ไม่เหมือนปกติ เขามีภารกิจติดตัว ต้องคิดหาทุกวิถีทาง เพื่อนำโควตาลำดับสุดท้ายนี้ของสุดยอดดาบสามให้เฉินเป่ยไป

แต่เถาเหลียงอ้าปากยังไม่ทันพูดอะไร จางเป่าเฉิงก็กวาดสายตามองเขาอย่างเย็นชา ถามว่า “ทำไม มีปัญหาเหรอ?”

สายตาหนาวเย็นที่เต็มไปด้วยความน่าเกรงขามและการกดขี่ของจางเป่าเฉิงนั้นตกอยู่บนร่างกายของเถาเหลียง ทำให้เถาเหลียงสั่นเทาไปทั้งตัว ได้แต่ส่ายๆ หน้า ตอบกลับอย่างเจ็บปวดรวดร้าว “ย่อมไม่มีอยู่แล้วครับ”

ฝูงชนที่มุงดูอยู่โดยรอบต่างฮือฮากัน ใครๆ ก็นึกไม่ถึงว่าเรื่องราวจะเปลี่ยนไปในทิศทางเช่นนี้ได้ โควตาลำดับสุดท้ายของสุดยอดดาบสามเล่มยังคงเป็นของบริษัทตระกูลหลีกรุ๊ป เพียงแต่คนที่เข้าร่วมการแข่งขันกลับเปลี่ยนเป็นจางเป่าเฉิงแล้ว

จางเป่าเฉิง เดิมคือหัวหน้าสมาคมการพนันเพชรพลอยของหัวเซี่ย ระดับความรู้ของในด้านการพนันเพชรพลอยลึกซึ้งมาก บวกกับเดิมเขาเป็นหัวหน้าสมาคมการพนันเพชรพลอย สำหรับสุดยอดดาบสามเล่มย่อมรู้อย่างแจ่มแจ้ง ปล่อยเขามาเข้าร่วมแข่งขัน ดีกว่าเฉินเป่ยมากอย่างแน่แท้ สำหรับบริษัทตระกูลหลีกรุ๊ป ก็มีเพียงแต่ผลประโยชน์เช่นกัน

ถึงแม้แทบจะทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์เห็นมาแล้วว่าในการเดิมพันจางเป่าเฉิงแพ้ให้กับเฉินเป่ยแล้ว ทว่าผู้คนส่วนใหญ่ยังคิดว่าในด้านภาพรวม เฉินเป่ยไม่อาจเป็นคู่แข่งของจางเป่าเฉิงได้

ยิ่งมีสายตาไม่น้อยใช้สายตาที่เวทนาจ้องมองไปทางเฉินเป่ย สำหรับความเขานั้น โอกาสดีที่ยิ่งใหญ่แบบสุดยอดดาบสามเล่มนี้ เสมือนเป็นพายเนื้อที่ตกลงมาจากฟ้า สำหรับนักพนันหลายคนแล้ว ล้วนเป็นสิ่งยั่วยวนซึ่งไม่ง่ายจะปฏิเสธ...แต่เฉินเป่ย ก็สิ้นเปลืองโอกาสดีขนาดนี้ไปแบบนี้เลย

และตอนที่พวกเขากำลังพินิจพิเคราะห์เสื้อผ้าชุดนี้ของเฉินเป่ย สายตายิ่งดูถูกขึ้นอีก

สำหรับพวกเขา มีความเป็นไปได้มากว่าเฉินเป่ยเป็นเพียงพวกบ้านนอกคอกนาคนหนึ่ง ดังนั้นถึงได้ปล่อยโอกาสดีมากๆ ครั้งนี้หลุดไปเปล่าๆ ให้จางเป่าเฉิงได้รับไปแทน

เฉินเป่ยหัวเราะเล็กน้อย เขาเพิกเฉยต่อสายตาถากถางที่โจ่งแจ้งพวกนี้โดยอัตโนมัติ จับมือเนียนนุ่มของหลีชิงเยียนไว้ จ้องมองหลีชิงเยียนด้วยความลึกซึ้งตาหยาดเยิ้ม

ประธานนางฟ้ายืนอยู่ตรงนั้น ย่อมรู้สึกถึงสายตาลึกซึ้งของเฉินเป่ยจนทำให้เธอหนังศีรษะชา แม้กระทั่งสายตาที่รู้สึกสะอิดสะเอียน ตอนแรกเธอคิดอยากสะบัดมือของเฉินเป่ยออก แต่พอนึกถึงเมื่อสักครู่เฉินเป่ยเผยฝีมือที่ล้ำเลิศนั้น และเฉินเป่ยยังสละโอกาสของสุดยอดดาบสามเล่มไปอย่างชัดเจน ทำให้ดวงตาของหลีชิงเยียนเปล่งประกายแสงที่งงงวยซับซ้อนอย่างไม่รู้ตัว

ในใจของหลีชิงเยียนเหมือนกับผมยาวของเธอไม่มีผิด ยุ่งเหยิงอยู่บ้าง เธอยืนอยู่ที่นั่น ปล่อยให้เฉินเป่ยกุมมือนุ่มของเธอไว้อย่างไม่รู้ตัว ยืนอยู่ตรงนั้น เห็นได้ชัดว่าใบหน้างดงามดูงุ่มง่ามอยู่บ้าง

“ชิงเยียน พวกเรากลับกันเถอะ” ขณะเดียวกันเสียงที่อ่อนโยนลอยเข้าในหูของหลีชิงเยียน ประธานนางฟ้าได้สติกลับมาทันที มองเห็นเฉินเป่ยกำลังมองเธอแบบลึกซึ้งอย่างหาที่เปรียบไม่ได้

