บทที่431 พิษเลือดที่ยากรับมือ!

บทที่431 พิษเลือดที่ยากรับมือ!

ในใจเสือขาวสั่นสะท้าน เขานึกไม่ถึงว่าการแก้แค้นที่ท่านผู้อาวุโสใหญ่เผ่าเลือดและวินเซนตท์คนนั้นร่วมมือกันขึ้นมา จะมีพลังมหาศาลแบบนี้ได้

“ซู่ซ่า......”

ผ่านไปไม่นาน พายุฝนเทลงมาปานฟ้ารั่วช่วงสั้นๆ...นายทหารของกองทหารหลงนับไม่ถ้วนที่อยู่ในพายุฝนครั้งนี้ทิ้งปืนลงด้วยความเจ็บปวด ชั่วพริบเดียวเสื้อผ้าถูกกัดกร่อนออกเป็นรูใหญ่แต่ละรอย มีควันขาวลอยขึ้นทั่วตัว นายทหารของกองทหารหลงแต่ละคนกำลังดิ้นรนอย่างทุกข์ทรมาน

เสือขาวก็ไม่ยกเว้นเช่นกัน เสือขาวที่ร่างกายสูงใหญ่ นั่นหมายความว่าต้องแบกรับฝนเลือดมากยิ่งกว่าคนอื่น

ความเจ็บปวดจากไฟลวกไหม้อย่างสาหัสดุจกระแสน้ำไหล แพร่กระจายไปทั่วทั้งตัวของเสือขาว เส้นเลือดบนหน้าผากเสือขาวเต้นตุบๆ กัดฟันแบกรับความเจ็บปวดรุนแรง

เสือขาวกวาดสายตาอย่างฉับไว เห็นเพียงอาวุธปืนที่โดนทิ้งไว้บนพื้นพวกนั้น หลังจากเจอน้ำเลือดเข้า ก็โดนกัดกร่อนอย่างรวดเร็ว แม้แต่เหล็กกล้ายังหนีไม่รอดเลย ยิ่งไปกว่านั้นนายทหารของกองทหารหลงเหล่านี้ล้วนมีร่างกายปุถุชนคนธรรมดา

“ซี๊ด!”

ควันแต่ละระลอกผุดขึ้นไม่ขาดสาย นายทหารของกองทหารหลงแต่ละคนต่างต้านทานการรุกรานและจู่โจมของฝนเลือดไม่ไหว ร่างกายล้มลงกระแทกพื้นอย่างแรง

เสือขาวกัดฟันอดทนต่อความเจ็บปวดที่กัดกร่อน ทันใดนั้นเขาพบว่าในซากปรักหักพังของปราสาทที่อยู่ไม่ไกลนัก มีเงามืดขนาดใหญ่เวิ้งหนึ่งใต้ซากปรักหักพังของปราสาทอันใหญ่โต ทำให้เสือขาวไม่ทันได้คิดลังเลใดๆ ชี้ไปยังซากปรักหักพังของปราสาทด้านหน้า ตะโกนว่า “ทุกคนฟังคำสั่ง รีบไปพื้นที่ตรงนั้นใต้ซากปราสาทด้านหน้า!”

“ปึง!”

เสือขาวพึ่งพูดจบ นายทหารของกองทหารหลงแต่ละคนวิ่งไปทางซากปรักหักพังของปราสาทนั้นได้ไม่กี่ก้าว ทันใดนั้นร่างของเผ่าเลือดที่เหลือเพียงสิบกว่าคนนั้นสั่นเทาขึ้นมาฉับพลัน...ชั่วแวบหนึ่ง ร่างกายของเผ่าเลือดพวกนี้ระเบิดออกกะทันหัน กลายเป็นน้ำเลือดนับไม่ถ้วน ดุจลูกกระสุนยิงกระจายไปทั่วทิศ

“เฮือก!”

มีนายทหารของกองทหารหลงไม่น้อยฝีเท้าซวนเซอย่างฉับพลัน น้ำเลือดแต่ละสายราวกับธนูเลือดแต่ละดอก ชั่วพริบตาเดียวทะลุผ่านร่างกายของนายทหารกองทหารหลงมากมาย

“ปึง!”

