บทที่416 ทั้งกองทหารออกโจมตี!

บทที่416 ทั้งกองทหารออกโจมตี!

“นายน้อยครับ พวกเราต้องเข้าไปดูหน่อยหรือเปล่าครับ?” คนขับรถที่อยู่ในรถยนต์เอ่ยปากถามอย่างเคารพนอบน้อม

ถึงแม้ว่าวัยรุ่นชายคนนี้จะอายุน้อยกว่าเขาไม่รู้ตั้งเท่าไร แต่คนขับรถชัดเจนในสถานะของวัยรุ่นชายคนนี้เสียยิ่งกว่าอะไรดี

ลูกของเท่อน่า อายุยังน้อยก็มีพรสวรรค์ล้ำเลิศ สำหรับลูกชายของตนเองวัยรุ่นชายคนนี้ เต๋อกุลาเท่อน่าดูท่าจะฝากความหวังไว้สูงเลยทีเดียว อย่างน้อยสำหรับเท่อน่าแล้ว ลูกชายของตนเองคนนี้ ในอนาคตจะครอบครองความสำเร็จมากยิ่งกว่าตนเอง

แม้ว่าคนขับรถก็เป็นคนของชนเผ่าเลือดเช่นกัน แต่กลับเป็นเพียงผู้ติดตามที่มีตำแหน่งต่ำสุดในชนเผ่าเลือด เทียบกันกับคนรับใช้แล้ว แทบจะไม่มีอะไรแตกต่างกัน

แต่สำหรับคนขับรถผู้นี้แล้ว ถ้าตนเองสร้างความสัมพันธ์ที่ดีต่อวัยรุ่นชายคนนี้ ต่อไปวัยรุ่นชายคนนี้น่าจะให้ผลประโยชน์ดีๆ กับตนเองไม่น้อยเลย

วัยรุ่นชายนั่งอยู่ที่นั่งแถวหลังหลับตาครุ่นคิดอยู่สักพัก จากนั้นลืมตาขึ้นมาทันใด ในแววตาเผยความเด็ดขาดออกมา “ไปดูหน่อย ด้วยความสามารถของท่านพ่อ ถึงแม้เจอราชาหลงเข้า น่าจะพึ่งพาวิชาป้องกันตัวของเขา สามารถเอาตัวรอดออกมาได้ แต่ทำไมถึงตอนนี้ยังไม่มีข่าวคราวสักนิด”

วัยรุ่นชายขมวดคิ้วแน่นมาก และตอนที่เขานึกถึงเต๋อกุลา ภายในใจเกิดอกสั่นขวัญหายอย่างน่าประหลาดใจขึ้นนิดๆ ทำให้ไม่สบายใจอย่างมาก

เขาค่อยๆ เริ่มกังวลเกี่ยวกับสถานการณ์ของเต๋อกุลา แม้ว่าเขาและเต๋อกุลาจะมาถึงที่เยี่ยนจิงเป็นระยะเวลาหนึ่งแล้ว แต่เลี่ยงที่จะถูกหัวเซี่ยดูออกยาก ถ้าหากโดนสังหาร คงวุ่นวายยกใหญ่แน่

พวกเขาออกมาข้างนอก สิ่งที่แบกเอาไว้บนสุดคือชื่อเสียงของปราสาทเต๋อกุลา...ถ้าหัวเซี่ยเป็นปฏิปักษ์ต่อปราสาทเต๋อกุลาเพราะพวกเขาสองคน นี่แสดงว่าเขากำลังสร้างศัตรูให้ปราสาทเต๋อกุลาอย่างไม่ต้องสงสัย

รถยนต์สีดำขับแล่นอยู่บนถนน บรรยากาศเงียบงัน เพียงแต่ภายใต้ฉากยามค่ำคืนที่เงียบงันและมืดมิดล้ำลึกนี้ ความสงบที่ผิดปกตินี้ เห็นได้ชัดว่ามีความประหลาดที่พูดไม่ถูกอยู่บ้าง

วัยรุ่นชายคนนั้นนั่งอยู่ที่แถวหลังของรถยนต์ หลังจากนั้นระยะห่างของรถยนต์กับโรงแรมก็ใกล้กันเข้ามาอย่างรวดเร็ว ในใจของวัยรุ่นชายยิ่งไม่สงบแบบน่าประหลาดอยู่บ้าง

