บทที่418 ทำเสียของตามอำเภอใจ!

บทที่418 ทำเสียของตามอำเภอใจ!

เกาะเล็กที่รอบด้านล้อมด้วยทะเล ภายใต้ฉากยามค่ำที่ลุ่มลึกมืดมิด เห็นได้ชัดว่าเงียบเป็นพิเศษ เหลือเพียงร่องรอยคลื่นทะเลยักษ์ที่ซัดสาด

ในเวลานี้เอง ใจกลางเกาะเล็ก ทันใดนั้นมีแสงสว่างที่แสบตาส่งขึ้นมา

ตามมาด้วยแสงโชติช่วงที่แสบตาแต่ละดวงส่องขึ้นไม่หยุด แหวกฉีกท้องฟ้ายามค่ำที่เงียบงันลุ่มลึก แสงไฟที่เร่าร้อนแสบตาดวงหนึ่ง เกือบจะใกล้ส่องสว่างไปทั่วท้องฟ้าครึ่งผืน

“ครืนๆๆๆ......”

ที่ว่างกลางอากาศสั่นสะเทือนเบาๆ บรรยากาศเปลี่ยนมาสั่นไหวไม่สงบ ผ่านไปสักครู่หนึ่ง ไม่นานทั้งเกาะเล็กก็สั่นสะเทือน คนที่ไม่รู้ยังคิดว่าแผ่นดินไหวเสียอีก

ผ่านไปไม่นานเทือกเขาผืนหนึ่งบนเกาะน้อยแยกออก เครื่องบินขนส่งขนาดใหญ่แต่ละลำคำราม บินออกจากในฐานทัพชั้นใต้ดิน ค่อยๆ บินออกจากเกาะเล็ก เคลื่อนไปทางระยะไกลๆ

ด้านบนเกาะน้อย เครื่องบินขนส่งแต่ละลำนั้นจำนวนมากเหลือเกิน บินไปทางที่ระยะไกลอย่างลักษณะดุดัน เหมือนจะโหมกระพือไปทั่วทุกหัวระแหง

ในฐานทัพหลงหุน ผู้หญิงคนหนึ่งที่รูปร่างเผ็ดร้อน และแต่งตัวเซ็กซี่ พุ่งออกมาจากในฐานทัพอย่างโมโหเดือดดาล ใบหน้าที่มีเสน่ห์อย่างสมบูรณ์แบบราวกับนางฟ้าใบนั้น สวยเพริศพริ้งอย่างหาที่เปรียบไม่ได้ รูปร่างที่เผ็ดร้อนนั้น อยู่ที่ฐานทัพหลงหุน ย่อมเป็นสิ่งมหัศจรรย์อย่างยิ่ง

“สมควรตายเถอะเยฮาน มีภารกิจแต่ไม่ยอมเรียกฉัน ฉันอึดอัดอยู่ในฐานทัพมานานมากแล้วนะ!” สาวต่างชาติที่มีใบหน้าสวยงามแบบชาวยุโรปคนนั้นพูดภาษาหัวเซี่ยออกมาอย่างคล่องแคล่ว เธอในเวลานี้เพียงแค่สวมเสื้อผ้าที่น้อยชิ้นมาก เหมือนพึ่งพุ่งออกมาจากที่นอน ไม่รู้ว่าควานหามีดทำกับข้าวมาจากที่ไหนเล่มหนึ่ง เวลานี้หญิงสาวคนนั้นถือมีดไว้ด้วยความเดือดดาล ใบหน้าราวกับคลุมด้วยน้ำค้างแข็ง เย็นยะเยือกอย่างยิ่ง

เธอควงมีดในมืออย่างตามชอบใจไปด้วย บ่นเยฮานที่ทำให้เธอสะดุ้งตื่นไปด้วย คาดไม่ถึงว่าไปโบยบินอย่างอิสระคนเดียว และเป็นอีกครั้งที่ไม่พาตนเองไปด้วย

สาวต่างชาติที่อยู่ในฐานทัพคนนี้ร้องโวยวายอย่างมาก ผ่านไปสักพักหนึ่งถึงหาวขึ้นมาอย่างเหนื่อยล้า หมุนตัวเดินกลับไปทางที่ออกมาแล้ว

............

