บทที่412 ไม่ใช่แค่นี้เองเหรอ!

บทที่412 ไม่ใช่แค่นี้เองเหรอ!

ทั้งร่างกายของเต๋อกุลาแข็งทื่ออยู่ที่เดิม ราวกับกลายเป็นหิน

เขาในเวลานี้ สามารถบอกได้ว่าสมองว่างเปล่าไปแถบหนึ่ง เต๋อกุลาก้มหน้า มองมีดหลงหยาเล่มนั้นที่เสียบบนหน้าอกตนเองอยู่อย่างตะลึง มึนงงไปทั้งตัวแล้ว

ในแววตาของเต๋อกุลาประกายความตกใจที่ยากจะจินตนาการได้ เขามองเฉินเป่ยด้วยความตกตะลึง สีหน้าอึ้งทึ่งอย่างกับเห็นผีเลยทีเดียว

“แกเป็นเขาได้ยังไงกัน......” ผ่านไปตั้งนานเต๋อกุลาถึงเอ่ยปากฝืดๆ หน้าอกกระเพื่อมอย่างแรง ยากจะสงบ

“ทำไมฉันถึงเป็นเขาไม่ได้ล่ะ?” มือเฉินเป่ยกุมแสงดำไว้ ก้าวเท้าช้าๆ เดินมาที่ด้านหน้าของเต๋อกุลา

สายตาเต๋อกุลาจ้องมีดหลงหยาเล่นนั้นที่หน้าอกตาไม่กะพริบ เขายื่นมือมาดึงมีดหลงหยาที่เสียบอยู่บนหน้าอกออกมาแล้ว ตอนที่มองเห็นมีดหลงหยา ทันใดนั้นดวงตาหดตัวลงอย่างแรง

ร่างกายของเต๋อกุลาสั่นเทารุนแรง ในแววตาประกายความหนาวเหน็บไร้ที่สิ้นสุดและความตกใจอันมหาศาล

เขากุมมีดหลงหยาเล่มนี้ไว้แน่น ผ่านไปสักพัก เขาพูดประโยคหนึ่งขึ้นอย่างลำบากยากเย็น ส่ายหน้าพูดเสียงสั่นเครือ “นี่เป็นไปไม่ได้ นี่ไม่ใช่ของจริงเด็ดขาด!”

“เป็นของจริงหรือปลอม ในใจแกเองคงรู้ดี” เฉินเป่ยเอ่ยปากนิ่งๆ แต่ละคำพูดลอยเข้าในหูของเต๋อกุลา ทำให้ภายในใจเขายากจะสงบ

ใช่สิ มือทั้งคู่ของเต๋อกุลากุมมีดหลงหยาไว้ เขารู้อย่างแจ่มแจ้งเสียยิ่งกว่าใครที่ไหนอีก มีดหลงหยาเล่มนี้เป็นของปลอมได้อย่างไรกัน นี่เป็นของแท้แน่นอน เป็นปรมาจารย์ทำอาวุธทั้งในโลกทำอาวุธทั้งต่างประเทศ และมีตำแหน่งบรมครูเพียงหนึ่งเดียว ใช้วัสดุสมบูรณ์แบบชั้นยอดสารพัด สร้างมีดหลงหยาขึ้นด้วยมือตนเอง

มีดหลงหยาของราชาหลง อานุภาพเกรียงไกร ไม่มีสิ่งใดไม่พังทลาย เรียกได้ว่าเป็นอาวุธวิเศษ

แต่ตอนนี้เต๋อกุลาประคองมีดหลงหยาอยู่ในมือ...ด้ามที่อ่อนโยน คมมีดที่หนาวเหน็บเสียดกระดูก...เต๋อกุลาใช้เพียงมือทั้งคู่ประคองมันไว้ สามารถรู้สึกถึงความเย็นเฉียบเสียดกระดูก ราวกับจมลึกสู่จิตวิญญาณ

“มีดหลงหยา...นี่คือมีดหลงหยาในตำนาน!” เต๋อกุลาประคองมีดหลงหยาไว้ สั่นเทาไปทั่วร่าง เขาถืออาวุธลำดับหนึ่งเอาไว้ ทว่าราวกับถือระเบิดสยองขวัญที่กำลังจะระเบิดออกทุกเมื่อ ทำให้เขาอกสั่นขวัญแขวน

ขาทั้งคู่ของเต๋อกุลากำลังสั่นไม่หยุด...ลมหายใจหอบถี่อย่างหาที่เปรียบไม่ได้

ในที่สุดเต๋อกุลาก็มีปฏิกิริยาเข้ามา ผู้ชายที่ยืนอยู่ด้านหน้าตนเองคนนี้ คาดไม่ถึงเป็นราชาหลงในตำนาน

วินาทีที่เต๋อกุลาเจอกับเฉินเป่ย ไม่ได้เห็นเฉินเป่ยอยู่ในสายตาเลย สำหรับเขาแล้ว ผู้ชายที่ธรรมดาเช่นนี้ จะเป็นราชาหลงผู้ยิ่งใหญ่ได้อย่างไรกัน

แต่ตอนนี้ความจริงราวกับเป็นฝ่ามือหนึ่ง ที่ตบลงบนหน้าของเต๋อกุลาอย่างแรง ทำเอาเต๋อกุลาใกล้จะวิงเวียนจนมีดาวโผล่ขึ้นมาแล้ว

เฉินเป่ยเป็นราชาหลงจริงอย่างคาดไม่ถึง ผู้ชายที่ยืนบนยอดในโลกใบนี้ และชายตามองทุกคน

เต๋อกุลาย่อมนึกไม่ถึงเป็นธรรมดา ในความเป็นจริง ผู้คนมากมายต่างคิดไม่ถึงแบบเต๋อกุลา ราชาหลงจะธรรมดาถึงเพียงนี้ และยิ่งยินยอมอยู่หู้ไห่สถานที่คับแคบนี้ มาเป็นผู้ชายแต่งเข้าบ้านผู้หญิงของตระกูลหลี

“ราชาหลง......” มือทั้งคู่ของเต๋อกุลาประคองมีดหลงหยาไว้ ร่างกายที่สั่นเทาค่อยๆ เงยหน้ามองทางเฉินเป่ย ในดวงตามีความหมายซับซ้อนเพิ่มขึ้นมา...ค่อยๆ เข้มข้น

“กล้าแตะต้องผู้หญิงของฉัน แกรู้มั้ยว่าผลลัพธ์คืออะไร?” เฉินเป่ยที่สีหน้าสงบก้าวเท้าออกมา เสียงล้ำลึกเผยความรู้สึกกดดันที่แน่วแน่และแข็งกร้าวเต็มเปี่ยม

เต๋อกุลาร่างกายสั่นเทา ตามมาด้วยเฉินเป่ยที่ก้าวเท้านี้ออกมา เป็นแรงกดดันสยองขวัญดุจเทือกเขา ถล่มไปทางเต๋อกุลาอย่างทะลักทลาย

ถ้าเปลี่ยนเป็นเมื่อก่อน เต๋อกุลาย่อมสามารถรับมือได้อย่างสบาย...แต่เวลานี้เต๋อกุลาจะกล้าจัดการเหรอ?