ทันใดนั้น รถยนต์จอดลงที่ข้างทางอย่างช้าๆ

หลังคนขับลงจากรถมา เปิดประตูรถออกด้วยความเคารพ ชายวัยรุ่นเดินลงมาจากบนรถ รองเท้าหนังกระทบที่พื้นถนน เสียงดังแกรกๆ กังวานอย่างมาก

“หยุดก่อน คุณเป็นใคร ทำไมผมถึงไม่เคยเจอคุณมาก่อน?” ทันใดนั้น พนักงานรักษาความปลอดภัยที่เฝ้ายามอยู่หน้าประตูขวางชายวัยรุ่นเอาไว้แล้ว

ชายวัยรุ่นท่าทางเคร่งขรึมลุ่มลึก สีหน้าที่สงบเรียบเฉย ในเวลานี้เต็มไปด้วยความไม่พอใจและรีบร้อนจางๆ

หลังโดนพนักงานรักษาความปลอดภัยห้ามไว้ ชายวัยรุ่นเพียงแค่กวาดสายตามองอย่างเย็นชาทีหนึ่ง แสงเย็นโหดร้ายที่หนาวเหน็บอย่างยิ่งนั้น ทำให้พนักงานรักษาความปลอดภัยคนนั้นท่าทางสั่นฉับพลัน สีหน้าซีดเผือดอย่างหาที่เปรียบไม่ได้

“ไสหัวไป!” ชายวัยรุ่นไม่พูดอะไรสักนิด เพียงแค่บอกว่าไสหัวไปคำนี้อย่างเมินเฉย ท่วงทีสยองขวัญที่ระเบิดออกจากบนตัววัยรุ่นชาย ราวกับมีพลังอิทธิพลยิ่งใหญ่ไหลทะลักเข้ามา ชั่วพริบตาเดียวก็ปกคลุมพนักงานรักษาความปลอดภัยคนนี้ไว้

พนักงานรักษาความปลอดภัยสั่นไปทั้งตัว แววตาเผยความหวาดกลัว และหลังจากเขาได้สติกลับมา วัยรุ่นชายก็หายตัวไปจากหน้าประตูโรงแรม เดินไปทางด้านใน ทำให้หลังจากพนักงานรักษาความปลอดภัยหายใจลึกๆ ทีหนึ่ง ก้นก็กระแทกลงไปที่พื้นเลย

พนักงานรักษาความปลอดภัยมองทางหน้าโรงแรมที่วัยรุ่นชายหายไป ผ่านไปตั้งนานยังคงจิตใจหวาดผวาไม่หายอยู่บ้าง อาการอกสั่นขวัญแขวนไม่สงบ

ในสายตาของพนักงานรักษาความปลอดภัยผู้นั้น ชายวัยรุ่นทำให้พนักงานรักษาความปลอดภัยรู้สึกถึงความสยองขวัญที่ลึกซึ้ง...นี่แม่งเป็นปีศาจร้ายอะไรกัน สำหรับสายตาที่หนาวเย็นโหดร้ายของชายวัยรุ่นนั้น พนักงานรักษาความปลอดภัยจำได้ลึกซึ้งมาก ชาตินี้ยากที่จะลืมเลือน

หลังชายวัยรุ่นเดินเข้าในโรงแรม สีหน้าก็เปลี่ยนไปเล็กน้อยทันใด จมูกของเขาสูดดมเพิ่มขึ้น แทบจะเป็นตอนที่ก้าวเข้ามาที่ประตูใหญ่ของโรงแรม เขาก็รู้สึกถึงกลิ่นหอมหวนของเลือดสด

ในฐานะชนเผ่าเลือด วัยรุ่นชายย่อมมีความรู้สึกไวเป็นพิเศษต่อเลือดสดเป็นธรรมดา เลือดเป็นแหล่งพลังงานของชนเผ่าเลือด ชนเผ่าเลือดมีความว่องไวต่อเลือดมากเกินกว่าคนทั่วไป

ไม่นานหลังวัยรุ่นชายมองไปรอบทิศทางสักหน่อย จึงเลือกเดินไปทางสนามหญ้าของโรงแรม

เขาสามารถรู้สึกได้ว่ายิ่งตนเองเข้าไปใกล้สนามหญ้าเท่าไร กลิ่นคาวเลือดในอากาศนับวันยิ่งเข้มข้นขึ้น

“ตึกๆๆ...”

