บทที่428 กำลังจะตายยังมาโต้กลับ?

บทที่428 กำลังจะตายยังมาโต้กลับ?

ทันใดนั้นเสือขาวเอ่ยปาก ทำให้ภายในใจวินเซนตท์สั่น และไม่รอให้วินเซนตท์ได้คิดอะไร เสือขาวมองทางวินเซนตท์แล้วค่อยๆ พูดว่า “ในฐานะมนุษย์ค้างคาว สัมผัสการฟังของพวกแกเหนือกว่าขนาดนี้ หรือว่าหลับตาแยกเสียงไม่เป็นเหรอ?”

คำพูดประโยคหนึ่งของเสือขาวเสมือนกับดาบคมเล่มหนึ่ง ชั่วพริบตาเดียวทะลุผ่านในใจของวินเซนตท์อย่างแรง

สีหน้าของวินเซนตท์ยิ่งซีดเซียวขึ้น ภายในสายตาที่เขามองทางเสือขาวนั้น เพิ่มความหวาดกลัวที่ยากจะเชื่อขึ้นแล้ว

เขานึกไม่ออกเลย เสือขาวราวกับสามารถมองทะลุในใจของเขาได้ แวบเดียวก็เข้าใจความคิดในใจของวินเซนตท์ได้อย่างทะลุปรุโปร่ง

ส่วนท่านผู้อาวุโสที่อยู่ด้านข้างของวินเซนตท์ได้ยินคำพูดพวกนี้ของเสือขาว ร่างกายสั่น แววตาเผยความหมายที่ตื่นตกใจออกมา ไม่นานสีหน้าของเขาเปลี่ยนแล้ว หลังจากครุ่นคิดครู่หนึ่ง สายตาของวินเซนตท์เผยความฉลาดหลักแหลมนิดๆ ชั่วขณะนั้น

การหลับตาแยกเสียง ต้องอาศัยสัมผัสในการฟังที่แกร่งมากถึงอาจจะทำได้ แต่พรสวรรค์ของชนเผ่าเลือด เหมือนจะเป็นตัวเลือกที่เหมาะสุดในการเชื่อมต่อทักษะนี้

แต่ตอนนี้พรสวรรค์ของชนเผ่าเลือดที่รู้สึกภูมิใจที่สุด เวลานี้กลับโดนเสือขาวเหยียดหยามอย่างบ้าคลั่ง ไม่เห็นอยู่ในสายตาเลยด้วยซ้ำ

วินเซนตท์สีหน้าเปลี่ยนยกใหญ่ เสือขาวจับแขนของเขาไว้แน่น ไม่ว่าเขาใช้แรงอย่างไร เสือขาวไม่ได้มีวี่แววจะปล่อยออกแม้แต่น้อย

“ไสหัวไป!”

ดวงตาวินเซนตท์เผยความดุเดือดรุนแรง เขาร้องตะโกนเสียงดุ มืออีกข้างหนึ่งกรีดไปทางหน้าอกเสือขาวอย่างแรง

ร่างกายของเสือขาวตั้งตระหง่านไม่ขยับ จนกระทั่งมือของวินเซนตท์โจมตีบนหน้าอกของเสือขาว ถึงรู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดอย่างรุนแรง

ทำให้วินเซนตท์ถึงตอบสนองเข้ามา ก่อนหน้านี้เล็บของตนเองโดนเสือขาวตัดทิ้ง นี่เท่ากับว่าเท้าของเขาถีบอยู่บนแผ่นเหล็ก

“ฆ่า!”

ตอนที่เสือขาวพวกเขาสามคนกำลังไม่ยอมอ่อนข้อให้กันไม่หยุด มีเสียงตะโกนว่าฆ่าสนั่นแก้วหูดังก้องอยู่ที่ว่างกลางอากาศด้านหลัง ทำให้ท่านผู้อาวุโสใหญ่อดมองไปอีกไม่ได้ ในแววตามีความกังวลแวบผ่าน

ในขณะนี้ ชนเผ่าเลือดแต่ละคนพุ่งโจมตีไปยังด้านนอกอย่างบ้าระห่ำ ส่วนนายทหารของกองทหารหลงแต่ละคนลากแนวรบยาวๆ แถวหนึ่งไว้ตั้งแต่แรก โอบล้อมสถานที่แห่งนี้ไว้ เฮลิคอปเตอร์ติดอาวุธปล่อยไฟออกมาสนับสนุนอยู่ด้านหลังนายทหารของกองทหารหลง กองทหารหลงมีความช่วยเหลือของเฮลิคอปเตอร์ติดอาวุธ ก้าวทีละก้าวไปทางชนเผ่าเลือดไม่หยุด ด้วยความเร็วที่เพิ่มขึ้น

“ปังๆๆ!”

ชนเผ่าเลือดแต่ละคนส่งเสียงร้องคำรามราวกับสัตว์ป่า พุ่งโจมตีอย่างคลุ้มคลั่งไปทางแนวรบกองทหารหลงที่นายทหารรวมกลุ่มกัน

ทันใดนั้น ชนเผ่าเลือดฝูงหนึ่งหยุดฝีเท้าลง พวกเขามองหน้ากันแวบหนึ่ง ร่างกายสั่นไหวแบบเดียวกันโดยไม่ได้นัดหมาย กลายเป็นค้างคาวตาแดงฝูงใหญ่ ค้างคาวแต่ละฝูงรวมตัวเข้าด้วยกันอย่างว่องไว กลายเป็นพยับเมฆมืดมิดผืนหนึ่งที่ทำให้คนอกสั่นขวัญแขวน

ชั่ววินาทีที่เมฆพยับมืดมิดผืนนี้ปรากฏขึ้น เกือบจะปกปิดทั่วทุกแห่งหน...ปกคลุมท้องฟ้า ทำให้ท้องฟ้ามืดครึ้มลงมาฉับพลัน

ก้อนเมฆสีดำใหญ่ผืนนี้ เพียงแค่มองขึ้นไปแวบเดียว คนที่ใจเสาะคงขาอ่อนยวบ สั่นเทาไม่หยุด

“จี๊ดๆๆ!”

