บทที่415 กล้าแก้แค้นเหรอ

บทที่415 กล้าแก้แค้นเหรอ

สีหน้าเฉินเป่ยไม่สนใจไยดีมากนัก ราวกับเพียงแค่พูดถึงเรื่องเล็กน้อยที่ไม่ได้มีค่าพออะไรสักเรื่องเท่านั้น แค่ความหมายในคำพูดนี้ กลับยั่วยุเต็มที่อย่างแท้จริง

เต๋อกุลาสีหน้าแข็งทื่ออย่างฉับพลัน มองทางเฉินเป่ยที่สีหน้าเรียบเฉย แววตามีแสงเหน็บหนาวแวบผ่าน มุมปากเขาฉีกรอยยิ้มที่ผิดปกติขึ้น ค่อยๆ พูดว่า “ก็ดี ให้ฉันคำแนะนำสักหน่อยแล้วกันว่าก่อนราชาหลงผู้น่าเกรงขามจะตาย ต้องเป็นลักษณะยังไง”

เต๋อกุลาพึ่งพูดจบ ทันใดนั้น ดวงตาเขาแข็งตัว หมัดทั้งคู่กุมแน่น โบกกรงเล็บอย่างฉับพลัน ไปทางเฉินเป่ย ข่วนมาอย่างแรง

“แคว่ก!” ที่ว่างกลางอากาศสั่นสะเทือนอย่างแรง ส่วนเฉินเป่ย ตอนที่กรงเล็บของเต๋อกุลาโจมตีเข้ามา ดวงตาเผยแสงดุเดือดรุนแรงออกทันใด

วินาทีนั้น สาดส่องความลึกล้ำที่ไร้จุดสิ้นสุดและความโหดร้ายหนาวเหน็บจากในแววตาเฉินเป่ย

กรงเล็บแหลมคมของเต๋อกุลาหยุดชะงักกลางอากาศ สายตาที่เขามองทางเฉินเป่ยปรากฏความตื่นตกใจขึ้นทันใด

เต๋อกุลาในวินาทีนั้น ในที่สุดเขาก็ลนลานแล้ว

สายตาคู่นั้นของเฉินเป่ย ทำให้ภายในใจของเต๋อกุลาสั่นสะท้านอย่างแรง นั่นประหนึ่งกับเป็นสายตาที่แท้จริง ทำให้ในใจเต๋อกุลาสั่นเทาอย่างควบคุมไม่อยู่

ในเวลานี้เอง แสงดำในมือของเฉินเป่ยกะพริบขึ้น ตอนที่เต๋อกุลาตอบสนองเข้ามา ก็สายไปเสียแล้ว

“อ่าช่า!”

เต๋อกุลาร่างกายสั่นรุนแรง เขาอยากจะบังแสงดำเส้นนั้นไว้โดยจิตใต้สำนึก ทว่าความจริงคือความเร็วของแสงดำนั้นไวเหลือเกิน แม้ความเร็วของเต๋อกุลาจะสยองขวัญมาก แต่เทียบกับแสงดำนั้นแล้ว เดิมทีไม่มีทางเทียบกันได้

ลูกตาของเต๋อกุลาหดลงจนเท่าเข็ม หลังจากที่เขามองเห็นระดับความเร็วของแสงดำเส้นนั้น ถึงตอบสนองกลับมาว่าตนเองตกหลุมพรางของเฉินเป่ยเข้าให้แล้ว

ความเร็วของแสงดำนี้สยองขวัญแบบหาที่เปรียบไม่ได้อย่างชัดเจน ตนเองใช้กำลังทั้งหมดออกไป อยากจะขัดขวาง อาจจะกินแรงอย่างมาก แต่ก่อนหน้านี้ความเร็วที่แสงดำเส้นนั้นระเบิดโจมตีมาเดิมทีไม่ได้ไวขนาดนั้น...แต่ตอนนี้ล่ะ ความเร็วของแสงดำใกล้ถึงขั้นที่ทำให้คนยากจะจินตนาการ

ไม่เพียงแค่นี้ ร่างกายของเต๋อกุลายังเริ่มสั่นเทาอย่างรุนแรงขึ้นมา

เต๋อกุลาก้มหน้า พบว่าครั้งนี้แสงดำไม่เหมือนกันเลยสิ้นเชิงกับครั้งที่แล้ว และไม่ได้แทงเข้ามาที่หน้าอกของเต๋อกุลา แต่ว่า...ทะลุผ่านอย่างจัง