เครื่องบินขนส่งมากมายพวกนั้นยังไม่ได้ทำให้เกิดความฮือฮาขึ้นที่ต่างประเทศ และเวลานี้ ที่หัวเซี่ยในเยี่ยนจิง ภายในห้องพักห้องหนึ่งที่โรงแรมระดับสูงแห่งหนึ่ง เฉินเป่ยกำลังยืนอยู่ด้านหน้าของหลีชิงเยียนและซูเหลยด้วยความระมัดระวัง สีหน้าเต็มไปด้วยความหมายเอาอกเอาใจ

หลีชิงเยียนนั่งอยู่บนโซฟา กอดหน้าอกไว้ เธอไม่ได้รับบาดเจ็บอะไรมากมาย เพียงแค่ได้รับความตกใจไม่น้อย ถึงแม้ผ่านไปตั้งนานแล้ว พอหลีชิงเยียนนึกถึงความทรงจำเมื่อสักครู่ว่าเกิดเรื่องสยองขวัญพวกนั้น ภายในใจยังคงจะสั่นอย่างแรง

พอนึกถึงความทรงจำที่สยดสยองพวกนั้น สายตาของหลีชิงเยียนที่มองทางเฉินเป่ยก็เพิ่มความหมายที่หนาวเหน็บโหดร้ายขึ้นทันใด

หลีชิงเยียนถลึงตาใส่เฉินเป่ยอย่างดุร้าย เอ่ยปากพูดอย่างเย็นชาด้วยเสียงเต็มไปด้วยเสน่ห์ดึงดูด “เมื่อกี้นายอยู่ในห้องกำลังทำอะไร? เมื่อกี้ไม่ยอมแจ้งตำรวจ ตอนนี้ไม่มีเรื่องอะไร มาเอาอกเอาใจทำไม?”

เฉินเป่ยเผชิญหน้ากับคำถามของหลีชิงเยียน ตะลึงเล็กน้อย จากนั้นหัวเราะกระอักกระอ่วน พูดอธิบาย “ชิงเยียน ประสิทธิภาพการเก็บเสียงของโรงแรมนี้ทำได้ดีเหลือเกิน ก่อนหน้านี้ผมไม่รู้ว่าเกิดเรื่องพวกนี้ขึ้นเลย ถ้าผมรู้ จะรีบพุ่งเข้ามาคนแรกแน่นอน”

เฉินเป่ยตบหน้าอก พูดสาบานแบบที่เต็มไปด้วยความจริงใจ ทำให้หลีชิงเยียนทำเสียงฮึดฮัด ขี้เกียจคิดเล็กคิดน้อยกับเรื่องนี้

หลีชิงเยียนหันหน้า มองทางซูเหลยที่อยู่ด้านข้าง ถามว่า “แจ้งความแล้วหรือยัง?”

“แจ้งแล้วค่ะ น่าจะอีกไม่นานเท่าไร ตำรวจคงมาเก็บศพ” ซูเหลยพยักหน้าแล้ว พูดตามความเป็นจริง

หลีชิงเยียนลุกขึ้น เดินไปที่ด้านหน้าของเฉินเป่ย เฉินเป่ยหัวเราะอย่างกระอักกระอ่วน รีบพูดว่า “ประธานหลี ขอเพียงเป็นคำสั่งของคุณ ผมจะต้องไปทำอย่างพลีชีพแน่นอนครับ!”