ค้างคาวตาแดงฝูงใหญ่นั้นกระพือปีกอย่างฉุนเฉียว กลายเป็นพายุสีดำ กรูไปทางนายทหารของกองทหารหลง

“ฮาๆๆ...กองทหารหลง ต่อให้พูดไพเราะแค่ไหน ในสายตาพวกฉันชนเผ่าเลือด พวกแกก็เป็นแค่อาหารที่แข็งแกร่งมาบ้างกลุ่มหนึ่งเท่านั้น!” วินเซนตท์มองเห็นฉากนี้ อดหัวเราะเสียงดังอย่างกำเริบเสิบสานไม่ได้ สีหน้าน้ำเสียงล้วนโอหังอย่างที่สุด

เสือขาวตาหดลงอย่างแรง เขามองไปทางพายุสีดำนั้น พลันหรี่ดวงตาขึ้น ทว่าร่างกายกลับไม่ได้ขยับ

“ถึงแม้แกจะรีบเข้าไปตอนนี้ก็สายไปเสียแล้ว คนพวกนั้นของแก ไม่นานจะกลายเป็นอาหารเลือดของพวกฉัน......” วินเซนตท์เผยรอยยิ้มที่ดุร้ายเย็นยะเยือกออกมา มองเสือขาวอย่างหยิ่งผยอง เอ่ยปากบอกนิ่งๆ “ถ้าตอนนี้แกปล่อยฉันไป และเลือกที่จะยอมอยู่ใต้อำนาจของฉัน บางทีฉันอาจจะกรุณากับแก ไม่ถือสาอะไรอีก”

“อาหารเลือด...กรุณา?” เสือขาวกวาดสายตามองอย่างเมินเฉย เขาปล่อยฝ่ามือหนึ่งออกไปดุจสายฟ้าแลบ ตบบนหน้าของวินเซนตท์อย่างแรง

“ป๊าบ!”

วินเซนตท์อุดแก้มไว้ จ้องเสือขาวตาไม่กะพริบอย่างดุร้ายและปวดร้าว

กลับคาดไม่ถึงว่าทันใดนั้นเอง เสือขาวจะตบมาอีกรอบหนึ่ง

“ป๊าบ!”

บนแก้มทั้งสองด้านของวินเซนตท์มีรอยฝ่ามือที่แดงเลือดเพิ่มขึ้นมาสองรอยมาแล้ว

รอยฝ่ามือสองรอยนี้เป็นเหมือนตราประทับบนหน้าของวินเซนตท์ อย่างไรเสียงก็ลบไม่ออก

วินเซนตท์สั่นเทาไม่หยุด...เสือขาวช่างน่ากลัวเหลือเกิน คือปีศาจร้ายสุดๆ เป็นภูตผีปีศาจตนหนึ่ง

วินเซนตท์ยิ่งรู้สึกถึงความอัปยศสุดๆ อย่างหาที่เปรียบไม่ได้...ตนเองซึ่งเป็นทายาทตระกูลผู้ดีที่มีชื่อเสียงน่าเกรงขามคนหนึ่ง เวลานี้คาดไม่ถึงจะโดนตบอย่างบ้าระห่ำจนไม่เหลือภาพลักษณ์สักนิด

ศักดิ์ศรีของตนเองถูกเสือขาวเหยียบไว้ใต้เท้าอย่างไร้ความปรานี

หลังโดนตบหน้าสองที ในใจวินเซนตท์ถอนหายใจออกยาวๆ และในเวลานี้ ทันใดนั้น เสือขาวตบมาอีกทีหนึ่งอย่างคาดไม่ถึง

“ป๊าบ!”

เสียงฝ่ามือนั้น ที่จริงช่างกังวานเหลือเกิน

ทั้งตัวของวินเซนตท์กระเด็นลอยออกไปกลางอากาศ กระอักเลือดแทบบ้า ฟันหลายซี่ถูกเสือขาวตบจนร่วงลงอย่างจัง

หลังจากวินเซนตท์ปีนออกมาจากซากปรักหักพังของปราสาทเต๋อกุลา หน้าทั้งใบเปลี่ยนไปสยดสยองอย่างยิ่ง เดิมทีดูไม่ออกว่านี่คือวินเซนตท์

“วินเซนตท์.....”

หลังท่านผู้อาวุโสใหญ่มองเห็นวินเซนตท์ พลันตะลึงไปพักหนึ่ง วินเซนตท์ในเวลานี้ พูดให้ถูกต้องยิ่งเหมือนตัวประหลาดที่หัวเป็นหมูตัวเป็นคน

หลังวินเซนตท์ปีนขึ้นจากซากปรักหักพัง จ้องเสือขาวตาไม่กะพริบ สายตาโหดร้ายนั้น เหมือนจะอยากเขมือบเสือขาว