ตอนที่เต๋อกุลาตอบสนองเข้ามาว่าหน้าอกของตนเองเป็นรูว่างเปล่า เขาก้มหน้า พลันมองเห็นหน้าอกที่เป็นรูกลวงนั้น

“แก!” ตอนเต๋อกุลาเงยหน้ามองทางเฉินเป่ย ในแววตาเหลือเพียงความหวาดกลัวตื่นตกใจอย่างเข้มข้น

อย่างไรเสียเขาก็ไม่อยากเชื่อว่าตนเองจะพ่ายแพ้เร็วขนาดนี้เลย

วินาทีก่อนหน้านี้เขายังมีท่วงท่าที่เข้มแข็งเกรียงไกร บุกโจมตีไม่หยุดชนิดที่บุกไปทางไหนก็ราบเป็นหน้ากลอง ทว่าตอนนี้ทุกอย่างกลับพลิกผันเฉียบพลัน

หน้าอกของเขาปรากฏรูขนาดใหญ่ขึ้นมาอันหนึ่ง เป็นที่น่าสยดสยอง

และที่ยิ่งทำให้ขนลุกขนพองคือเต๋อกุลาไม่ได้ตายลงไปในทันที แต่ยังยืนอยู่ที่เดิม ถลึงดวงตาโต บนหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ มหัศจรรย์ใจ

นี่ช่างโหดร้ายและทำให้คนหนังศีรษะชายิ่งกว่าหนังสยองขวัญเสียอีก

เต๋อกุลาหมุนตัวอย่างยากลำบาก เขาที่สูญเสียหัวใจไปแล้ว จึงไม่มีแหล่งของกำลังอีก...ทั้งร่างกายอ่อนแรงอย่างยิ่ง ดวงตามืดบอดไม่หยุด ภาพตรงหน้าหมุนวนไม่เลิก เขาได้แต่มองเห็นที่ที่ไม่ไกลนักอย่างเลือนราง หัวใจดวงหนึ่งโดนมีดหลงหยาตอกไว้บนกำแพง

“ถ้าไม่ใช่เพราะแกเอาพลังชีวิตมาใช้ล่วงหน้านั้น แม้แต่ตอนนี้แกอาจจะยังทนมาไม่ถึง” ในเวลานี้ เสียงของเฉินเป่ยแว่วมาจากด้านหลังเต๋อกุลา ลอยเข้าในหูของเต๋อกุลา ทำให้เขาหน้าม่อยคอตก

“ที่จริงอยากจะเล่นกับแกดีๆ แต่แกดันไม่เอา งั้นฉันได้แต่ทำให้แกตายแล้วล่ะ” เสียงถอนถอนใจเบาๆ ลอยมาจากทางด้านหลังของเต๋อกุลา เฉินเป่ยค่อยๆ ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าของเต๋อกุลาที่ถลึงดวงตาโต มองเต๋อกุลาด้วยสายตาเย็นชาทีหนึ่ง พูดอย่างชัดถ้อยชัดคำ “นี่คือการชดใช้ที่มาแตะต้องผู้หญิงของฉัน!”

หลีชิงเยียน เป็นส่วนหนึ่งที่สำคัญที่สุดในชีวิตของเขา สำหรับเฉินเป่ยแล้ว ตระกูลหลีมีวาสนาต่อกันมาก ถ้าไม่อย่างนั้นคงไม่ทำให้ราชาหลงที่ชื่อเสียงดังระดับโลกยินยอมปลดเกษียณ มาเป็นผู้ชายแต่งเข้าบ้านผู้หญิงกระจอกๆ ที่ตระกูลหลีได้

แม้ว่าผู้ชายแต่งเข้าบ้านผู้หญิงจะคับอกคับใจอย่างไร เฉินเป่ยที่ภายนอกแสดงนิสัยอันธพาลมากแบบนี้ ยังคงมีจิตใจอันเด็ดเดี่ยวที่ไม่ยอมศิโรราบของราชาหลงอยู่ โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลีชิงเยียนเป็นคนสำคัญที่สุดของเขา ผู้ใดที่กล้าแตะต้อง ย่อมไม่มีจุดจบที่ดีเป็นอันขาด