นายทหารของกองทหารหลงหลายคนล้มลงไปพร้อมกับเสียง ร่างกายดิ้นทุรนทุรายอย่างเจ็บปวด เดิมทีนี่เป็นความเจ็บที่ยากจะรับได้

“พยุงหน่อย พวกเราจะล้มอยู่ที่นี่ไม่ได้แม้สักคน!” เสือขาวคว้าทหารสองสามคนขึ้นแบก พลางตะโกนด้วยเสียงโมโห

นายทหารแต่ละคนค่อยๆ พยุงส่วนที่ล้มลงเหล่านั้นขึ้นมา พุ่งไปยังซากปรักหักพังของปราสาทสุดกำลังด้วยความยากลำบาก

ภายใต้ฝนเลือดที่กระหน่ำลงมา ไม่เพียงแค่นี้ ร่างกายของเผ่าเลือดพวกนั้นยิ่งทวีความน่ากลัว พอร่างกายระเบิดแตก ธนูเลือดยิงออกไป อานุภาพยังมีความน่ากลัวยิ่งกว่าฝนเลือดตั้งหลายเท่า ชั่วพริบตาเดียวทะลุเข้าร่างกายของผู้บาดเจ็บแล้ว

“ปึงๆๆ!”

หลังจากที่เผ่าเลือดแต่ละคนได้สัมผัสฝนเลือด ก็ระเบิดออกพร้อมเสียง นี่คืออาวุธที่สยองขวัญยิ่งกว่าระเบิดเสียอีก

เทียบกับมันขึ้นมา ระเบิดฆ่าตัวตาย เดิมทียังไม่ถือว่าน่ากลัวอะไรเลย

นายทหารแต่ละคนหกล้มลงที่พื้น...เหตุการณ์เป็นที่น่าสยดสยอง

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไร แม้แต่เสือขาวที่จิตใจแน่วแน่ ภายใต้สถานการณ์ที่ได้รับบาดเจ็บและยังต้องแบกนายทหารไว้บนหลังด้วย สติค่อยๆ เลือนรางลงไป ซากปรักหักพังของปราสาทที่ไกลออกไปเริ่มใกล้เข้ามา และฝีเท้าของเสือขาวยิ่งหนักอึ้งขึ้นด้วย......

“ตึง!”

ในที่สุดเสือขาวก็ยืนหยัดไม่ไหว ล้มไปตามเสียง

.........

หัวเซี่ย เยี่ยนจิง

หลีชิงเยียนนั่งอยู่ข้างโซฟา มองซูเหลยที่นอนบนโซฟาด้วยจิตใจร้อนรุ่มกระสับกระส่าย ใบหน้าที่สวยเพริศพริ้งเผยความไม่เข้าใจและความสงสัยออกมา

นี่ใกล้จะเที่ยงวันแล้ว ซูเหลยยังคงไม่ตื่นขึ้นมาอีก หลีชิงเยียนสังเกตดูแล้ว ลมหายใจของซูเหลยสม่ำเสมอมาก คล้ายกับว่านอนหลับปกติ แต่ร่างกายของหล่อนกลับร้อนเอามากๆ ทว่าพอหลีชิงเยียนวัดอุณหภูมิร่างกายดู กลับปกติมากเช่นกัน

บนตัวซูเหลยเกิดเรื่องน่าแปลกประหลาดบางอย่างขึ้น ทำให้หลีชิงเยียนยิ่งไม่เข้าใจ เหตุการณ์อะไรทำนองนี้เคยเกิดมาครั้งหนึ่งแล้ว สรุปซูเหลยเป็นอะไรกันแน่?

หลีชิงเยียนย่อมไม่เข้าใจเป็นธรรมดา ซูเหลยไม่เพียงแต่ปลอดภัยไม่เป็นอะไร บนร่างกายยังเกิดความเปลี่ยนแปลงที่ยิ่งใหญ่ขึ้นด้วย นี่คือความโชคดีของซูเหลยครั้งหนึ่ง

หลังจากหลีชิงเยียนคิดไปคิดมา สุดท้ายหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ส่งข้อความไปหาเฉินเป่ยข้อความหนึ่ง สอบถามเฉินเป่ยว่าจะเอาอย่างไรดี

หลีชิงเยียนพึ่งส่งข้อความเสร็จ เฉินเป่ยที่อยู่ห้องฝั่งตรงข้ามหยิบมือถือขึ้นมากวาดตามองดูแวบหนึ่ง แววตาเผยรอยยิ้มที่มีความสนใจออกมา ลุกขึ้นแล้วก้าวออกจากห้องของตนเอง เดินตรงไปยังห้องของหลีชิงเยียนทันที