ชั่วขณะนั้นหลีชิงเยียนรู้สึกหนังศีรษะชา ขนลุกซู่ขึ้นมาทั่วทั้งตัวแล้ว

ไม่นานประธานนางฟ้าจึงฟื้นกลับไปเป็นท่าทางที่สงบนิ่งดังเดิมเช่นเมื่อก่อนอย่างว่องไว พยักหน้าแบบเย็นชา ดึงมือที่เนียนนุ่มของตนเองออกมาจากในฝ่ามือใหญ่ที่กว้างหนาและหยาบกระด้างของเฉินเป่ยเบาๆ แล้ว

“ไปเถอะ” หลีชิงเยียนใส่รองเท้าส้นสูงอยู่ เดินออกไปอย่างช้าๆ เฉินเป่ยจ้องภาพด้านหลังที่เซ็กซี่มากนั้นอยู่ มุมปากค่อยๆ วาดรอยยิ้มอันธพาลซึ่งมีความเจ้าเล่ห์ขึ้น

“ไม่ต้องพูดอะไรอีกแล้ว ว่ากันตามนี้แหละ” หลังจางเป่าเฉิงเห็นเฉินเป่ยกับหลีชิงเยียนออกไปตามๆ กัน จึงทิ้งประโยคหนึ่งกับเถาเหลียง ก่อนที่ตนเองจะรีบก้าวออกไปเช่นกัน

เถาเหลียงมองจางเป่าเฉิงรีบร้อนตามเข้าไปทางหลีชิงเยียนด้วยหน้าตาตกใจ สามารถพูดได้ว่าตะลึงงันอย่างมาก

หลังจากคนต่างออกไปกัน ซูเหลยที่ดูไม่มีตัวตนสักนิด และดูธรรมดามาก เม้มริมฝีปากเล็กน้อย ถึงก้าวเท้าออก ตามเข้าไปด้วยความรวดเร็ว

ผู้อำนวยการเถาจ้องมองภาพด้านหลังของหลายๆ คนที่จากไปกัน สีหน้าซีดเซียวดูแย่ หลังร่างกายโงนเงนนิดหน่อย แล้วถอนหายใจยาวๆ พลางโบกมือ เอ่ยปากพูดกับเป้าอวี่ “ให้แขกผู้มีเกียรติเหล่านี้แยกย้ายเถอะ ทุกอย่างสิ้นสุดแล้ว”

เป้าอวี่พยักหน้าแล้ว ทันใดนั้นเธอเหมือนนึกอะไรขึ้นได้ มองที่เถาเหลียง แล้วเอ่ยปากพูดด้วยความระมัดระวัง “ผู้อำนวยการเถาคะ หรือว่าจะให้จางเป่าเฉิงเข้าร่วมสุดยอดดาบสามเล่มจริงเหรอคะ”

เถาเหลียงกวาดสายตามองเป้าอวี่อย่างเย็นชาแวบหนึ่ง ในแววตาเผยท่าทางที่หนาวเหน็บออกมา ตะคอกใส่ “นี่เป็นเรื่องที่เธอควรถามเหรอ?”

ร่างกายเป้าอวี่สั่นเทานิดหน่อย นี่ถึงตอบสนองเข้ามา รีบก้มหน้าตอบว่า “ค่ะ ฉันรู้แล้วค่ะ”

ผู้อำนวยการเถาหันหน้า จ้องมองภาพด้านหลังของเฉินเป่ยและหลีชิงเยียนที่ออกไป หลังจากนั้นครู่หนึ่ง ค่อยๆ ถอนหายใจออกยาวๆ “จางเป่าเฉิงเป็นผู้บังคับบัญชาโดยตรงของฉัน ถ้าเขาต้องการ ฉันไม่ให้ได้ยังไงกัน?”

เถาเหลียงพูดอยู่ อดหัวเราะเยาะตนเองไม่ได้ เพียงรู้สึกว่าตนเองที่เป็นผู้อำนวยการสมาคมการพนันเพชรพลอยที่น่าเกรงขาม เวลานี้ถูกหนีบไว้ระหว่างจิงและจางเป่าเฉิง ทำตัวลำบากมาก ไม่ว่าเขาทำอะไร ล้วนง่ายมากที่ทั้งสองฝ่ายจะไม่พอใจ

เขา เกรงว่าจะเป็นผู้อำนวยการของสมาคมการพนันเพชรพลอยที่อึดอัดใจที่สุดคนหนึ่งในประวัติศาสตร์เลยมั้ง?

เวลานี้ ไม่เพียงเถาเหลียงที่จ้องมองทิศทางที่เฉินเป่ยออกไป ในฝูงชนยังมีภาพเงาของอีกคนหนึ่ง จ้องมองทางที่เฉินเป่ยออกไปอย่างเย็นชาเช่นกัน เดิมทีบนหน้าที่หล่อสง่าเรียบนิ่ง ทันใดนั้นเพิ่มพยับเมฆมาชั้นหนึ่ง

“คุณชายหลี พวกเราต้องกลับไปรึเปล่าครับ?”

ผู้ชายกำยำที่รูปร่างสูงใหญ่คนหนึ่งเดินมาถึงข้างกายของหลีเช่าเทียน เอ่ยปากถามขึ้นอย่างเคารพนอบน้อม

ผ่านไปตั้งนาน สีหน้าของหลีเช่าเทียนถึงสงบลงมา บ่นพึมพำกับตนเอง “แม้แต่สุดยอดดาบสามเล่มยังไม่อยากเข้าร่วม...งั้นทำไมนายถึงมางานพนันเพชรพลอย?”