บทที่427 หายนะของชนเผ่าเลือด!

บทที่427 หายนะของชนเผ่าเลือด!

แวบหนึ่ง ทันใดนั้นภาพเงาของเสือขาวก็หายตัวไปจากที่เดิม ชั่วพริบตาเดียว เขาก็ปรากฏตัวด้านหน้าของวินเซนตท์

วินเซนตท์เงยหน้า แวบหนึ่งมองเห็นเสือขาวกำลังจ้องเขาอย่างเย็นชา

หลังเห็นวินเซนตท์ตอบสนองเข้ามา เสือขาวโบกขยับมีดยาวทันใด

วินเซนตท์หนังศีรษะชา ความเร็วของเสือขาวที่จริงไวเหลือเกิน ต้องรู้ว่าข้อได้เปรียบใหญ่สุดของชนเผ่าเลือดคือในด้านความเร็ว เรียกได้ว่าว่องไวมาก

แต่ตอนนี้ล่ะ อยู่ตรงหน้าของเสือขาว ข้อได้เปรียบด้านความเร็วที่วินเซนตท์ภูมิใจที่สุดกลับมลายหายไปหมดสิ้น

วินเซนตท์สีหน้าเปลี่ยน แสงมีดที่สยองขวัญน่าตกใจเส้นหนึ่งจู่โจมเข้ามา วิกฤตอันตรายถึงชีวิตที่รุนแรงปรากฏอยู่ในหัวใจของวินเซนตท์อย่างกะทันหัน

เหมือนอย่างที่เฉินเป่ยพูดไว้ ในสายตาของกองทหารหลง เดิมทีชนเผ่าเลือดไม่มีสักคนถือว่าเป็นคนได้ ในสายตาของทหารหลง ชนเผ่าเลือดพวกนี้ก็เป็นเพียงสัตว์ป่าที่เอาร่างคนบังไว้ กลับทำพฤติกรรมป่าเถื่อนไร้อารยธรรม สัตว์ป่าที่โหดร้ายทารุณแบบนี้ ลางสังหรณ์เกี่ยวกับวิกฤตเป็นหรือตายมักจะรุนแรงมากกว่าคนปกติทั่วไป

เกือบจะชั่วขณะหนึ่ง วินเซนตท์ไม่ทันได้พิจารณาอะไรมากมาย ตอนที่ความรู้สึกวิกฤติถึงชีวิตนั้นปรากฏขึ้นในใจ ร่างกายของวินเซนตท์ก็ถอยหลังไปด้วยความรวดเร็วอย่างไม่ลังเลสักนิด ทำให้แสงมีดที่ขาวโพลนนั้นร่วงลงสู่ความว่างเปล่า

วินเซนตท์ถอนหายใจยาวๆ ทีหนึ่ง...คนที่เมื่ออยู่ในวิกฤตเร่งด่วน มักจะแสดงกำลังแฝงที่ไร้ขอบเขตออกมา สำหรับลางสังหรณ์ของวิกฤติอันตรายถึงชีวิต คือหนึ่งในนั้น

อดีต ผู้ยิ่งใหญ่ของยาชีวภาพขนาดใหญ่ที่ต่างประเทศผ่านการทดสอบและยืนยันแล้ว ไม่ว่าจะเป็นมนุษย์หรือสัตว์ป่า สำหรับวิกฤติอันตรายถึงชีวิตล้วนมีลางสังหรณ์อย่างหนึ่ง นี่คือปฏิกิริยาที่ร่างกายผ่านการคำนวณเป็นระบบออกมา เพียงแต่สมองของคนเรายากจะตีความเท่านั้นเอง

เมื่อสักครู่ถ้าวินเซนตท์ไม่ได้มีลางสังหรณ์แบบนั้น เขาในเวลานี้คงโดนคมมีดในมือของเสือขาวฟันขาดเป็นสองท่อนไปแล้ว

“ตายซะเถอะ!”

“แม้แต่ราชาหลงยังไม่ได้ลงมือด้วยตัวเอง แกคิดจะพึ่งกำลังคนเดียวฆ่าฉัน เพ้อฝันรึไง!” วินเซนตท์หลบอย่างกระเซอะกระเซิงไม่หยุดพลางตะโกนใส่

“สำหรับมนุษย์ค้างคาวอย่างพวกแก ลูกพี่บอกแล้วว่าพวกปลาซิวปลาสร้อยแบบนี้ไม่ถึงขั้นต้องแจ้งเขา ฉันคนเดียวก็สามารถกำจัดพวกแกทั้งหมดได้” น้ำเสียงของเสือขาวหนาวเหน็บ เขาโบกมีดผ่านทันใด ดวงตาของวินเซนตท์หดลงทันที ชั่วขณะนั้นหลบแวบไม่ทันอยู่บ้าง

“แกร่ก!”