เผชิญหน้ากับพฤติกรรมไร้ยางอายเช่นนี้ของเฉินเป่ย หลีชิงเยียนเหมือนว่าขี้เกียจจะสนใจ ได้แต่หมุนวนอยู่ที่เดิมรอบหนึ่ง กวาดสายตามองรอบห้องแล้ว ทุกที่ล้วนเป็นเพราะการต่อสู้ที่ดุเดือดของซูเหลยและเต๋อกุลาทำให้พังเสียหาย ทำให้หลีชิงเยียนยักคิ้วขึ้น เอ่ยปากพูดด้วยเสียงที่เต็มไปด้วยแรงดึงดูดอย่างกะทันหัน “ในเมื่อเป็นแบบนี้ งั้นก็ทำให้ห้องนี้กลับมาเป็นแบบเดิมทั้งหมดแล้วกัน...ฉันให้เวลาคืนหนึ่ง ถ้าพรุ่งนี้เช้าฉันไม่เห็นสภาพห้องนี้กลับไปเป็นแบบเดิมล่ะก็ ผลลัพธ์ของนายอันตรายอย่างยิ่ง”

ริมฝีปากแดงของชิงเยียนเผยอเล็กน้อย ดวงตาที่หยาดเยิ้มกะพริบอย่างเร็วไม่หยุด เผยความหมายที่เจ้าเล่ห์ออกมา

ส่วนเฉินเป่ยก็ดวงตาเบิกโต มองหลีชิงเยียนด้วยหน้าตาที่ไม่อยากเชื่อ

เฉินเป่ยได้ยินคำร้องขอของหลีชิงเยียนอันนี้แทบอาเจียนแล้ว นี่เดิมทีไม่สมจริงเลย ห้องนี้ถ้าสกปรกนิดหน่อยให้เฉินเป่ยทำความสะอาดก็ว่าไป แต่หลีชิงเยียนกลับอยากให้เฉินเป่ยทำให้ทั้งห้องพักนี้กลับไปเป็นดังเดิม ผลกระทบจากการต่อสู้ดุเดือดที่พวกนั้นสร้างขึ้น อยากให้ลบหายไปทั้งหมดภายในคืนเดียว

นี่เดิมทีเป็นภารกิจที่ไม่อาจสำเร็จได้เลย

เฉินเป่ยถลึงตากลมโต นี่ชัดเจนว่าหลีชิงเยียนกำลังทำเขาลำบากใจ

นี่แม่งคือต่อให้หาทั้งทีมปรับปรุงเข้ามา ยังไม่แน่ว่าจะสามารถทำได้

ซูเหลยที่นั่งอยู่บนโซฟาด้านหลังหลีชิงเยียนได้ยินการตัดสินใจของหลีชิงเยียนก็เบิกตาโตขึ้นเช่นกัน จากนั้นในสายตาที่มองทางเฉินเป่ยเพิ่มความหมายที่เห็นใจขึ้นมาฉับพลัน

ความจริงเฉินเป่ยช่างย่ำแย่เหลือเกิน มีเพียงในใจซูเหลยที่รู้ความจริงชัดเจนดี ทั้งที่ก่อนหน้านี้เขาช่วยหลีชิงเยียนและซูเหลย แต่ตอนนี้คาดไม่ถึงยังโดนหลีชิงเยียนลงโทษอย่างรุนแรง เฉินเป่ยในฐานะผู้ชายคนหนึ่ง ไม่มีศักดิ์ศรีสักนิด นี่ช่างแย่เหลือเกิน

นี่คือคนใบ้ที่เจอเรื่องลำบาก แต่พูดความทุกข์อะไรออกมาได้ชัดๆ

พอเฉินเป่ยหย่อนก้นนั่งลงบนโซฟาอย่างหมดแรง พ่นลมหายใจออกมาลึกๆ มองหลีชิงเยียนออกไปอย่างกลัดกลุ้มอย่างยิ่ง ภาพด้านหลังที่เต็มไปด้วยความเซ็กซี่ พูดเสียงต่ำออกมาอย่างทนไม่ไหว “เยส ต้องมีสักวัน จะทำให้คุณมาขอโทษอย่างเชื่อฟัง บอกว่าคุณยินยอม!”