ด้านนอกโรงแรม ในบรรยากาศยามค่ำอันเงียบงัน รองเท้าหนังของวัยรุ่นชายกระทบลงบนพื้น เสียงรองเท้าหนังแจ่มชัด ไม่นานสนามหญ้าที่ด้านนอกโรงแรมก็สะท้อนเข้าม่านตา

ฝีเท้าของวัยรุ่นชายเนิบช้า ก้าวเท้าเดินเข้าในสนามหญ้า เขากวาดสายตาไปแวบหนึ่ง ทันใดนั้น สายตาก็ล็อกไว้ที่จุดหนึ่งแล้ว ร่างกายสั่นอย่างแรง

สายตาของวัยรุ่นชายแข็งทื่อฉับพลัน เขามองไปยังจุดนั้น เห็นเพียงบนสนามหญ้าที่ไม่ไกลนัก มีภาพคนคนหนึ่งนอนอยู่

ตอนที่ชายวัยรุ่นมองเห็นภาพคนคนนั้น ลมหายใจแทบจะหยุดลงแล้ว เขารีบร้อนพุ่งไปยังด้านข้างของภาพคนคนนั้น มองเห็นเต๋อกุลาเบิกตาโต บนหน้ายังเต็มไปด้วยความตกใจรุนแรงและหน้าซีดเซียวแบบยากจะเชื่อ

วัยรุ่นชายมองร่างกายที่หนาวเย็นแข็งทื่อร่างนี้ เขาค่อยๆ คุกเข่าลงมา หัวใจใกล้จะหยุดเต้นตั้งหลายที

“ท่านพ่อ......” ชายวัยรุ่นสั่นสะเทือนอย่างแรงไปทั่วตัว เอ่ยปากพึมพำ ร้องเรียกเสียงเบา

ผ่านไปสักครู่หนึ่ง วัยรุ่นชายยื่นมือที่สั่นเทาออกมา ค่อยๆ ลูบผ่านดวงตาทั้งคู่ของเต๋อกุลาที่เบิกโพลงตายตาไม่หลับลง ปิดดวงตาทั้งคู่ลงแล้ว

ชายวัยรุ่นจะยอมรับความตายของเต๋อกุลาได้อย่างไรกัน

เขาก้มหน้าจ้องมองรูใหญ่ที่หน้าอกบนร่างกายเต๋อกุลานั้นแบบตาไม่กะพริบ ดวงตาเผยความหมายไม่ยินยอมอย่างชั่วร้ายรุนแรงออกมา ความเกลียดชังมหึมา

อย่างไรเสียชายวัยรุ่นก็นึกไม่ถึงว่าบิดาของตนเอง พอเต๋อกุลาออกไปแบบนี้ คาดไม่ถึงจะไม่กลับมา ก่อนหน้านี้เต๋อกุลาเพิ่งลั่นวาจาฮึกเหิม ต่อให้อยู่ต่อหน้าราชาหลงเขาก็สามารถหนีเอาตัวรอดได้ แต่ตอนนี้ล่ะ...เต๋อกุลาตายตาไม่หลับไปขนาดนี้

ตนเองกับเต๋อกุลาอยู่ที่ต่างประเทศเจอคลื่นลมที่ไม่สงบของสังคมมามากเท่าไร เต๋อกุลามีความสามารถทระนงองอาจ ถึงแม้จะมีขุนศึกอิทธิพลบางส่วนที่ไม่เกรงกลัวชนเผ่าเลือด แต่ตอนที่เจอเต๋อกุลายังให้เกียรติอยู่มาก ทว่าตอนนี้เต๋อกุลาที่อยู่ในสถานที่เล็กๆ อย่างหัวเซี่ยกลับมาล้มเหลวกลางคันเข้าให้

นี่มันเท่ากับว่าเกิดความล้มเหลวในสิ่งที่มีความมั่นใจขึ้นแล้ว

วัยรุ่นชายจะรับได้อย่างไรกันที่เต๋อกุลาจากตนเองไปอย่างกะทันหัน

ร่างกายของวัยรุ่นชายสั่นเทาอย่างบ้าคลั่ง โมโหจนใกล้จะเป็นลมล้มไป โกรธแค้นถึงที่สุด