มีดยาวในมือของเสือขาวกรีดผ่านในทันใด กรีดเสื้อคลุมยาวสีแดงเลือดของวินเซนตท์ออกอย่างง่ายดาย เศษผ้าเสื้อคลุมยาวสีแดงแต่ละชิ้นหล่นลงซู่

วินเซนตท์ยืนอยู่ตรงนั้น ท่าทางของเขาในเวลานี้ดูขึ้นมากระเซอะกระเซิงสุดจะทน

เสือขาวจ้องมองวินเซนตท์อย่างเมินเฉย บนไหล่ของเขาแบกมีดยาวไว้ ส่วนวินเซนตท์อย่างกับขอทานที่มอมแมม เสื้อผ้าที่หรูหราชุดนั้น หลังโดนเสือขาวหยอกเย้าปั่นหัวรอบหนึ่ง ก็เปลี่ยนไปสะบักสะบอมสุดจะทน

วินเซนตท์เห็นได้ชัดผ่านสายตาของเสือขาว รู้สึกได้ว่าเสือขาวกำลังหยอกล้อปั่นหัวเขาอยู่ ทำให้ในใจเขาเดือดพล่าน ถึงตนเองจะไม่ดีอย่างไรก็เป็นถึงท่านผู้อาวุโสชนเผ่าเลือดที่น่าเกรงขาม แต่อยู่ต่อหน้าเสือขาว ยังถูกเหยียบย่ำทำร้าย สามารถพูดได้ว่าสภาพน่าเวทนาอย่างยิ่ง

“แกกำลังแกล้งฉัน......” ชั่วขณะนั้นสีหน้าของวินเซนตท์เย็นลงมา เขาจ้องเสือขาวอย่างเมินเฉย ในน้ำเสียงเพิ่มความไม่พอใจและความหมายหนาวเหน็บขึ้น

“คนที่แกล้งก็คือแก......” ที่เกินความคาดหมายคือเสือขาวพยักหน้าแล้วส่งเสียงหัวเราะเยาะ เอ่ยปากพูดนิ่งๆ “ทำไม ไม่แกล้งแกจะแกล้งใคร? พวกแกชนเผ่าเลือดทำกับสัตว์เลือดเหล่านั้น ไม่ใช่เหยียบย่ำทีละนิดไปจนตายเหรอ ฉันเพียงแค่ให้บางคนได้ลิ้มลองสิ่งที่ตัวเองทำกับคนอื่นดูบ้าง......”

“แก!”

วินเซนตท์มองเสือขาวอย่างเย็นชา เวลานี้ในใจของเขามีไฟโกรธกำลังลุกไหม้โชติช่วง

“หุบปาก!”

ในเวลานี้ มีเสียงตะโกนที่ดุร้ายเสียงหนึ่งจากด้านข้าง ขัดจังหวะของเสือขาวและวินเซนตท์แล้ว ทั้งสองหันหน้า มองเห็นท่านผู้อาวุโสใหญ่ก้าวเดินมาเนิบๆ ในแววตาของท่านผู้อาวุโสใหญ่เปล่งประกายความล้ำลึกไร้จุดสิ้นสุด

สีหน้าท่านผู้อาวุโสใหญ่เผยความสงบที่พูดไม่ถูกอยู่ เผชิญหน้ากับความโกรธแค้นของวินเซนตท์ ท่านผู้อาวุโสใหญ่เหมือนไม่ได้โกรธสักนิด แต่ทว่าตอนมองทางเสือขาว ดวงตาคู่นั้นราวกับแฝงซ่อนดวงดาวมหาศาลไว้

ถึงแม้ภายนอกของเสือขาวจะเงียบสงบไม่พูดจา แต่ภายในใจยังสั่นอยู่เล็กน้อย แววตาที่มองทางท่านผู้อาวุโสใหญ่มีความหมายตื่นตัวแบบที่คนอื่นยากสังเกตเห็นแวบผ่าน

ท่านผู้อาวุโสใหญ่คนนี้ เห็นได้ชัดว่าไม่ธรรมดา อย่างน้อยเมื่อเทียบกับวินเซนตท์แล้ว ท่านผู้อาวุโสใหญ่คงมีความฉลาดหลักแหลมมากกว่า

“ตำแหน่งในกองทหารหลงของท่านคือ......” ท่านผู้อาวุโสใหญ่เดินมาถึงที่ที่ไม่ไกลจากเสือขาวนัก ถามอย่างเกรงใจ

เสือขาวกวาดตามองท่านผู้อาวุโสใหญ่อย่างเมินเฉยแวบหนึ่ง เอ่ยปากตอบอย่างท่าทางไร้อารมณ์ “เสือขาว”

“เสือขาว!”

วินเซนตท์ที่อยู่ด้านข้างเสือขาว หลังจากได้ยินเสือขาวบอกชื่อลับของตนเองออกมา ในใจสั่นเทาอย่างแรงฉับพลัน

อย่างไรเสียเขาก็นึกไม่ถึงว่าผู้ชายที่อยู่ข้างกายคนนั้นคือทหารฝีมือเยี่ยมของราชาหลง.......เสือขาว

“ท่านคือท่านเสือขาว?” หลังท่านผู้อาวุโสใหญ่ได้ยินเสือขาวเอ่ยปาก สีหน้าเปลี่ยนไปกะทันหันเช่นกัน

น้ำเสียงของท่านผู้อาวุโสใหญ่เปลี่ยนพลิกไป ตอนพูดจากับเสือขาว น้ำเสียงระมัดระวังขึ้นมาด้วย

“แล้วจะยังไง?” เสือขาวทำเสียงเยาะเย้ย

สีหน้าของท่านผู้อาวุโสใหญ่ซีดเซียวมากขึ้น เดิมทีเขาโอบกอดความคิดที่จะเจรจาไว้ ลองให้กองทหารหลงถอยทัพ แต่ตอนนี้คนที่ยืนอยู่ด้านหน้าเขาคือเสือขาว โหดเหี้ยมกว่าราชาหลงเสียอีก และดื้อรั้นมากๆ