บทที่417 พยายามหาข้อบกพร่อง!

บทที่417 พยายามหาข้อบกพร่อง!

“ฉันไม่เป็นอะไร” วัยรุ่นชายคนนั้นส่ายหน้าแล้ว น้ำเสียงเผยความแหบแห้งอย่างน่าประหลาด มุมปากยังมีเลือดสดติดนิดๆ ค่อยๆ ไหลออกมา

“นายน้อยครับ ใครเป็นคนทำร้ายคุณเข้ากันแน่?” คนขับรถคนนั้นสีหน้าฝืดค้าง ตอนที่มองเห็นวัยรุ่นชายกระเซอะกระเซิงเช่นนี้ ชั่วขณะนั้นเสียงเย็นลงมาแล้ว

“ออกรถเถอะ” วัยรุ่นชายส่ายๆ หน้า ท่าทางอิดโรย ดวงตาเต็มไปด้วยแสงหนาวเหน็บและความเกลียดดุร้าย

รถยนต์สีดำขับสตาร์ทเครื่องยนต์ คนขับรถเหยียบคันเร่ง ไม่นานรถยนต์ก็คำรามแล่นไปทางถนนระยะไกล

และสิ่งที่วัยรุ่นชายและคนขับรถผู้นั้นไม่รู้คือพวกเขาไม่ได้ออกไปอย่างเงียบเชียบ ระหว่างที่รถยนต์สตาร์ทเครื่องยนต์ ในห้องพักโรงแรมของเฉินเป่ย หน้าต่างบานหนึ่งถูกบังด้วยผ้าม่านอันหนาทึบ ผ้าม่านดึงออกมุมหนึ่งขึ้นกะทันหัน

ในมือหนึ่งของเฉินเป่ยถือโทรศัพท์ไว้ จ้องรถยนต์ที่แล่นไปอย่างรวดเร็วคันนี้ด้วยดวงตาเย็นชา ดวงตาราวกับดาวบนท้องฟ้า ล้ำลึกไม่มีที่สิ้นสุด

“ลูกพี่ อยู่ดีๆ ทำไมลูกพี่ถึงนึกอยากจัดการปราสาทเต๋อกุลาแล้ว ปราสาทเต๋อกุลาไม่ได้จัดการได้ง่ายๆ นะ ตอนแรกพวกเราใช้พลังกันไปมากขนาดนั้นก็ไม่ได้มีผลที่ดีอะไรเท่าไร.......” ในสายนั้น เสียงของชิงเหนียนเผยความแปลกใจ เขาไม่เข้าใจอย่างมาก คิดไม่ออกว่าในใจของเฉินเป่ยกำลังคิดอะไรอยู่ ตอนแรกนั้นทั้งกองทหารหลง ล้วนไม่ได้หาข้อได้เปรียบอะไรที่ปราสาทเต๋อกุลาที่นั่นได้เลย ตอนนี้ทั้งที่เฉินเป่ยตัวอยู่ที่หัวเซี่ย กลับสนใจเรื่องของชนเผ่าเลือดขึ้นมา คาดไม่ถึงยังอยากลงมือก้าวก่ายด้วย

“ชนเผ่าเลือดเข้ามาที่หัวเซี่ย มีเจตนาร้ายแอบแฝง ยังอยากทำไม่ดีไม่ร้ายกับเมียฉันอีก” เฉินเป่ยสีหน้าหนาวเย็นล้ำลึก เอ่ยปากสั้นๆ ชัดถ้อยชัดคำ

เขามองรถยนต์เคลื่อนตัวช้าๆ ใครๆ ต่างก็ไม่รู้ว่าเวลานี้ในใจของเขากำลังคิดอะไรบ้าง

ในสายโทรศัพท์นั้น เสียงของชิงเหนียนหลังเงียบสักครู่ จากนั้นดังขึ้นอีกครั้ง เสียงของชิงเหนียนในครั้งนี้เด็ดขาดและแน่วแน่กว่าก่อนหน้าอยู่มาก “แม่งเอ๊ย ชนเผ่าเลือดไม่อยากอยู่กันแล้วจริงๆ ตอนแรกทำบาปกรรมไว้มากขนาดนั้น ฆ่าฟันคนมากขนาดนั้นแล้ว เดิมคิดว่าพวกเราสยบพวกมันเอาไว้ได้ คิดไม่ถึงพอได้ยินว่าลูกพี่ปลดเกษียณ ก็เริ่มคิดไม่ซื่อกันแล้ว! แม้แต่หัวเซี่ยยังกล้ามา แม้แต่พี่สะใภ้ยังกล้ารังแกอีก!”

ในสายนั้น เห็นได้ชัดว่าชิงเหนียนเดือดดาลแล้ว สอบถามโดยตรง “ลูกพี่ บอกมาตรงๆ เลยดีกว่า คิดจะเอายังไงกับพวกมัน?”

“เหนื่อยครั้งเดียวสบายตลอดชีวิต ตัดปัญหาให้สิ้นซาก......แม้แต่คนพวกมันยังไม่นับว่าเป็น ก็แค่สัตว์ป่าที่ใส่เสื้อผ้าหรูหราฝูงหนึ่ง” เฉินเป่ยค่อยๆ เอ่ยปากบอก

“ส่งกองทหารหลงไปปฏิบัติการเท่าไรดี?” ชิงเหนียนถามขึ้นอีก

“กระจายกำลังล้อมอย่างแน่นหนา ออกโจมตีทั้งกองทหาร!” เฉินเป่ยนิ่งไป ภายในแววตามีแรงอาฆาตแค้นที่สยองขวัญหนาวเหน็บอย่างมากสาดส่องออกมา

“ครับ!”

..........

ในรถยนต์ วัยรุ่นชายไม่กระจ่างแจ้งสักนิดเดียวว่าเป็นเพราะเต๋อกุลา ทั่วทั้งต่างประเทศยุโรป ภายภาคหน้าจะจมสู่สถานการณ์ไม่สงบครั้งใหญ่

และเวลานี้ วัยรุ่นชายนั่งอยู่ในรถแถวหลัง ครุ่นคิดสักครู่หนึ่ง วัยรุ่นชายล้วงโทรศัพท์ดาวเทียมเครื่องหนึ่งออกมา หลังต่อสายไป ในสายนั้นมีเสียงที่ดูมีอำนาจดังขึ้น “เท่อน่า กระบวนการตรวจสอบเป็นยังไงบ้างแล้ว? มีอะไรคืบหน้าบ้างรึเปล่า?”

วัยรุ่นชายสงบสติอารมณ์แล้ว เท่อน่าหมายถึงเต๋อกุลา...หลังวัยรุ่นชายสูดหายใจลึกๆ ทีหนึ่ง ในที่สุดก็รวบรวมความกล้าเอ่ยปากบอก “ท่านพ่อของผมเสียแล้วครับ โดนราชาหลงโค่นลง”

“ซู่!”

ในสายโทรศัพท์นั้น หลังผู้อาวุโสท่านหนึ่งได้ยินข่าวนี้ ตกใจจนปล่อยมืออย่างเสียการควบคุม โทรศัพท์ดาวเทียมในมือตกลงพื้นเสียงดังปึง

หลังจากผู้อาวุโสที่แต่งตัวหรูหราคนนั้นมีการตอบสนองเข้ามา รีบร้อนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เอ่ยปากพูดกับในสายนั้น “ลูกชายของเท่อน่า?”

“ผมเองครับ” วัยรุ่นชายพยักหน้าแล้ว

“เกิดอะไรขึ้นกับเท่อน่า? ราชาหลงอะไร นี่สรุปเป็นอะไรกันแล้ว?” ผู้อาวุโสที่แต่งตัวหรูหราคนนั้นรีบถามขึ้นทันที

“ในระหว่างที่ท่านพ่อตรวจสอบราชาหลง ตามมาถึงที่โรงแรมแห่งหนึ่งเหมือนสงสัยว่าราชาหลงปรากฏตัวขึ้น เขาจึงเข้าไปก่อน อยากจะพิสูจน์ความจริง กลับนึกไม่ถึงว่าหลังโดนราชาหลงพบเข้าจะถูกฆ่าทิ้งให้ ทั้งยังเหลือตราของราชาหลงไว้อีก........” เสียงวัยรุ่นชายคนนั้นเผยความหมายที่เศร้าเสียใจ

“ตราของราหลง? งั้นสถานะของเขาไม่ใช่ว่าเปิดเผยออกมาแล้วเหรอ?” ในสายโทรศัพท์นั้น สีหน้าของผู้อาวุโสคนนั้นมืดครึ้มลงมาทันใด

“ครับ มีความเป็นไปได้มากว่าราชาหลงจะพบการมีตัวตนเองของผมด้วย” วัยรุ่นชายพยักหน้าแล้ว แววตาเผยความเกลียดชังและจำใจอย่างรุนแรงออกมา

เขามองเห็นมากับตาตนเองว่าเต๋อกุลานอนตายตาไม่หลับอยู่ที่พื้น...ร่างที่หนาวเย็นนั้น ทำให้เดิมทีเขาไม่มีทางรับได้

และตอนนี้ ไม่มีวินาทีไหนที่เขาไม่อยากแก้แค้น แต่เขาทำได้เหรอ? นั่นไม่ใช่คนธรรมดาที่ไหน นั่นคือราชาหลง ในยุคปัจจุบันนี้ ราชาหลงสร้างศัตรูมานับไม่ถ้วน แต่คนที่กล้าแก้แค้นเขาอย่างแท้จริงนั้นน้อยนิดมาก...เกือบจะไม่มี

และตอนนี้ เขาไม่เพียงไม่สามารถแก้แค้นได้ เขายังต้องพึ่งพากำลังของตระกูลมาช่วยเหลือ ทำให้ตนเองหนีออกจากหัวเซี่ย ยิ่งออกไปจากราชาหลงได้ยิ่งไกล ถึงจะปลอดภัย

“พวกสวะ! ฉันให้พวกนายไปตรวจสอบราชาหลง ให้ดำเนินการลับๆ นี่เป็นความลับสุดยอดของชนเผ่าเลือด แม้ชนเผ่าเลือดจะไม่ยอมรับต่อคนอื่นว่าการกระทำของพวกนายเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับตระกูล นี่พวกนายกลับเปิดเผยตัวเองออกไป อยากเชื่อมโยงมาถึงตระกูลรึไง?” ในสายนั้น ผู้อาวุโสสีหน้าอึมครึม ตะคอกใส่อย่างโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ

วัยรุ่นชายจมสู่ความเงียบ นี่คือการตัดสินใจของเต๋อกุลา และตอนนี้เต๋อกุลาก็เสียชีวิตไปแล้ว แม้กระทั่งเขายังไม่มีทางไปเก็บศพ นำศพของเต๋อกุลากลับไปที่ปราสาทเต๋อกุลา